Vier maanden lang zit Nehemia er al mee in het hoofd. Het ernstige bericht vanuit zijn vaderland. De stad Jeruzalem ligt in puin. De muur ligt er verscheurd bij, de poorten zijn met vuur verbrand. Nehemia was zo door dat bericht geschokt dat hij neerzat, huilde en in de rouw ging. Hij vastte en bad voor het aangezicht van de Heere (1: 4).  De situatie is ernstig. Legt Nehemia zich daar nu bij neer? Het is wat het is. Erg genoeg. Treffen we hem treurend aan, zonder verder perspectief? Nee, vier maanden lang heeft Nehemia steeds de situatie die hem bezighield in gebed gebracht