Τα Χριστούγεννα ξημέρωσαν, ήρθαν!

Μπορεί διαφορετικά, παράξενα, σιωπηλά, απομονωμένα ή όπως καθένας τα βιώνει και τα αισθάνεται, αλλά το γεγονός είναι ότι τα Χριστούγεννα έφτασαν, είναι εδώ!

Ας ξεχάσουμε, έστω και για λίγο, τα όποια επίθετα εμποδίζουν να τα νιώσουμε και να τα ζήσουμε με χαρά και αγάπη κι ας κρατήσουμε το ουσιαστικό, τα Χριστούγεννα!

Και μιας η μέρα το καλεί, ας ακούσουμε μαζί ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι στο νέο εορταστικό μου podcast. [Είμαι καλός... παραμυθάς, πιστέψτε με!]

Ας αισθανθούμε και πάλι παιδιά! 

Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα για όλους!

Η Αθήνα, οι γειτονιές-της, οι γειτονιές-μας, τα παιδικά-μας χρόνια, οι εποχές κι οι χρόνοι είναι κάτι περισσότερο από δρόμοι, πλατείες, κτίρια, παιχνίδια, παρέες, έρωτες, επιθυμίες και σκέψεις.

Είναι παλιά ιστορία. Είναι αυτό που υπήρξε, που υπάρχει και θα υπάρξει.

Βήματα ζωής, από την παιδικότητα στην εφηβεία και την ενηλικίωση στην Αθήνα, με τη φιλική συντροφιά του Νίκου Βατόπουλου μέσα από τις σελίδες του νέου-του βιβλίου.

Από τους τοίχους και τους μπουφέδες κατέβηκαν στα άλμπουμ κι από εκεί πέρασαν σε σκληρούς δίσκους και σε στικάκια.

Οι φωτογραφίες από γεγονός έγιναν καθημερινότητα κι οι στιγμές που κάποτε θέλαμε να θυμόμαστε σαν ξεχωριστές έγιναν συρμός.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις, αλλά με την κυριαρχία των social media μήπως κοντεύουμε να πνιγούμε απ' τη... φλυαρία;

Υπέροχο χόμπι και συνήθεια που ξυπνά αναμνήσεις και κρατά ζωντανές στιγμές από τα περασμένα.

Μπορεί μια άγνωστη υπάλληλος μ' ένα τηλεφώνημά της ν' αλλάξει τη διάθεση;

Μπορεί ένα απρόσωπο δημόσιο ν' αλλάξει από μια άγνωστη υπάλληλο;

Με ποιες προϋποθέσεις και ποια προαπαιτούμενα;

Σε πολλά μας επιβαρύνει ο αποκλεισμός κι η καραντίνα, αφήνει όμως κι αρκετό ελεύθερο χρόνο.

Το διάβασμα είναι μια από τις δραστηριότητες που μπορούν να τον γεμίσουν ευχάριστα.

Ένα όμορφο βιβλίο αποτελεί πάντα έναν καλό σύντροφο. Το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" είναι -για μένα- ένα απ' αυτά!

Το παιδί έμεινε έκπληκτο! Δεν ήξερε πού να πρωτοκοιτάξει!

Οι μηχανές έκαναν παράξενους θορύβους έτσι όπως κινούνταν πάνω – κάτω τα διάφορα μεταλλικά τους εξαρτήματα.

Μπροστά από κάθε μια, καθισμένος σε ψάθινη καρέκλα, βρίσκονταν κι από ένας χειριστής, που με ταχύτητα και δεξιοτεχνία, χτυπούσε κάτι μικροσκοπικά κουμπιά που υπήρχαν σ’ ένα επικλινές ταμπλό. Έμοιαζαν με της γραφομηχανής που είχε δει σ’ ένα περιοδικό.

Όταν για τις ανάγκες των εργασιών στο σπίτι καλύφθηκε κι η τηλεόραση για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, συνειδητοποιήσαμε πόσο ήμασταν μαζί της εξαρτημένοι. 

Αυτός ο χώρος, αυτό το τραπέζι, ήταν η μαθητική μου γωνιά τα χρόνια του δημοτικού. Εκεί έγραψα τα πρώτα μου γράμματα, εκεί έφτιαξα τις πρώτες μου ζωγραφιές. Εκεί πέταγα τη σάκα μετά το μάθημα κι έτρεχα στους δρόμους για παιχνίδι.

Λαχταριστά φαγητά των παιδικών χρόνων, αξέχαστε γεύσεις και νοστιμιές, μαγειρεμένα με φροντίδα κι αγάπη απ' τα χεράκια της μαμάς.

Γλυκά και παγωτά που τρελαίνουν τον ουρανίσκο κι ένας "Τσελεμεντές" που έμεινε για χρόνια στο ράφι.

Οι διακοπές στη Ραφήνα είχαν πολλά απρόοπτα.

Μέχρι και την πολύχρωμη φουσκωτή μπάλα μας είχε αρπάξει το βοριαδάκι.

Ο Φλοξ είχε κολυμπήσει κρυφά όλη την προηγούμενη νύχτα για να βρει τη μπάλα της Ρίτσας και μας περιμένει στην παραλία.