ENTROMA ENTOMA

Κλάνουν οι ευγενικοί άνθρωποι; Ρεύονται οι κυρίες; Ιδρώνουν οι καθώς πρέπει; Και γιατί ένα φτέρνισμα θέλει «γείτσες», ενώ μια κλανιά απαιτεί αλλαγή ταυτότητας και μετανάστευση;

Ποιος αποφάσισε τι είναι ευπρεπές και τι ντροπή; Πότε οι καλοί τρόποι έγιναν κακοί μπελάδες; Και πόσο πολιτισμένοι είμαστε τελικά, όταν πρέπει να προσποιούμαστε ότι δεν έχουμε σώμα;

Ένα επεισόδιο για το σαβουάρ βιβρ, τον καθωσπρεπισμό, τις σωματικές μας ατασθαλίες και όλα εκείνα τα «μη» που μας κάνουν να κρατάμε την αναπνοή μας — και όχι μόνο.

Γιατί το σώμα έχει τους δικούς του τρόπους. Και δεν είναι πάντα καλοί.

Προγραμματίζεις τα πάντα; Αγχώνεσαι. Δεν προγραμματίζεις τίποτα; Πάλι αγχώνεσαι. Κι αν κάτι πάει εκτός προγράμματος; Εκεί να δεις!

Πόσες λίστες χρειάζονται για να βάλουμε τη ζωή μας σε τάξη; Πότε η οργάνωση γίνεται εμμονή και πότε ο αυθορμητισμός... κακή διαχείριση χρόνου;

Ένα επεισόδιο για όλα όσα σχεδιάζουμε να κάνουμε, όσα δεν προλαβαίνουμε και όσα ξεχνάμε να ζήσουμε όσο τα προγραμματίζουμε.

Εντός, εκτός και επί τα αυτά του προγράμματος.

Λένε ότι το σολντ άουτ διαλύει φιλίες. Ότι έφτιαξε τη γενιά του φαστράκου, έκανε τις βεράντες μας σολντ άουτ, ανέδειξε τους δωρεαντζήδες και ότι στο συλλογικό ασυνείδητο του δεν-βρίσκω-πουθενά-τίποτα δεν έχει μείνει ούτε παγκάκι να αφήσουμε τα περιστέρια μας. Τι δεν είναι, λοιπόν, σολντ άουτ(ς);

Τι σχέση έχει το δουλιδινέιζ με το ζουστράξον; Και πού ακριβώς εμφανίζεται ο Χάιντεγκερ στο Τοπ Γκαν; Ο Τράμπ πότε γνώρισε τον Γιορίκα και τελικά τι είναι η οντολογία και τι το «δήθεν»; Είναι τελικά οι εκδόσεις ΓΚΑΡΝΤΕΝ αμιγώς φαινομενολογικές ή απλώς lorem ipsum;

Δήθεν, δήθε(ν), δήθε κι άσε τους άλλους να φιλοσοφούν στο παράξενα απλό

Τι σχέση έχει ένα διήγημα με τοναναγνώστη του; Πώς η Κούβα, ύστερα από 17 αναγνώσεις, γίνεται καφενείο; Πώς μια κουβέντα για ένα κείμενο μπορεί να φέρει17 συν μίαμηνύσεις; Και τελικά, γιατί διαβάζουμε το ίδιο πράγμα κι ο έναςταξιδεύει, ο άλλος θυμώνει κι ο τρίτος πάει απλώς… στο μπάνιο; Ένα επεισόδιο για το τι γίνεται όταν μια ιστορίαφεύγει απότον συγγραφέα και ανήκει πια σε όλα τα αναγνωστικά έντομα.

Ένα μπαρ με κανόνες; Κι αν ναι, τι σχέση έχει με τη συλλογή βινυλίου σου; (αν έχεις) Γιατί όλοι κρατάνε έναν δίσκο στο χέρι και περιμένουν στην ουρά; Αν αφήσεις το τραγούδι σου στον DJ θα το «παίξει» (κάποια στιγμή) και τι θα συμβεί μετά; Αυτό με τον χορό και το ποτό πώς πάει; Έχει πάντως και πίτσες σε δύο μεγέθη: 33 στροφών η μεγάλη και 45 στροφών η μικρή. Και τραγανό κουνουπίδι. Κανόνες απλοί. Μουσική σε κύκλους. Μείνετε στο παράξενα απλό.

Τι σχέση έχει ο Romeo με το Golf και τους Yankees; Γιατί το V for Vendetta έμεινε ταινία και δεν έγινε γράμμα; Πώς ο Σαρλό καθιερώθηκε ως Charlie και πώς, στο τέλος του αλφαβήτου, τα νυχάδικα της Αθήνας και μια γιουρλάντα έμειναν να κοιτάζουν τους Zulu να χορεύουν Foxtrot;

Τα δικαστήρια καταργήθηκαν. Τα ένσημα αποϋλοποιήθηκαν. Οι δικαστές δεν έχουν Ειρηνοδικεία. Τα μεγαρόσημα ξεκινούν ψυχοθεραπεία. Αλλά οι γραβάτες; Αθάνατες. Με γραβάτα: δικάζεις. Με δίχως γραβάτα: κάνεις mute. Το Βασιλικό Διάταγμα του ’36 ζει καλύτερα από όλους μας.

Η πιο παράξενα απλή ψηφιακή γραβατωμένη δικαιοσύνη.

Υπάρχει κάπου στην πόλη ένα εστιατόριο όπου τρως μόνο αν πιάνει το χέρι σου. Δεν έχει μενού, ούτε QR code. Σου δίνει απλώς μολύβια, μαρκαδόρους, τέμπερες, κάρβουνο (της ώρας) και ένα άσπρο χαρτί. Παραγγέλνεις όπως έκανες όταν ήσουν έξι: ζωγραφίζοντας. Και μετά… τρως αυτό που κατάλαβε ο σεφ από τη ζωγραφιά σου.
Στην είσοδο το γράφει: «Δεν έχουμε μενού. Έχουμε νεύρα & μαρκαδόρους».

Όσα μοιάζουν κανονικά, είναι αυτά που δεν είναι. Έντρομα Έντομα – ιστορίες για το παράξενα απλό