ભારતને લાંબા સમયથી ‘ક્રિકેટ નેશન’ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, પરંતુ હવે દેશનું રમતગમતનું ચિત્ર ઝડપથી બદલાઈ રહ્યું છે. ડી. ગુકેશ વિશ્વના સૌથી યુવા ચેસ વર્લ્ડ ચૅમ્પિયન બન્યા છે, જ્યારે આર. પ્રજ્ઞાનાનંદ અને અર્જુન એરિગૈસી જેવા ખેલાડીઓએ ભારતને વૈશ્વિક ચેસ શક્તિ તરીકે સ્થાપિત કર્યું છે. નીરજ ચોપડાના ટોક્યો ઑલિમ્પિક્સના ગોલ્ડ અને પૅરિસ ઑલિમ્પિક્સના સિલ્વર મેડલે ઍથ્લેટિક્સ અને જૅવલિન પ્રત્યે યુવાનોની રુચિ વધારી છે. ભારતીય પુરુષ હૉકી ટીમે સતત બે ઑલિમ્પિક્સમાં બ્રૉન્ઝ જીતીને પોતાની જૂની ઓળખ ફરી મજબૂત કરી છે.
બર્મિંગહામ કૉમનવેલ્થ ગેમ્સ 2022માં ભારતે 22 ગોલ્ડ સહિત કુલ 61 મેડલ જીત્યા હતા. આવી સફળતાઓએ ક્રિકેટ સિવાયની રમતોમાં પણ વૈશ્વિક સ્તરની અપેક્ષાઓ ઊભી કરી છે. ગલી ક્રિકેટ, ફુટબૉલ, ખો-ખો અને કબડ્ડી જેવી બાળપણની રમતો ટીમવર્ક, ફિટનેસ, નેતૃત્વ અને સ્પર્ધાત્મક ભાવના વિકસાવવામાં કેવી ભૂમિકા ભજવે છે? બીજી તરફ IPL, મોટા સ્પૉન્સર, સેલિબ્રિટી કલ્ચર અને સતત મીડિયા કવરેજને કારણે ક્રિકેટને મળતું ધ્યાન અન્ય રમતો કરતાં ઘણું વધારે કેમ છે? ખેલો ઇન્ડિયા જેવી યોજનાઓથી ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને તાલીમની તકો વધી રહી છે, છતાં ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં સુવિધાઓનો અભાવ, રમતો વચ્ચે અસમાન ફન્ડિંગ, ફેડરેશનનું રાજકારણ, ગુણવત્તાયુક્ત કોચિંગનો અભાવ અને ખેલાડીઓ માટે મર્યાદિત આર્થિક સુરક્ષા મોટા પડકારો છે.
આ સાથે ઑનલાઇન બેટિંગ, ગેરકાયદે સટ્ટાબજાર, મૅચ-ફિક્સિંગ, જુગારનું વ્યસન અને યુવા દર્શકો પર તેની અસર રમતની વિશ્વસનીયતા માટે ગંભીર જોખમ છે. ભારતમાં ઑનલાઇન મની ગેમ્સ, તેની જાહેરાત અને તેને લગતા નાણાકીય વ્યવહારો પર પ્રતિબંધ હોવા છતાં ગેરકાયદે અને વિદેશી પ્લૅટફૉર્મ્સનું જોખમ યથાવત્ છે. ભારત 2036 ઑલિમ્પિક્સની યજમાનીનું સ્વપ્ન જોઈ રહ્યું છે ત્યારે પ્રશ્ન એ છે, શું યોગ્ય ગ્રાસરૂટ વિકાસ, પારદર્શક વહીવટ, સમાન ફન્ડિંગ અને લાંબા ગાળાના ખેલાડી કલ્યાણ દ્વારા ભારત સાચું વૈશ્વિક સ્પોર્ટ્સ પાવરહાઉસ બની શકશે?