Gadki wiejskiego proboszcza

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli wprowadza nas w tajemnicę Ducha Świętego, który uzdalnia nas do miłości na wzór Jezusa, dzielenia się Dobrą Nowiną o Jego zmartwychwstaniu i dawania nadziei ludziom. To On pociesza w słabości i w trudnych chwilach, kiedy zmagamy się nie tylko z zewnętrznym zagrożeniem, prześladowaniem jak w czasach apostołów, ale i z grzechem i złem w naszym życiu i we wspólnocie Kościoła. Prośmy o Ducha Świętego, aby dopomógł nam odnaleźć na nowo drogę do Ojca, którą otworzył nam Jezus, do Ojca, którego miłość nadaje sens naszemu życiu i czyni z nas, ludzi rodzinę dzieci Bożych. Czy potrafisz być blisko ludzi, których kochasz? Czy doświadczyłeś pocieszenia płynącego od Ducha Świętego?

W dzisiejszej Ewangelii Jezus ukazuje swoją relację z Ojcem, do którego idzie, aby przygotować nam miejsce. On jest w Ojcu, a Ojciec jest w Nim. Jezus chce, abyśmy przez Niego weszli w tę przestrzeń miłości, jaką jest Jego komunia z Ojcem. On jest Drogą, Prawdą i Życiem. Czy wiara w Jezusa jest jednym z mieszkań czy samym fundamentem mojego życia? Jak możemy prowadzić młodych do odkrywania piękna życia przez wiarę w Jezusa?

Dzisiejsza niedziela nazywana jest Niedzielą Dobrego Pasterza. Dobrym Pasterzem jest Jezus, który jest gotów uczynić wszystko dla zbawienia swojej owczarni. On jest bramą owiec, drzwiami zawsze szeroko otwartymi na oścież do ziemi płynącej mlekiem sprawiedliwości i niewinności oraz miodem wolności. On też jest przewodnikiem, który nie wymusza posłuszeństwa, ale staje na czele, pociąga miłością i przykładem, otwiera nowe drogi i prowadzi z niewoli do pełni życia. Czy Jezus jest pasterzem, którego głosu słucham i bramą przez którą wchodzę? Jakie jest moje pragnienie i doświadczenie życia w Jezusie? Jak mogę podzielić się tym doświadczeniem z innymi i pomóc mojej wspólnocie odkrywać i kroczyć nowymi szlakami, którymi chce nas prowadzić Dobry Pasterz?

Jezus zmartwychwstał i żyje. Tę prawdę Kościół głosi nieprzerwanie od dnia Pięćdziesiątnicy. Spotkanie z Jezusem Zmartwychwstałym uwalnia nas od lęku i od skupienia na sobie samych, daje nam pokój i wzywa do działania. Dzisiejsza Ewangelia ostrzega nas jednak, że można także łatwo zapomnieć o tym spotkaniu i wycofać się z powierzonej nam misji. Czym próbujemy przekonać samych siebie, że Bóg nie jest najważniejszy i co jest naszą wymówką, aby o Nim nie świadczyć? Jak możemy umacniać wzajemnie naszą wiarę w Zmartwychwstanie i pełnić powierzoną nam misję głoszenia Ewangelii?

Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary

Składają jej wierni uwielbień swych dary.

Odkupił swe owce Baranek bez skazy,

Pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.

Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,

Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy.

Mario, ty powiedz, coś w drodze widziała?

Jam Zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.

Żywego już Pana widziałam, grób pusty,

I świadków anielskich, i odzież, i chusty.

Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,

A miejscem spotkania będzie Galilea.

Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,

O Królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.

Liturgia Męki Pańskiej

Msza Wieczerzy Pańskiej

Niedzielą Palmową rozpoczynamy Wielki Tydzień, doroczny obchód misterium paschalnego Chrystusa. Błogosławimy dziś palmy, odczytujemy fragment o uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i pragniemy naśladować tłumy, które wiwatowały na Jego cześć. Jak Pan Jezus wszedł do Jerozolimy, tak dziś przychodzi do każdego z nas. Oby nie okazało się jednak, że stoimy w tłumie, który woła: „Hosanna”, a za chwilę będzie wołał: „Na krzyż z Nim!”. Niech udział w dzisiejszej liturgii pozwoli nam wejść głęboko we wszystkie wydarzenia rozpoczętego Wielkiego Tygodnia. Prośmy o łaskę, abyśmy uczestnicząc w nich przeżyli z Panem Jezusem szczery żal za naszą niewierność i nieprawości po to, aby z radością przyjąć dar nowego życia, które ofiaruje nam Zmartwychwstały.

Od dzisiejszej, piątej niedzieli Wielkiego Postu zmienia się charakter tego okresu liturgicznego. Widoczny jest już horyzont męki Jezusa nad którym wznosi się krzyż, ale przez niego przenika także światło Zmartwychwstania. „Wyjdź na zewnątrz” to wołanie Jezusa do Łazarza, to wołanie do każdego z nas. Jezus wzywa nas do porzucenia tego co nas zabija i niszczy nasze życie, do wyjścia z grobu brakujących uczuć, nie danej miłości, przekreślonego życia, utraconej godności, do oddalenia się od odrażającego zapachu zapomnianej i wygasłej wiary, która zadowala się niejasnym wspomnieniem Boga. „Wyjdź na zewnątrz” to wezwanie do odkrycia prawdziwej miłości, która zwycięża śmierć. Jakie jest twoje doświadczenie śmierci, izolacji i odejścia od Boga i bliźniego? Czy doświadczyłeś Jezusa wyprowadzającego cię z twojego grobu?

Dzisiejsza, czwarta niedziela Wielkiego Postu – nazywana od pierwszych słów antyfony mszalnej na wejście: „Raduj się, Jerozolimo” Niedzielą Laetare, wyznacza połowę czasu pomiędzy Popielcem a Wielkim Czwartkiem. Wyjątkowość tej niedzieli podkreśla różowy kolor szat liturgicznych. W dzisiejszej Ewangelii widzimy proces, wewnętrzną przemianę, która dokonała się w niewidomym od urodzenia. Jego uzdrowienie przez Jezusa nie ogranicza się do fizycznego wzroku, ale odnosi się przede wszystkim do zdolności widzenia Jezusa i rozpoznania w nim Mesjasza. Jakie postawy lub sposoby myślenia czynią nas ślepymi na działanie Boga? Czy patrzę na świat jako człowiek przemieniony przez Chrystusa?