Siyasetin hemen here şeye nüfuz ettiği, krizlerden kriz beğendiğimiz, kavgadan kavgaya koştuğumuz ama günün sonunda pek de bir şeyleri değiştiremediğimiz bir dönemde içinde bulduğumuz bu devasa gürültüde ne yapacağız? Hiperpolitikanın neliği üzerine konuşuyorum.

Oktay Akbal'ın kulağını çınlatıp Jean Renoir'a nasıl geldim? Konuşmanın gücü. 1932 yapımı "Boudu sauvé des eaux" filmi vesilesi ile aylaklık ile düzen arasında salındım. İlkinin cazibesine okey ama ikincisi vazgeçilmez.

Taşı bir kenara koyup hamak kuran Sisifos. Böylesi bir karar niçin verildi? Bu başlangıç nelere gebe? Tüm bunların ötesinde başlamış olmanın keyfini sürmeli.