Het Marathoninterview

Het Marathoninterview

By NPO Luister / VPROSociety & Culture
Download on the App Store

All Het Marathoninterview episodes

  • Huib Drion deel 2
    De pil van Drion, daar hebben we allemaal wel eens van gehoord. De man achter de pil heette Huibert (Huib) Drion. In het jaar voor zijn interview met Karen de Bock veroorzaakte de rechtsgeleerde een roerige maatschappelijke discussie door te pleiten voor een middel waarmee ouderen, die hun leven wilden beëindigen, dat op een humane manier konden doen. De discussie is er nog steeds, haar grootste pleitbezorger inmiddels niet meer, hij overleed in 2004. Luistert u hier naar het vijf uur durend interview van 3 juli 1992.
    ---------------------------
    Biografie Huib Drion
    Huibert Drion werd op 25 april 1917 in Den Haag geboren in een gezin van zes kinderen. Zijn vader Frans Drion was kamerlid voor de Liberale Staatspartij, de voorloper van de VVD. Het vrijheidsdenken werd hem dus met de paplepel ingegoten.
    Drion gaat Rechten studeren in Leiden. Hij houdt buitengewoon veel van de klassieken, maar weet niet goed wat hij wil studeren en dus wordt het Rechten. Ondanks het feit dat hij geen lid wordt van een studentenvereniging en zichzelf als een obscure student betitelt, wordt hij in 1938 voorzitter van de Leidse tak van het Comité van Waakzaamheid, dat tegen het nationaalsocialisme waarschuwt.
    Als de oorlog uitbreekt, schrijft, stencilt en geeft hij grotendeels samen met zijn broer Jan het verzetsblad De Geus uit, waarin onder andere Duitse propaganda doorgeprikt werd en collaborerende universiteitsmedewerkers op een zwarte lijst werden gezet. Een gevaarlijke bezigheid, maar of het zijn zijn dood kon worden “daar dacht ik niet over na. Als je begon te twijfelen, kon je er maar beter mee ophouden. Ik weet wel dat mijn moeder bang was dat mijn broer en mij iets zouden overkomen. Maar nooit heeft ze ons gevraagd ermee op te houden”. Gedurende de hele oorlog brachten ze het blad uit. Aan het eind van de oorlog heeft het blad een oplage van 5000 exemplaren.
    Na de oorlog gaat hij door met zijn studie Rechten en na zijn studie schrijft hij aan zijn proefschrift. In 1954, nadat hij ook nog een jaar aan de prestigieuze universiteit van Harvard heeft gestudeerd, promoveert hij met ‘Limitations of Liabilities in International Air Law’. Vier jaar later wordt hij hoogleraar burgerlijk recht in Leiden.
    In 1969 begint zijn loopbaan bij de Hoge Raad, waar hij later nog vice-president van zal worden. Over die tijd zei hij zelf in een interview met het Leids Univeritair Weekblad Mare: “Mijn mooiste tijd, wat recht betreft, heb ik beleefd in de Hoge Raad. Heerlijk praten over de toepassing van de wet zonder dat je te maken hebt met ellebogenwerk of ambities die een goede discussie in de weg zitten.”
    Het grote publiek leerde hem kennen via een artikel in het NRC Handelsblad van 19 oktober 1991, ‘Het zelfgewilde einde van oude mensen’, waarin hij pleit voor een euthanasiemiddel voor 75-plussers die levensmoe zijn. Over een pil wordt in het artikel nooit gesproken. Ruim tien jaar later zei hij er dit over: “Het is niet meer dan een paar alinea’s die ik had opgeschreven toen mijn schoonzus ooit eens hardop nadacht over zo’n middel. Ik had geen flauw idee dat het zo’n ophef zou veroorzaken toen ik het naar de NRC opstuurde… Maar mijn intentie is nog steeds onveranderd. Het is toch afschuwelijk om je vader of je partner opgehangen te vinden? Dat kan anders. Of mensen die in een bejaardentehuis alleen maar wat zitten te mummelen en wiens leven volledig door anderen wordt gerund. Walgelijk lijkt me dat. Een pil kan dan uitkomst bieden.”
    Huib Drion stierf op 20 april 2004, bijna 87 jaar oud in Leiden. .
    2 min
  • Huib Drion deel 1
    De pil van Drion, daar hebben we allemaal wel eens van gehoord. De man achter de pil heette Huibert (Huib) Drion. In het jaar voor zijn interview met Karen de Bock veroorzaakte de rechtsgeleerde een roerige maatschappelijke discussie door te pleiten voor een middel waarmee ouderen, die hun leven wilden beëindigen, dat op een humane manier konden doen. De discussie is er nog steeds, haar grootste pleitbezorger inmiddels niet meer, hij overleed in 2004. Luistert u hier naar het vijf uur durend interview van 3 juli 1992.
    ---------------------------
    Biografie Huib Drion
    Huibert Drion werd op 25 april 1917 in Den Haag geboren in een gezin van zes kinderen. Zijn vader Frans Drion was kamerlid voor de Liberale Staatspartij, de voorloper van de VVD. Het vrijheidsdenken werd hem dus met de paplepel ingegoten.
    Drion gaat Rechten studeren in Leiden. Hij houdt buitengewoon veel van de klassieken, maar weet niet goed wat hij wil studeren en dus wordt het Rechten. Ondanks het feit dat hij geen lid wordt van een studentenvereniging en zichzelf als een obscure student betitelt, wordt hij in 1938 voorzitter van de Leidse tak van het Comité van Waakzaamheid, dat tegen het nationaalsocialisme waarschuwt.
    Als de oorlog uitbreekt, schrijft, stencilt en geeft hij grotendeels samen met zijn broer Jan het verzetsblad De Geus uit, waarin onder andere Duitse propaganda doorgeprikt werd en collaborerende universiteitsmedewerkers op een zwarte lijst werden gezet. Een gevaarlijke bezigheid, maar of het zijn zijn dood kon worden “daar dacht ik niet over na. Als je begon te twijfelen, kon je er maar beter mee ophouden. Ik weet wel dat mijn moeder bang was dat mijn broer en mij iets zouden overkomen. Maar nooit heeft ze ons gevraagd ermee op te houden”. Gedurende de hele oorlog brachten ze het blad uit. Aan het eind van de oorlog heeft het blad een oplage van 5000 exemplaren.
    Na de oorlog gaat hij door met zijn studie Rechten en na zijn studie schrijft hij aan zijn proefschrift. In 1954, nadat hij ook nog een jaar aan de prestigieuze universiteit van Harvard heeft gestudeerd, promoveert hij met ‘Limitations of Liabilities in International Air Law’. Vier jaar later wordt hij hoogleraar burgerlijk recht in Leiden.
    In 1969 begint zijn loopbaan bij de Hoge Raad, waar hij later nog vice-president van zal worden. Over die tijd zei hij zelf in een interview met het Leids Univeritair Weekblad Mare: “Mijn mooiste tijd, wat recht betreft, heb ik beleefd in de Hoge Raad. Heerlijk praten over de toepassing van de wet zonder dat je te maken hebt met ellebogenwerk of ambities die een goede discussie in de weg zitten.”
    Het grote publiek leerde hem kennen via een artikel in het NRC Handelsblad van 19 oktober 1991, ‘Het zelfgewilde einde van oude mensen’, waarin hij pleit voor een euthanasiemiddel voor 75-plussers die levensmoe zijn. Over een pil wordt in het artikel nooit gesproken. Ruim tien jaar later zei hij er dit over: “Het is niet meer dan een paar alinea’s die ik had opgeschreven toen mijn schoonzus ooit eens hardop nadacht over zo’n middel. Ik had geen flauw idee dat het zo’n ophef zou veroorzaken toen ik het naar de NRC opstuurde… Maar mijn intentie is nog steeds onveranderd. Het is toch afschuwelijk om je vader of je partner opgehangen te vinden? Dat kan anders. Of mensen die in een bejaardentehuis alleen maar wat zitten te mummelen en wiens leven volledig door anderen wordt gerund. Walgelijk lijkt me dat. Een pil kan dan uitkomst bieden.”
    Huib Drion stierf op 20 april 2004, bijna 87 jaar oud in Leiden.
    56 min
  • Huib Drion deel 1
    De pil van Drion, daar hebben we allemaal wel eens van gehoord. De man achter de pil heette Huibert (Huib) Drion. In het jaar voor zijn interview met Karen de Bock veroorzaakte de rechtsgeleerde een roerige maatschappelijke discussie door te pleiten voor een middel waarmee ouderen, die hun leven wilden beëindigen, dat op een humane manier konden doen. De discussie is er nog steeds, haar grootste pleitbezorger inmiddels niet meer, hij overleed in 2004. Luistert u hier naar het vijf uur durend interview van 3 juli 1992.
    ---------------------------
    Biografie Huib Drion
    Huibert Drion werd op 25 april 1917 in Den Haag geboren in een gezin van zes kinderen. Zijn vader Frans Drion was kamerlid voor de Liberale Staatspartij, de voorloper van de VVD. Het vrijheidsdenken werd hem dus met de paplepel ingegoten.
    Drion gaat Rechten studeren in Leiden. Hij houdt buitengewoon veel van de klassieken, maar weet niet goed wat hij wil studeren en dus wordt het Rechten. Ondanks het feit dat hij geen lid wordt van een studentenvereniging en zichzelf als een obscure student betitelt, wordt hij in 1938 voorzitter van de Leidse tak van het Comité van Waakzaamheid, dat tegen het nationaalsocialisme waarschuwt.
    Als de oorlog uitbreekt, schrijft, stencilt en geeft hij grotendeels samen met zijn broer Jan het verzetsblad De Geus uit, waarin onder andere Duitse propaganda doorgeprikt werd en collaborerende universiteitsmedewerkers op een zwarte lijst werden gezet. Een gevaarlijke bezigheid, maar of het zijn zijn dood kon worden “daar dacht ik niet over na. Als je begon te twijfelen, kon je er maar beter mee ophouden. Ik weet wel dat mijn moeder bang was dat mijn broer en mij iets zouden overkomen. Maar nooit heeft ze ons gevraagd ermee op te houden”. Gedurende de hele oorlog brachten ze het blad uit. Aan het eind van de oorlog heeft het blad een oplage van 5000 exemplaren.
    Na de oorlog gaat hij door met zijn studie Rechten en na zijn studie schrijft hij aan zijn proefschrift. In 1954, nadat hij ook nog een jaar aan de prestigieuze universiteit van Harvard heeft gestudeerd, promoveert hij met ‘Limitations of Liabilities in International Air Law’. Vier jaar later wordt hij hoogleraar burgerlijk recht in Leiden.
    In 1969 begint zijn loopbaan bij de Hoge Raad, waar hij later nog vice-president van zal worden. Over die tijd zei hij zelf in een interview met het Leids Univeritair Weekblad Mare: “Mijn mooiste tijd, wat recht betreft, heb ik beleefd in de Hoge Raad. Heerlijk praten over de toepassing van de wet zonder dat je te maken hebt met ellebogenwerk of ambities die een goede discussie in de weg zitten.”
    Het grote publiek leerde hem kennen via een artikel in het NRC Handelsblad van 19 oktober 1991, ‘Het zelfgewilde einde van oude mensen’, waarin hij pleit voor een euthanasiemiddel voor 75-plussers die levensmoe zijn. Over een pil wordt in het artikel nooit gesproken. Ruim tien jaar later zei hij er dit over: “Het is niet meer dan een paar alinea’s die ik had opgeschreven toen mijn schoonzus ooit eens hardop nadacht over zo’n middel. Ik had geen flauw idee dat het zo’n ophef zou veroorzaken toen ik het naar de NRC opstuurde… Maar mijn intentie is nog steeds onveranderd. Het is toch afschuwelijk om je vader of je partner opgehangen te vinden? Dat kan anders. Of mensen die in een bejaardentehuis alleen maar wat zitten te mummelen en wiens leven volledig door anderen wordt gerund. Walgelijk lijkt me dat. Een pil kan dan uitkomst bieden.”
    Huib Drion stierf op 20 april 2004, bijna 87 jaar oud in Leiden.
    56 min
  • VPRO Marathoninterview - mr.G.B.J. Hiltermann deel 5
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min
  • VPRO Marathoninterview - mr.G.B.J. Hiltermann deel 4
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    55 min
  • VPRO Marathoninterview - mr.G.B.J. Hiltermann deel 3
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min
  • VPRO Marathoninterview - mr.G.B.J. Hiltermann deel 2
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    57 min
  • VPRO Marathoninterview - mr.G.B.J. Hiltermann deel 1
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    51 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 5
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 5
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min