در همان حال که نزهت‌الزمان عزم سفر به بغداد و ملاقات ملک نعمان می‌کرد، از حال ذوالمکان خبردار می‌شویم. 

چون پرده از راز برافتاد، ملک شرکان و نزهت‌الزمان اندیشیدند که چه تدبیر کنند.

«نزهت‌الزمان گفت من خاتون تو و خاتون هر آن کس که در این قصر است هستم، شرم نداری که مرا کنیزک گویی؟»

مشاطگان نزهت‌الزمان را آماده می‌کنند که ملک شرکان او را کابین کند...

نزهت‌الزمان تتمه‌ی فصل دویم می‌گوید.

«یا ملک، این دولت و حشمت که تو را ست لایزال است یا زوال خواهد پذیرفت؟»

«یکی از معتمدین گفته که در خلافت عمربن عبدالعزیز به گوسفندچرانی گذشتم، گرگان و گوسفندان به یک جا دیدم...»

نزهت‌الزمان از باب ادب در اخبار صالحان می‌گوید.

«بنی آدم از دنیا به در نرود مگر آنکه سه چیز را افسوس خورد: یکی به تمتع نگرفتن از آنچه گرد آورده، و یکی به نرسیدن به آرزوها، و یکی به توشه نداشتن راهی که به آن راه خواهد رفت.»

نزهت‌الزمان حکایتی از عُمر برای ملک تعریف می‌کند.

نزهت‌الزمان با نقل از احنف و معاویه نصیحت خود را ادامه می‌دهد

نزهت‌الزمان به نصیحت ملک می‌پردازد.