O bardzo częstych ostatnio diagnozach ADHD u dzieci i młodzieży. Neurotypowość: czy nadal jest populacyjną większością? A może intensywne wsparcie w szkole powinno stać się standardem, niezastrzeżonym tylko dla dzieci o specjalnych potrzebach? Czy wszystkie osoby z diagnozą potrzebują leków? Jaki jest wpływ mediów społecznościowych na naszą kondycję mentalną? Uwaga, w tym odcinku bardzo narzekamy na powszechne i stałe (również nasze) używanie telefonów i nie wstydzimy się tego!

Dopasowywanie się do oczekiwań społecznych: ile nas to kosztuje? „Czy zachowuję się adekwatnie??” Bycie nieustannie swoją własną kontrolerką: jak wiele zabiera energii? O zmęczeniu, adehadowym wypaleniu. O buncie wobec tego, że „chcą mnie ujarzmić”. O stawaniu po swojej stronie – wbrew zwyczajom i niepisanym zasadom. A także ciut, ciut o adehadowej kreatywności. Bonus: zapominamy, co mówiłyśmy, zapominamy nazwy zjawisk – ale sobie je przypominamy!!

W tym odcinku – o relacjach. (Choć przewija się, oczywiście, motyw gnijącego prania!) Czy ludzie nam się nudzą? Czy staramy się chronić bliskich i dalekich przed konsekwencjami naszych objawów? Jak zarządzamy swoją energią w macierzyństwie – specyficznym, bo również paczłorkowym? Czy wyjaśnianie swoich zachowań objawami ADHD to „usprawiedliwianie się” czy zdejmowanie z siebie nadmiernego poczucia winy? Włączcie sobie naszą rozmowę – może was zainspiruje do przemyśleń i/lub pytań? Chętnie je usłyszymy!

Jak każda z nas wpadła na to, że ma ADHD? 
Czym się ono objawia? Jakich przysparza nam trudności na co dzień? Jak to możliwe, że na co dzień dajemy z nimi radę? A może nie dajemy?? 
A może ADHD wnosi w nasze życia coś wartościowego? 

PS Zwróćcie uwagę na skarpetki na zdjęciu! <3