Rozwój osobisty przybrał parametry kultu. Ale zmierza w ślepą uliczkę, która nazywa się
indywidualizm na piedestale. Jak to pogodzić z wołaniem naukowców, że jako ludzkość przetrwamy
tylko współpracując ze sobą? Poza jednostkowymi potrzebami jest dobro ogółu, wartości społeczne.
Zachwycamy się dziećmi, gdy jako maluchy któregoś dnia potrafią podzielić się zabawką albo, jak mój
wnuk, mówią „teraz Twoja kolej”. Jak i gdzie gubimy tę postawę?

Psychologia zorientowana na proces to chyba najmniej popularny nurt psychologii.
Budzi wątpliwości, bo wydaje się mało naukowy, w sensie odniesień do badań, publikacji w
branżowych periodykach. Ale w latach 70-ych XX w, gdy się rozwinął wniósł nowe spojrzenie na
kwestie relacji społecznych, międzynarodowe konflikty, mechanizmy konfliktów w skali mikro i makro.
Tak wciąż się dzieje. Aż trudno uwierzyć, że ludzkość nie chce skorzystać z wiedzy jaką niesie ten
odłam psychologii. Konflikty mogłyby przestać wybuchać. Ale czy ludziom w ogóle na tym zależy?

Po więcej merytorycznych treści z obszaru psychologii w środowisku pracy, zarządzania i przywództwa, zajrzyj do naszej Strefy Wiedzy: https://houseofskills.pl/strefawiedzy/

Joga zadomowiła się w polskiej rzeczywistości na dobre. To musi o czymś świadczyć. Że
moda? Gdyby tylko, to naprawdę długo trwa i nie przemija. W rozmowie z dzisiejszą gościnią
znajduję inne odpowiedzi na ten fakt. Od dawna poszukuję ścieżek służących budowaniu,
wzmacnianiu poczucia własnej wartości, bo to jest bardzo rozbudowane zagadnienie. W tej rozmowie
usłyszałam, że praktyka jogi przyczynia się do tego. Nawet jeśli wydaje się statyczna to prawda jest
inna. Joga działa od środka, jej dynamikę czujemy wewnątrz ciała i to tam zachodzą procesy, które
wpływają na wnioski wysnuwane przez umysł. Właśnie te o poczuciu, że jesteśmy enough!

Anna Skorupa pracuje z aktorami, reżyserami. Trochę jak akuszerka, pomaga im w
procesie narodzin postaci, którą mają zagrać w filmie, spektaklu lub w powstawaniu projektu, który
reżyserują. W tej pracy ogromną rolę odgrywają treści nieświadome, które bywa, że blokują proces
twórczy. Wydobywanie ich do świadomości sprawia, ze blokady znikają a proces twórczy rusza. O tym
przede wszystkim jest nasza rozmowa.

Ktoś napisał, że najnowsza książka Dominiki to lektura szczególnie przydatna dla
młodych adeptów sztuki zarządzania. Z jednej strony zgadzam się, a z drugiej zupełnie nie. Ludziom na
początku tej drogi potrzebne są przede wszystkim mocne, rzetelne podstawy wiedzy i umiejętności.
Tymczasem „Gdy nikt nie patrzy. Dylematy etyczne w biznesie” Dominiki Bettman to lektura, którą w
pełni zrozumieć mogą ci, którzy funkcje liderskie znają z własnej praktyki, „od podszewki”. To nie jest
podręcznik do nauki bycia liderką lecz rozprawa o fundamentach i niuansach przewodzenia ludziom i
firmom.

Kultura w Polsce skłania kobiety w tzw pewnym wieku (czyli po 50-tce) do bycia
niezauważanymi, uznania, że będą omijane i mniej ważne. To pokłosie patriarchatu, stereotypowego
pojmowania ról społecznych i lata swoistego treningu wielu kobiecych środowisk godzących się na
taką kolej rzeczy. Ale zmiany następują i o tym właśnie rozmawiam z Agnieszką Dydycz.

Jakie macie skojarzenia ze słowem teatr? Kiedy ostatnio w nim byliście? A Wasze dzieci? Nasza
dzisiejsza rozmowa to zastrzyk wiedzy o tym czym teatr może być i jest w wydaniu warszawskiego
Teatru Ochoty. To miejsce z historią, założony przez małżeństwo Halinę i Jana Machulskich, u których
potrzebę tworzenia rozwijały przed laty rzesze młodzieży, obecnie często znanych jako osoby
aktorskie, prezenterskie i inne działające publicznie. Teatr Ochoty pozostał miejscem współtworzonym
przez młodzież (13 – 19 lat, w podziale na grupy), w którym właśnie ona współdecyduje o czym i jak
chce mówić w dzisiejszej rzeczywistości. My, dorośli powinniśmy mocno zrewidować przekonanie, że
do nas należy decyzja jak podejść do zagadnień ważnych dla młodzieży. Nie tego od nas potrzebują
młodzi ludzie.

Lubimy historie o dokonanych przez kogoś zmianach. Ten jest właśnie o tym. Beata Wietrzyńska długo pracowała w zawodzie opartym na intensywnym kontakcie z ludźmi, zmienianiu miejsc, podporządkowywaniu się w dużym stopniu czyimś oczekiwaniom. A kilkanaście lat temu zatęskniła za czymś, co było odległym doświadczeniem sprzed lat, przyjemnością tworzenia w skupieniu, ciszy i nieomal stanie kontemplacji.

Ten odcinek przedstawia kobietę, artystkę malarkę. Ale nasza rozmowa jest
o powszechnym kobiecym doświadczeniu gdy przychodzi nam decydować:
macierzyństwo czy twórcza praca? Twórczość może znaczyć w tym kontekście
bardzo różne rzeczy. Niezależnie od tego czym ona jest chodzi o cenę jaką
płacimy za niemożność tworzenia w imię uświęconego matkowania.
Do niedawna powiedzenie o tym głośno było szczytem obrazoburstwa.
Teraz, gdy kobiety już o tym mówią przychodzi ulga.

Jakim językiem mówić do młodych liderów? Jak miejsca o szczególnym nasyceniu historią mogą oddziaływać na osoby poszukujące rozwoju? Co poezja wnosi do postrzegania rzeczywistości? Z jakich napięć składa się przywództwo? Te pytania widzę jako filary rozmowy z Michałem Łuczewskim. Zapraszam Cię do posłuchania i zanurzenia się w falach duchowości.