[ES]
La muerte de mi hermana fue un tsunami de devastación. Las emociones ante la perdida fueron miedo, rabia, frustración, tristeza e incluso culpa.
Con el tiempo cuando acepte que mi hermana paso de vivir conmigo a vivir en mí, la emociones cambiaron siendo de aceptación, serenidad y esperanza.
Cambiar el color de la emoción fue duro pero necesario y asumí que muchas de mis preguntas no tenían respuesta, por lo que aprendo poco a poco a superar su ausencia siempre añorando esa parte de mi vida y de mi corazón que se fue con ella.
[EUS]
Nire ahizparen heriotza suntsipen tsunamia izan zen. Galeraren aurreko emozioak beldurra, amorrua, frustrazioa, tristura eta errua ere izan ziren.
Denborarekin, nire ahizpa nirekin bizitzetik nigan bizitzera igaro zela onartzen dudanean, emozioak aldatu egin ziren, eta onarpena, lasaitasuna eta itxaropena nagusitu ziren.
Emozioaren kolorea aldatzea gogorra izan zen, baina beharrezkoa, eta onartu nuen nire galdera askok ez zutela erantzunik; beraz, pixkanaka ikasten dut bere absentzia gainditzen, beti nire bizitzaren eta berarekin joan zen nire bihotzaren zati hori oroituz.