مریم رحمانی، نوازنده ایرانی الاصل سنتور، در روز جمعه، ۲۱ فوریه، در هنگام غروب خورشید در محل Sydney Observatory (بلندترین نقطه سیدنی) در کنار سایر نوازندگان استرالیایی با یک مجموعه موسیقی رایگان و فراگیر اجرا خواهد داشت.

الناز ششگِلانی، رقصنده، پژوهشگر رقص، داستان‌گو، کارگردان، عروسک‌گردان و مدرس، همراه با گروهی از هنرمندان مقیم استرالیا، در پروژه «نوای‌وَشت» به بازآفرینی خلاقانه داستان‌گویی ایرانی می‌پردازد. این اجرا که با الهام از تصاویر کهن و موسیقی فولکلور شکل گرفته است، در ملبورن به روی صحنه می‌رود.

یحیی خاشعی طراح مد و بنیان‌گذار برند «خشاعی» است، برندی که در زمینه لباس‌های خیابانی فعالیت می‌کند. او با تأکید بر مد پایدار و استفاده مجدد از لباس‌های دست دوم، به طراحی و تولید پوشاکی با کیفیت بالا و منحصر به فرد می‌پردازد.

شروین میرزینلی، آهنگساز و کارگردان موسیقی، در ماه فوریه با پروژه جدید خود تحت عنوان «نذری» به همراه گروهی از نوازندگان و یک رقصنده به روی صحنه خواهد رفت. او این پروژه را با الهام از خاطرات کودکی‌اش و با هدف برجسته‌سازی اهمیت اشتراک‌گذاری، با ایجاد صداها و تصاویری آشنا و نوستالژیک از سنت‌های نذری آغاز کرده است.

فاطمه معتمدآریا، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های سینمای ایران، هم‌اکنون در استرالیا حضور دارد تا دو فیلم مهم خود را به نمایش بگذارد. این دو فیلم که یکی نگاهی به تاریخ ایران و دیگری داستانی اجتماعی را روایت می‌کند، به ترتیب «ناصرالدین شاه آکتور سینما» و «روزی روزگاری آبادان» نام دارند.

«داستان‌گویان» یا استوری‌تلرز (The Storytellers)؛ یک نمایش هنری در استرالیاست، نمایشی که «صدای داستان‌های ایران را از تار و پود قالی بیرون می‌کشند» و آن را به اشکال مختلف به اجرا در می‌آورد.

مجله گلبانگ، خبرنامه رسمی کانون ایرانیان استرالیایی ویکتوریا است و یکی از کانال های ارتباطی با اعضای کانون محسوب می شود.

مرتضی حلیمی، فیلمساز و معمار، با انیمیشن کوتاه «رؤیای یک روبات» به فستیوال ها و جشنواره های متعددی از جمله فستیوال بین المللی فیلم استرالیا رفته و جایزه بهترین انیمیشن را از آن خود کرده است. این انیمیشن کوتاه با استفاده از هوش مصنوعی به روابط بین دو ربات می پردازد.

نیلوفر رضایی، طراح صنعتی ایرانی-استرالیایی، با الهام از خیزش «زن، زندگی، آزادی»، با جمع‌آوری روسری‌های ناخواسته از زنان ایرانی از سراسر دنیا، پروژه‌ای هنری و نمادین را با نام «آزادی دست ساز» خلق کرده است. در این پروژه، روسری‌ها به صندلی‌های استادیوم تبدیل شده‌اند تا قدرت و شجاعت زنان ایرانی را به نمایش بگذارند.

برات علی باتور، عکاس خبری و فیلمسازی ست که سفر قایقی خود را از افغانستان مستند کرده است. او پس از انتشار مطلبی در واشنگتن پست در مورد استثمار کودکان در وطنش افغانستان، هدف تهدید مرگ قرار گرفت. او که مجبور به فرار از کشورش شد، زندگی پرمخاطره‌ای را در تبعید آغاز کرد، اما هرگز از عکاسی دست برنداشت. مجموعه آثار او به نام «در جستجوی پناهگاه؛ سفری برای بقا» هم اکنون در کتابخانه ایالتی ویکتوریا در حال نمایش است.