Vuslat arzusuyla ömür hep âh ile geçti,
Olmasa da liyakat, O bendesini seçti;
Yer yer belki ruhum hayatın zehrini içti,
Bundan, dedim, hayatımın şerefi ve mecdi…

Şen günler hep neş’eyle benim yüzüme baktı,
Bir inşirah olup gönlümün içine aktı;
Bazen âteş-i suzân gibi bendeyi yaktı,
Kedere gerek yok âşığın yanması haktı.

Asla hiç açılmadı Hak’la gönül arası,
Şeker-şerbet sayıldı dildeki aşk yarası;
Sevimlidir aşkın hem akı hem de karası,
Anlamaz bu neş’eyi bulunan kalb yarası.