Hesar podcast / پادکست حصار

هر قدر که عقربه های ساعت رو به جلو حرکت میکنن بیشتر یاد میگیریم‌ که باید ساخت بجای کوبوندن و تخریب کردن.باید زخمارو بست و تیمارشون کرد تا بهبود پیدا کنن ولی گه گداری باید جملات و کلمات و حروف رو بکار گرفت و با قطره چکان حِسّ رو بهش اضافه کرد تا ذات آدمی بی هیچ شناسه ای التیام پیدا کنه .

حِصآر قصه بودن و موندنه ولی خب اونایی که نیستن با یادشون میشه چرآغ جان رو روشن نگهداشت.

برای روشن نگهداشتن و گاه برافروختن دوباره چراغ جانتان حدود ادراکتان را جا به جا خواهیم نمود از برای مانا بودن.

حِصآر هیچگاه یک مرز نخواهد بود...