இது விமர்சனமோ, குறியீடுகளைப் பேசும் பதிவோ அல்ல. நெகிழ்வாய் உணர்ந்ததின் அனுபவப் பகிர்வு.

மலையாளப் பேச்சாளரின் உருக்கமான உதாரணத்திலிருந்து...

’அதிகமா கோபம் வருது, எரிச்சலா இருக்கு, படபடனு ஆகுது’ என எல்லாரும்தான் சொல்றாங்க...

அடுத்த நிலைகளும் அதன் காரணங்களும் பின்னே விளைவுகளும்

மௌனங்கள் தகர்ப்போம் உரையாடலை முன்னெடுப்போம்

எங்கிருந்து எப்படி உருவானது? இதைக் கொண்டாட வேண்டுமா? ஏன் கொண்டாட வேண்டும்?

இந்த மாதிரியான நாட்கள் கொண்டாட்டத்துக்கு உரியவையா?

தொடர்ந்து வரும் பிரச்சனைகளால் மனம் சலிப்படைந்து கிடக்கிறது. இதை எவ்வாறு நீக்குவது?