Γουόκι Τόκι Podcast

Βραδινή βόλτα στον Πειραιά και η κουβέντα πέφτει πάνω στην Ελληνίδα μάνα. Ο Μανώλης ανοίγει μέτωπο, ο Αλέκος βάζει φρένο στις γενικεύσεις και οι πατεράδες προσπαθούν να μείνουν στο απυρόβλητο. Δεν τα καταφέρνουν για πολύ.

Το δωμάτιο που μαζεύεται μόνο του, ο γιος που φεύγει στα 18 και δεν ξέρει τα βασικά, τα βλέμματα που κουβαλάς μέχρι τα 46. Πού τελειώνει η φροντίδα και πού αρχίζει η υπερπροστασία; Μια σκηνή του Braveheart γίνεται αφορμή για μάθημα διαβάσματος, το «το παιδί μου δεν φταίει» σηκώνει άλλη κουβέντα και ο Αλέκος βάζει στο τραπέζι τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές.

Η γιαγιά κρατάει τα παιδιά για να βγει το ωράριο, η εργαζόμενη μάνα τρέχει να τα προλάβει όλα και οι προσωπικές φιλοδοξίες μπαίνουν στην άκρη. Ανάμεσα στα παράπονα έρχεται και η αναγνώριση για όλο αυτό το χαμαλίκι. Η βόλτα κλείνει με σχέσεις, παιδιά στα 20 ή στα 40 και τις κουβέντες που θα θέλαμε να κάνουμε ακόμα με τους πατεράδες μας.

Chapters:

00:00 Intro — βγες να περπατήσεις

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ένα τραγούδι του Λεπά έχει κολλήσει από το πρωί και κάπως έτσι αρχίζει άλλη μια βόλτα στον Πειραιά. Ο Μανώλης και ο Αλέκος τσακώνονται για τη Βύση, την Αλέξια και το ποιος ήταν τελικά pop είδωλο. Κάπου εκεί εμφανίζεται κι ένα αυτόγραφο από τον Μικρούτσικο και τη Βόσσου, που κάποτε έπεισε τον Μανώλη να γίνει μουσικός.

Η κουβέντα για τον Αργυρό ανοίγει το «πατρίδα, θρησκεία και μπουζούκια». Τι ζητάμε από έναν διασκεδαστή και γιατί πρέπει να συνοδεύεται η διασκέδαση από τόσο μεγάλα λόγια; Το Ριφιφί και οι συνεντεύξεις του Τσαφούλια φέρνουν το σινεμά στη βόλτα. Σκηνοθέτες, διευθυντές φωτογραφίας και η απορία αν γίνεται ένας άνθρωπος να τα κάνει όλα.

Το They Live βγάζει τον Μανώλη από τα ρούχα του, ο Γκάι Ρίτσι τον ξαναφέρνει στα ίσια του και ο Ράμπο μιλάει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε. Σειρές γεμάτες βίλες και κότερα, ηθοποιάρες στους δεύτερους ρόλους και, στο τέλος, εκείνο το παλιό «πάμε σινεμά». Ένας καφές, μια ταινία, ποπκόρν και φαγητό. Πότε έγινε τόσο δύσκολη έξοδος;

Chapters:

00:00 Εισαγωγή, Λεπάς και έντεχνο

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Πέμπτη βράδυ στον Πειραιά. Χάσαμε μία περπατάδα και ο Μανώλης έχει μαζέψει νέα για τρία επεισόδια. Ρετρό παιχνίδια, ψηφιακές ανησυχίες και μια κουβέντα για πίτσες που πολύ γρήγορα φεύγει από το φαγητό.

Ο Αλέκος πιάνει τη νοοτροπία του «ξέρω έναν άνθρωπο». Γκίλφοϊλ, διπλωματία, μνημόνια και η ελπίδα ότι κάποιος γνωστός θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Ο Μανώλης φέρνει για παράδειγμα τον φούρνο του. Κάπου ανάμεσα σε φωτογραφίες, μεντεσέδες και κορδέλες εγκαινίων, η ερώτηση γίνεται απλή: δουλεύουμε ή αρκεί να φαίνεται ότι δουλεύουμε;

Στις διαδηλώσεις στη Γαλλία η βόλτα ανάβει. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στον δρόμο; Τι διεκδικούν, ποιος τους καπελώνει και γιατί κάποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί αλλά δεν βγαίνει; Ο Μανώλης και ο Αλέκος διαφωνούν για τα επεισόδια, την πίεση που μπορεί να ασκήσει ο κόσμος και το τι μένει όταν τελειώσει η συγκέντρωση.

Να πέσουν αυτοί που κυβερνούν. Ωραία. Και μετά τι; Ενοίκιο, ρεύμα και σούπερ μάρκετ δεν περιμένουν την επόμενη εκλογική νίκη. Είμαστε πολίτες ή έχουμε γίνει οπαδοί σε όλα; Το «Μίσος» του Κασοβίτς μπαίνει στην κουβέντα, οι τόνοι ανεβαίνουν και το τέλος μάς βρίσκει να τσακωνόμαστε για πιάτα, μανταλάκια και το σωστό άπλωμα ενός παντελονιού.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή, ρετρό παιχνίδια και AI

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Σαββατόβραδο στον Πειραιά και ο Αλέκος ξεκινάει ζητώντας λίγη δικαιοσύνη για μια μελωδία από τον «Τελευταίο των Μοϊκανών». Ο Μανώλης, πάλι, θέλει κουτσομπολιό. Και θέλει να είναι αρκετά κίτρινο, αλλιώς δεν μετράει.

Ο Hugh Grant και η περσόνα του καλού παιδιού ανοίγουν μια βόλτα γεμάτη ιστορίες από το σινεμά, τα γήπεδα και τις συνεντεύξεις στον Graham Norton. Πέμη Ζούνη και Ang Lee, Robbie Williams και Ζιλιέτ Μπινός, Ryan Giggs και Sean Connery: ο Αλέκος αφηγείται, ο Μανώλης ζητάει λεπτομέρειες και βγάζει ετυμηγορία. Κίτρινο ή όχι;

Υπάρχουν και οι ιστορίες που χαλάνε το σερί της κιτρινίλας. Ο Robin Williams δίπλα στον Nathan Lane, ο Patrick Swayze και η Whoopi Goldberg στο Ghost, δυο αδέρφια που φτάνουν μαζί στον τερματισμό. Κι όταν νομίζουμε ότι τελειώσαμε με τα είδωλα, η κουβέντα πάει στον James Hetfield, στην πολιτική στάση των καλλιτεχνών και στο αν μπορείς να θαυμάζεις κάποιον και να του λες ότι είπε μαλακία.

Chapters:

00:00 Intro, μουσική και λίγη δικαιοσύνη

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά και ο Μανώλης έχει διαβάσει κάτι για το AI που δεν τον αφήνει ήσυχο. Ο Αλέκος ζητάει πηγή πριν αρχίσουμε να αποχαιρετάμε την ανθρωπότητα. Η βόλτα προβλέπεται ήρεμη.

Μια ιστορία για agents ανοίγει την κουβέντα για τον έλεγχο, τις δικλίδες και το πόση πρόσβαση δίνουμε μόνοι μας στα εργαλεία που μας βολεύουν. Να τα κλείσουμε όλα και να γυρίσουμε αναλογικά; Ή μήπως οι ίδιες οι εταιρείες θα πατήσουν φρένο όταν αρχίσει να χτυπιέται το ταμείο τους;

Από τις συνδρομές και τα δωρεάν εργαλεία φτάνουμε στη δουλειά: αν κάνεις περισσότερα σε λιγότερο χρόνο, ποιος παίρνει τη διαφορά; Και τι λες σ’ ένα παιδί για το επάγγελμα που θα διαλέξει; Ο Μανώλης σκέφτεται δυστοπίες, ο Αλέκος ψάχνει τον διακόπτη και το ελληνικό Δημόσιο εμφανίζεται ως η τελευταία μας γραμμή άμυνας. Τουλάχιστον ένα «ευχαριστώ» στο μηχάνημα να το λέμε.

Η βόλτα δεν μένει εκεί. Ακρίβεια, γάλα και φόροι, Τραμπ και Ευρώπη, τηλεοπτική σαπίλα και ο Μελ Μπρουκς που έρχεται να σώσει λίγο τη διάθεση.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή και φθινοπωρινή Δευτέρα

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Τρίτη βράδυ στον Πειραιά και αυτή τη φορά έχουμε δώσει υπόσχεση: θα μιλήσουμε για τη μόδα. Ο Αλέκος έρχεται αδιάβαστος. Ο Μανώλης έρχεται με μια θεωρία για την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Καλή αρχή.

Γιατί θέλουμε να φοράμε ό,τι φοράνε όλοι; Και αν κάνουμε επίτηδες το αντίθετο, πόσο δική μας είναι τελικά η επιλογή; Crocs, αστράγαλοι στον αέρα, ίδια κουρέματα, κασκόλ-κουβέρτες και το γιλέκο των 27 ευρώ που αγόρασε ο Μανώλης για τον γάμο του. Οι τσάντες Polo και τα καρό πουκάμισα τη γλιτώνουν κάπως. Οι υπόλοιποι δύσκολα.

Η κουβέντα ανάβει όταν φτάνουμε στη συνέντευξη για δουλειά: θα προσλάμβανες έναν άνθρωπο που ξέρει τη δουλειά αλλά δεν σου αρέσει το ντύσιμό του; Ο Αλέκος λέει ότι η εικόνα μετράει. Ο Μανώλης λέει ότι έχουμε συμβιβαστεί με μια βλακεία. Συμφωνία δεν βγαίνει.

Κάπου ανάμεσα χωράνε η Αμελί, η Balenciaga, τα χρώματα που χάθηκαν από το design, τα AI που μας βγάζουν όλους κούκλους στα 80s και ο Κραουνάκης. Η βόλτα φτάνει στο τσιγάρο που ακόμη λείπει στον Μανώλη, στο brunch και στα μαγαζιά που επιμένουν να λέγονται «κάτι-νάδικον».

Chapters:

00:00 Εισαγωγή και η υπόσχεση για τη μόδα

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα βράδυ και ο Μανώλης έχει να ανακοινώσει ένα μικρό θαύμα: το Γουόκι Τόκι το ακούν πια και γυναίκες. Ο Αλέκος προσπαθεί να καταλάβει τι κάναμε σωστά. Μάλλον τίποτα. Μάλλον γίναμε χειρότεροι.

Η βόλτα δεν μένει για πολύ στα αστεία. Μια ακόμη δολοφονία γυναίκας ανοίγει τη δύσκολη κουβέντα για τη δικαιοσύνη και τη θανατική ποινή. Από τη βενζίνη και το «πάρε τα μέσα» φτάνουμε σε μια θεωρία του Μανώλη: μήπως στο τέλος θα μας νοικιάζουν ακόμη και το νερό;

Και κάπως έτσι βρισκόμαστε στο The Diplomat, στην πειρατεία, στον Τραβόλτα και την Glenn Close, στα Όσκαρ, στην πολιτική και στην Παλαιστίνη. Ο Ολυμπιακός περνάει για λίγο από τη βόλτα πριν έρθει η μεγάλη διαφωνία: ποιος έκανε ποιον, η Βίσση τον Καρβέλα ή ο Καρβέλας τη Βίσση; Στο τέλος, μια μικρή προειδοποίηση για τη μόδα του επόμενου επεισοδίου.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ο Αλέκος κοιτάζει πίσω και βλέπει μια άλλη ζωή. Ο Μανώλης επιμένει πως είναι νοσταλγία. Το πρόβλημα είναι ότι, άμα την αφήσεις, αρχίζει να σου χρεώνει μέχρι και όσα δεν έκανες.

Μας είχαν δώσει έναν ίσιο δρόμο: σχολείο, πτυχίο, δουλειά, όλα στη σειρά. Ο δρόμος, βέβαια, είχε άλλες ιδέες. Νοίκια που καταπίνουν μισθούς, «φιλότιμο» που μοιάζει όλο και πιο πολύ με άδεια να σε πατάνε, reunion που είναι κι αυτό πια παλιά ανάμνηση. Ήταν καλύτερα τότε ή απλώς δεν κοιτάζαμε τόσο καλά;

Κάπου στη μέση χάνονται τα Χριστούγεννα, εμφανίζεται το IKEA σαν ψυχολογικό καταφύγιο και η βόλτα συνεχίζει όπου την πάει. Πώς αλλιώς;

Chapters:

00:00 Τα σχολικά χρόνια μοιάζουν άλλη ζωή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Παρασκευή απόγευμα, περπατάμε, και ο Μανώλης θυμάται έναν άγνωστο που έπιασε κουβέντα με τον Τάσο στη δουλειά. Ξεκίνησε με ένα αθώο «να σου πω κάτι» και μέσα σε λίγες λέξεις έφτασε από τη θανατική ποινή στις βάρκες με μετανάστες. Πόσο εύκολα μιλάμε για τη ζωή του άλλου όταν δεν είναι δική μας;

Με τον Αλέκο η κουβέντα δεν βγάζει εύκολη απόφαση. Τι κάνεις με κάποιον που έχει διαπράξει κάτι φρικτό; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι δεν έγινε λάθος; Είναι δικαιοσύνη, εκδίκηση ή κάτι άλλο; Και ποιος θα αναλάβει να εκτελέσει την απόφαση; Στο πλάι μπαίνει και το σκρολάρισμα που μας επιστρέφει κάθε μέρα όσα ήδη πιστεύουμε.

Η βόλτα στρίβει στο AI: ποιος θα το ελέγχει, ποιος θα κρατάει τη δύναμη και ποιες δουλειές θα αλλάξουν. Από εκεί περνάμε στη Σούζαν Σάραντον και την Παλαιστίνη, στο Supernatural, σε σειρές, στο Coyote vs. Acme και στο Ριφιφί.

Στο τέλος πιάνουμε το ύφος ανωτερότητας που βγάζουν μερικές φορές οι άνθρωποι της τέχνης, τα λάθη που θυμάσαι από μια ζωντανή παράσταση και τον αυθορμητισμό που δεν γίνεται να τον σχεδιάσεις. Η πολυπόθητη τριπλέτα, πάλι, δεν βγήκε.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Να σου δώσω ΕΣΠΑ να μου κάνεις ένα παιδί; Στην κουβέντα πέφτει και το νούμερο: 100.000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται. Θα αγόραζε αυτό μέλλον ή θα φτιάχναμε άλλη μία επιδότηση; Διαφωνούμε για τα λεφτά, αλλά φτάνουμε στο πιο δύσκολο ερώτημα: τι χρειάζεται στ’ αλήθεια μια οικογένεια για να μεγαλώσει ένα παιδί εδώ;

Η βόλτα αρχίζει με τα απόβλητα στον Κηφισό και τη βιομηχανία της πανάκριβης «ευεξίας». Από εκεί, ΕΣΠΑ και εύκολο χρήμα, πλούσιοι που τους προσκυνάμε, επώνυμα που περνούν από γενιά σε γενιά, και οι Σπέτσες που αδειάζουν όσο ο καθένας κοιτάζει μόνο την πάρτη του. Η κουβέντα για τις γεννήσεις ανοίγει και το θέμα της μετανάστευσης: ποιος ανήκει τελικά σε μια χώρα και γιατί μας πιάνει πανικός όταν αλλάζει το μείγμα της;

Ο Αλέκος θυμάται πώς μια δύσκολη απόφαση για 2.000 παλιά PC του έμαθε ότι το σωστό timing πονάει, αλλά η αναβολή μπορεί να κοστίσει περισσότερο. Και λίγο πριν τελειώσει η βόλτα, μπαίνουν ο χειμώνας που χρειάζεται για να εκτιμήσεις το καλοκαίρι, ο Tom Cruise, το Joker και ο Γιάννης που τελευταία μιλάει πολύ για επενδύσεις.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή και απόβλητα στον Κηφισό

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.