Het Marathoninterview

Het Marathoninterview

By NPO Luister / VPROSociety & Culture
Download on the App Store

All Het Marathoninterview episodes

  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 4
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    55 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 4
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    55 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 3
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 3
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    56 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 2
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    57 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 2
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    57 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 1
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    51 min
  • Mr.G.B.J. Hiltermann deel 1
    De geschiedenis van de twintigste eeuw valt samen met die van Hiltermann, sterker nog, de twintigste eeuw ís Hiltermann. Hij verbond alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw naadloos met elkaar. Hiltermann stierf in 2000, zijn eeuw was voorbij.
    Ger Jochems ontving meester Gustavo Bernardo Jose Hiltermann op 3 januari 1992 voor het marathoninterview. Hij had 39 jaar lang op radio en tv de toestand van de wereld voor Nederlanders geduid. Het werd tijd dat hij met zijn sonore geluid alle gebeurtenissen uit de roerige eeuw met elkaar verbond. Dat lukte moeiteloos in dit gesprek.
    Biografie G.B.J. Hiltermann
    Gustavo Bernardo José Hiltermann werd op 1 mei 1914 in Buenos Aires, Argentinië, geboren. Zijn ouders waren geëmigreerde Nederlanders, maar een in Argentinië geboren kind diende Spaanse voornamen te krijgen, vandaar zijn nogal exotisch aandoende namen. Het gezin bleef niet lang in Zuid-Amerika, Argentinie bleek geen succes te zijn en het gezin keerde terug naar Nederland. Daar begon de jonge Guus aan vier studies: Rechten, Economie, Indologie en Arabistiek.
    Na zijn studietijd werkte Hiltermann voor De Telegraaf. Hij vertrok (pas) in 1942 toen de krant gedwongen werd een antisemitisch artikel te plaatsen. Met vrienden die hij van zijn Telegraaf-tijd kende, richtte hij het weekblad Elsevier op. Het eerste nummer van Elsevier kwam op 27 oktober 1945 uit. In 1952 kocht Hiltermann het praktisch failliete weekblad de Haagsche Post. Eigenaar zijn van het blad dat hij zelf leidde gaf het journalistenbestaan toch meer cachet. Wat echter niet wilde zeggen dat hij ook op de redactie te vinden was, daar kwam hij praktisch nooit.
    Zijn echtgenote Sylvia Brandt Buys kreeg de dagelijkse leiding van het blad. Het charismatische stel verzamelde een grote groep getalenteerde (vooral linkse) schrijvers om zich heen, zoals Joop van Tijn, Cherry Duyns, Simon Vinkenoog en Jan Vrijman. Hij gaf deze schrijvers enorm veel vrijheid, en nam die zelf ook. Zijn commentaren waren conventioneel, rechts-liberaal, in de jaren zestig en zeventig dus vrij onpopulair. Tot het journalistieke establishment werd het echtpaar Hiltermann-Brandt Buys om die reden nooit echt toegelaten. Halverwege de jaren zestig bleek HP toch bijzonder moeilijk financieel boven water te houden. Hij verkocht het blad aan de uitgeverij Elsevier.
    Op 6 november 1956 sprak Mr. Hiltermann voor het eerst zijn radio-column bij de AVRO (ook al zo’n onpopulaire zender in de jaren zestig en zeventig) uit, getiteld: ‘De toestand van de Wereld’. In heel wat gezinnen werd tot stilte gemaand als zondagmiddag na het nieuws van één uur het woord was aan Hiltermann. Met een onnavolgbare autoriteit legde hij het Nederlandse volk uit wat er in de wereldpolitiek gebeurde en wat daar de gevolgen van waren. De laatste column werd op 22 november 1999 uitgezonden, minder dan een jaar voor zijn dood op 15 juli 2000.
    EXTRA:
    In de jaren vijftig, toen de babyboomers nog in hun korte broek liepen, werd er tussen de middag warm gegeten. Ook en zeker op zondag. Het menu lag vast en de radio stond erbij aan, want de AVRO zond dan de causerie van G.B.J. uit.
    Vooraf altijd soep; er waren variaties: gebonden tomatensoep of champignonsoep en heldere kippen- en groentesoep.
    Twee afwijkingen waren toegestaan: het voorjaar bood gebonden aspergesoep en de winter erwtensoep.
    Het hoofdgerecht was aardappelen met een stukje vlees en DOPERWTJES. Er zijn families waar deze extra fijne groene erwten nog steeds Hiltermannetjes heten.
    En dan tot slot een schaaltje pudding, in vanille of chocoladesmaak, met een toefje slagroom.
    51 min
  • VPRO Marathoninterview - Louis Tobback deel 2
    Op 27 december 1991 keek de VPRO-radio weer eens over de grenzen van ons eigen kikkerlandje. In de Kerstvakantie was de Belgische minister Louis Tobback bereid zich naar Hilversum te vervoegen. Alleen was hij niet op de hoogte van het feit dat het om een marathoninterview ging. Er moest dus om acht uur 's ochtends nog gebeld worden om "even wat dingen te verzetten", zodat hij tot 13 uur kon blijven. Het interview begint daarom zonder Tobback, die immers als een malle aan het bellen was om te zorgen was dat hij vijf uur lang in Hilversum kon blijven. Uiteindelijk komt het goed en kan Frénk van der Linde vijf uur praten met de Belgische minister van ‘Binnenlandse Zaken, van de Modernisering van de Openbare Diensten en van de Nationale Wetenschappelijke en Culturele Instellingen’.
    Biografie Louis Marie Joseph Tobback
    "Een niet onaardig ego"
    Louis Marie Joseph Tobback zag het levenslicht op 3 mei 1938 in Leuven. Hij heeft Romeinse Filologie gestudeerd en gaf een tijdje Frans aan het Koninklijk Atheneum in Leuven. Maar al op jonge leeftijd lonkte de politiek. Hij werd lid van de Socialistische Partij (SP) en via het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW), een openbare gemeentelijke instantie in België, kwam hij in 1971 in de gemeenteraad van Leuven terecht. Hij werd daar vrijwel direct eerste schepen, het Belgische equivalent van de wethouder.
    Drie jaar later, in 1974, maakte hij zijn entree in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, het Belgische parlement. Hij viel daar op door zijn rake oneliners en samenvattingen van complexe kwesties. Na vier jaar kamerlidmaatschap werd hij fractievoorzitter van de SP in het parlement. Na tien jaar het fractieleiderschap werd Tobback in 1988 minister – van 1988 tot 1992 was hij minister van Binnenlandse Zaken, van de Modernisering van de Openbare Diensten en van de Nationale Wetenschappelijke en Culturele Instellingen, van 1992 tot 1994 minster van Binnenlandse Zaken en Ambtenarenzaken.
    Na het ministerschap keerde hij terug naar het partijbestuur. Hij werd voorzitter van de SP (tegenwoordig gaat die partij als sp.a door het leven) en loodste die partij door een moeilijke periode. Heel wat socialistische koppen rolden na het Agustaschandaal – de aankoop van gevechtshelikopters van het Italiaanse merk Agusta door het Belgische leger was niet helemaal correct gegaan – en de affaire-Dutroux, maar mede door Tobback wist de partij de verliezen bij de federale en regionale verkiezingen te beperken. Het socialisme was aan het eind van de twintigste eeuw toe aan herbezinning, vond ook Tobback. Hij zette een nieuwe ideologische discussie binnen de partij op gang. Ondertussen was hij in 1995 ook burgemeester van Leuven geworden.
    In april 1998 werd hij nog een opgeroepen om minister te worden, toen zijn voorganger, Johan Vande Lanotte, moest aftreden naar aanleiding van de ontsnapping uit de gevangenis van Marc Dutroux. In september van dat jaar moest Tobback op zijn beurt aftreden na een tragische gebeurtenis: een asielzoekster kwam bij haar gedwongen uitzetting om het leven. Tobback had die uitwijzing uitgevaardigd, nam zijn verantwoordelijkheid voor de gebeurtenissen en nam ontslag.
    Sindsdien is Tobback burgervader van zijn geboortestad Leuven.
    53 min
  • VPRO Marathoninterview - Louis Tobback deel 5
    Op 27 december 1991 keek de VPRO-radio weer eens over de grenzen van ons eigen kikkerlandje. In de Kerstvakantie was de Belgische minister Louis Tobback bereid zich naar Hilversum te vervoegen. Alleen was hij niet op de hoogte van het feit dat het om een marathoninterview ging. Er moest dus om acht uur 's ochtends nog gebeld worden om "even wat dingen te verzetten", zodat hij tot 13 uur kon blijven. Het interview begint daarom zonder Tobback, die immers als een malle aan het bellen was om te zorgen was dat hij vijf uur lang in Hilversum kon blijven. Uiteindelijk komt het goed en kan Frénk van der Linde vijf uur praten met de Belgische minister van ‘Binnenlandse Zaken, van de Modernisering van de Openbare Diensten en van de Nationale Wetenschappelijke en Culturele Instellingen’.
    Biografie Louis Marie Joseph Tobback
    "Een niet onaardig ego"
    Louis Marie Joseph Tobback zag het levenslicht op 3 mei 1938 in Leuven. Hij heeft Romeinse Filologie gestudeerd en gaf een tijdje Frans aan het Koninklijk Atheneum in Leuven. Maar al op jonge leeftijd lonkte de politiek. Hij werd lid van de Socialistische Partij (SP) en via het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW), een openbare gemeentelijke instantie in België, kwam hij in 1971 in de gemeenteraad van Leuven terecht. Hij werd daar vrijwel direct eerste schepen, het Belgische equivalent van de wethouder.
    Drie jaar later, in 1974, maakte hij zijn entree in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, het Belgische parlement. Hij viel daar op door zijn rake oneliners en samenvattingen van complexe kwesties. Na vier jaar kamerlidmaatschap werd hij fractievoorzitter van de SP in het parlement. Na tien jaar het fractieleiderschap werd Tobback in 1988 minister – van 1988 tot 1992 was hij minister van Binnenlandse Zaken, van de Modernisering van de Openbare Diensten en van de Nationale Wetenschappelijke en Culturele Instellingen, van 1992 tot 1994 minster van Binnenlandse Zaken en Ambtenarenzaken.
    Na het ministerschap keerde hij terug naar het partijbestuur. Hij werd voorzitter van de SP (tegenwoordig gaat die partij als sp.a door het leven) en loodste die partij door een moeilijke periode. Heel wat socialistische koppen rolden na het Agustaschandaal – de aankoop van gevechtshelikopters van het Italiaanse merk Agusta door het Belgische leger was niet helemaal correct gegaan – en de affaire-Dutroux, maar mede door Tobback wist de partij de verliezen bij de federale en regionale verkiezingen te beperken. Het socialisme was aan het eind van de twintigste eeuw toe aan herbezinning, vond ook Tobback. Hij zette een nieuwe ideologische discussie binnen de partij op gang. Ondertussen was hij in 1995 ook burgemeester van Leuven geworden.
    In april 1998 werd hij nog een opgeroepen om minister te worden, toen zijn voorganger, Johan Vande Lanotte, moest aftreden naar aanleiding van de ontsnapping uit de gevangenis van Marc Dutroux. In september van dat jaar moest Tobback op zijn beurt aftreden na een tragische gebeurtenis: een asielzoekster kwam bij haar gedwongen uitzetting om het leven. Tobback had die uitwijzing uitgevaardigd, nam zijn verantwoordelijkheid voor de gebeurtenissen en nam ontslag.
    Sindsdien is Tobback burgervader van zijn geboortestad Leuven.
    25 min