به باز آمدنت چنان دلخوشم

که طفلی به صبح عید،

پرستویی به ظهر بهار

 و من به دیدن تو

چنان در آینه‌ات مشغولم

که جهان از کنارم می‌گذرد

بی آن‌که سر برگردانم

در فصل‌های خونین هم می‌توان عاشق بود

به قمریان عاشق حسد می‌ورزم

که دانه بر می‌چینند

و به ستاره و باران

که بر نیمرخ مهتابی‌ات بوسه می‌زنند.

و به گلی که با اشاره‌ی تو می‌شکفد

در فصل‌های خونین هم می‌توان عاشق بود

مگر از راه در رسی

مگر از شکوفه سر بر زنی

مگر از آفتاب درآیی

وگرنه روز

تابوتی است بر شانه‌های ابر

که مارا به افق‌های ناپیدا می‌سپارد

و عشق آهوی محتضری است

که سر بر شانه‌های باران می‌گذارد!

بیا

با اندامی از آتش بیا.

و جلوه‌ای از آذرخش

هیهات

من کجا باز بینمت ای ستاره‌ی روشن

که بی تو تا شبگیر پیر می‌شوم

چندان که بازآیی

ستاره‌ها همه عاشق می‌شوند

و جوانی در باران از راه می‌رسد

#على_باباچاهى

#radioshereparsi

✨️💖

تو بگو ماه کجاست

تو مرا خانه ببر

دل من نابیناست.

تو بگو آه چه طعمی دارد؟

تو بگو ابر چرا می بارد؟

باد در گوش درخت،چه آوازی می خواند؟

سرو شیراز چرا آزاد است؟

بر لب خار چرا فریاد است؟

این چه شهری است؟

همان جابلقاست؟

ما کجا گمشده ایم؟

ته بن بست،چرا ناپیداست؟

تو بگو ماه کجاست

تو مرا خانه ببر

دل من نابیناست

#radioshereparsi

#محمد_صالح_علا

✨️💖

همراه حافظ

درون معبد هستی

بشر در گوشه محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس خوشه سجاده صد نقش حسرتهای هستی سوز

به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کند سوی خدا از آرزو لبریز

به زاری از ته دل یک دلم میخواست میگوید

شب و روزش دریغ رفته و ایکاش آینده است

من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است

زمین و آسمانم نورباران است

کبوترهای رنگین بال خواهش ها

بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند

صفای معبد هستی

تماشایی است

ز هر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه میریزد

جهان در خواب

تنها من در این معبد در این محراب

دلم میخواست بند از پای جانم باز می کردند

که من تا روی بام ابرها پرواز می کردم

از آنجا با کمند کهکشان تا آستان عرش می رفتم

در آن درگاه درد خویش را

فریاد میکردم

که کاخ صد ستون کبریا لرزد

مگر یک شب ازین شبها ی بی فرجام

ز یک فریاد بی هنگام

به روی پرنیان آسمانها خواب در چشم خدا لرزد

دلم میخواست دنیا رنگ دیگر بود

خدا با بنده هایش مهربان تر بود

ازین بیچاره مردم یاد می فرمود

دلم میخواست زنجیری گران از

بارگاه خویش می آویخت

که مظلومان خدا را پای آن زنجیر

ز درد خویشتن آگاه می کردند

چه شیرین است وقتی بیگناهی داد خود را از خدای خویش می گیرد

چه شیرین است اما من

دلم میخواست اهل زور و زر ناگاه

ز هر سو راه مردمرا نمی بستند و زنجیر خدا را برنمی چیدند

دلم میخواست

دنیا خانه مهر و محبت بود

دلم میخواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند

طمع در مال یکدیگر نمی بستند

مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند

ازین خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می کردند

چو کفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تیز می کردند

چه شیریناست وقتی سینه ها از

م هر آکنده است

چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی در آسمان دهر تابنده است

چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است

دلم میخواست دست مرگ را از دامن امید ما کوتاه می کردند

در این دنیای بی آغاز و بی پایان

در این صحرا که جز گرد و غبار از ما نمیماند

خدا زین تلخکامی های بی

هنگام بس میکرد

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس میکرد

نمی گویم به هر کس عیش و نوش رایگان می داد

همین ده روز هستی را امان می داد

دلش را ناله تلخ سیه روزان تکان میداد

دام میخواست عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود میدیدند

چنین از شاخسار

هستیم آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند

به باد نامرادی ها نمی دادند

به صد یاری نمی خواندند

به صد خواری نمی راندند

چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند

دلم میخواست یک بار دگر او را کنار خویشتن می دیدم

به یاد اولین دیدار در چشم

سیاهش خیره می ماندم

دلم یک بار دیگر همچو دیدار نخستین پیش پایش دست و پا میزد

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو میکرد

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد

دلم میخواست دست عشق چون روز نخستین هستی ام را زیر و رو میکرد

دلم میخواست سقف معبد هستی فرو میریخت

پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک میماندند

بهاری جاودان آغوش وا میکرد

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا میکرد

بهشت عشق می خندید

به روی آسمان آبی آرام

پرستو های مهر و دوستی پرواز میکردند

به روی بامها ناقوس آزادی صدا میکرد

مگو این ‌آرزو خام است

مگو روح بشر

همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد

وگر این آسمان در هم نمیریزد

بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

#radioshereparsi

#فریدون_مشیری

✨️💖

اگر باشی محبت روزگاری تازه خواهد یافت

زمین در گردشش با تو مداری تازه خواهد یافت

دل من نیز با تو بعد از آن پاییز طولانی

دوباره چون گذشته نوبهاری تازه خواهد یافت

درخت یادگاری باز هم بالنده خواهد شد

که عشق از کُندهٔ ما یادگاری تازه خواهد یافت

دهانت جوجه‌هایش را پریدن گر بیاموزد

کلام از لهجهٔ تو اعتباری تازه خواهد یافت

بدین سان که من و تو از تفاهم عشق می‌سازیم

از این پس عشق‌ورزی هم، قراری تازه خواهد یافت

من و تو عشق را گسترده‌تر خواهیم کرد، آری

که نوع عاشقان از ما تباری تازه خواهد یافت

تو خوب مطلقی، من خوب‌ها را با تو می‌سنجم

بدین سان بعد از این خوبی، عیاری تازه خواهد یافت

جهان پیر ـ این دلگیر هم، با تو، کنار تو

به چشم خسته‌ام، نقش و نگاری تازه خواهد یافت

#حسین_منزوی

#radioshereparsi

✨️💖

گاهی دعایم کن

دعایت می کنم ، عاشق شوی روزی

بفهمی زندگی ، بی عشق نازیباست

دعایت می کنم ،

با این نگاه خسته ، گاهی مهربان باشی

به لبخندی ، تبسم را به لب های عزیزی ، هدیه فرمایی

بیابی ، کهکشانی را ، درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم  ، در آسمان سینه ات

خورشید مهری ، رخ بتاباند

دعایت می کنم ، روزی زلال قطره اشکی

بیابد راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات ، جاری شود با مهر

دعایت می کنم ، یک شب تو راه خانه خود ، گم کنی

با دل بکوبی ، کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم ، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن ، و حتی کمتر از آن

فاصله داری

و هنگامیکه ابری ، آسمان را با زمین ، پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را ، از نوازش های بارانی

دعایت می کنم

روزی بفهمی ، گرچه دوری از خدا

اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم ، روزی دلت بی کینه باشد ، بی حسد

با عشق

بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی ، تو هم  با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی ، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم ، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پر کنی از حاجت و

با او بگویی :

بی تو این معنای بودن ، سخت بی معناست

دعایت می کنم روزی

نسیمی ، خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم ، بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم وقتی به دریا می رسی

با موج ها ی آبی دریا ، برقص آیی

و از جنگل ، تو درس سبزی و رویش ، بیاموزی

بسان قاصدک ها ، با پیامی ، نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی ، بر تن عریان مسکینی ، بپوشانی

به کام پر عطش ، یک جرعه آبی ،  بنوشانی

دعایت می کنم روزی بفهمی ،

در میان هستی بی انتها ، باید تو می بودی

بیابی جای خود را ،  در میان نقشه  دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب ، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب ، دیدار فردا را ، بیادآرد

دعایت می کنم عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی ، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامیکه می پرسد ز تو ، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق ؟

عاشق معشوق ؟

آری ، بگویی هیچکس

دعایت می کنم روزی بفمهمی ای مسافر ، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

ترا در  لحظه های روشن  با او 

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم  ، ای خوب من 

گاهی دعایم کن

#کیوان_شاهبداغی

#radioshereparsi

✨️💖

https://telewebion.com/episode/0x1b90c85

دو تا کفتر

نشسته اند روی شاخۀ سدر کهنسالی

که روییده غریب از همگِنان در دامنِ کوه قوی پیکر

دو دلجو مهربان با هم

دو غمگین قصه گوی غصه های هر دوان با هم

خوشا دیگر خوشا عهدِ دو جانِ همزبان با هم

دو تنها رهگذر کفتر

نوازش های این آن را تسلی بخش

تسلی های آن این را نوازشگر

خطاب ار هست : خواهر جان

جوابش : جانِ خواهر جان

بگو با مهربانِ خویش درد و داستانِ خویش

نگفتی ، جانِ خواهر ! اینکه خوابیده ست اینجا کیست

ستان خفته ست و با دستان فرو پوشانده چشمان را

تو پنداری نمی خواهد ببیند روی ما را نیز ، کو را دوست می داریم

نگفتی کیست ، باری ، سرگذشتش چیست

پریشانی غریب و خسته ، ره گم کرده را ماند

شبانی گله اش را گرگها خورده

و گرنه تاجری کالاش را دریا فرو برده

و شاید عاشقی سرگشتۀ کوه و بیابانها

سپرده با خیالی دل

نه ش از آسودگی ، آرامشی حاصل

نه ش از پیمودن دریا و کوه و دشت و دامانها

اگر گم کرده راهی بی سرانجامست

مرا به ش ، پند و پیغام است

در این آفاق من گردیده ام بسیار

نماندستم نپیموده به دستی هیچ سویی را

نمایم تا کدامین راه گیرد پیش

ازین سو ، سوی خفتنگاهِ مِهر و ماه ، راهی نیست

بیابانهای بی فریاد و کُهساران خار و خشک و بی رحم است

وز آن سو ، سویِ رُستنگاه ماه و مهر هم ، کس را پناهی نیست

یکی دریای هولِ هایل است و خشم توفانها

سدیگر سوی تفته دوزخی پرتاب

و آن دیگر بسی از زمهریر است و زمستانها

رهایی را اگر راهی ست

جز از راهی که روید زان گلی ، خاری ، گیاهی نیست

نه ، خواهر جان ! چه جای شوخی و شنگی است ؟

غریبی، بی نصیبی ، مانده در راهی

پناه آورده سوی سایۀ سدری

ببنیش ، پای تا سر درد و دلتنگی است

نشانی ها که در او هست

نشانی ها که می بینم در او بهرام را ماند

همان بهرامِ ورجاوند

که پیش از روز رستاخیز خواهد خاست

هزاران کار خواهد کرد نام آور

هزاران طُرفه خواهد زاد ازو بِشکوه

پس از او گیو بن گودرز

و با وی توس بن نوذر

و گرشاسپِ دلیر ِشیرِ گُندآور

و آن دیگر

و آن دیگر

اَنیران را فرو کوبند وین اهریمنی رایات را بر خاک اندازند

بسوزند آنچه ناپاکی ست ، ناخوبی ست

پریشان شهر ویران را دگر سازند

درفش کاویان را فَرَه و در سایه ش

غبار سالیان از جهره بِزدایند

برافرازند

نه ، جانا ! این نه جای طعنه و سردی ست

گرش نتوان گرفتن دست ، بیدادست این تیپایِ بیغاره

ببنیش ، روزکورِ شوربخت ، این ناجوانمردی ست

نشانی ها که دیدم دادمش ، باری

بگو تا کیست این گمنام گرد آلود

سِتان افتاده ، چشمان را فروپوشیده با دستان

تواند بود کو باماست گوشش وز خلالِ پنجه بیندمان

نشانی ها که گفتی هر کدامش برگی از باغی است

و از بسیارها ، تایی

به رخسارش عرق هر قطره ای از مُرده دریایی

نه خال است و نگار آنها که بینی ، هر یکی داغی است

که گوید داستان از سوختنهایی

یکی آواره مرد است این پریشانگرد

همان شهزادۀ از شهر خود رانده

نهاده سر به صحراها

گذشته از جزیره ها و دریاها

نبرده ره به جایی ، خسته در کوه و کمر مانده

اگر نفرین اگر افسون اگر تقدیر اگر شیطان

بجای آوردم او را ، هان

همان شهزادۀ بیچاره است او که شبی دزدان دریایی

به شهرش حمله آوردند

بلی ، دزدان دریایی و قوم جادوان و خیلِ غوغایی

به شهرش حمله آوردند

و او مانند سردارِ دلیری نعره زد بر شهر

دلیران من ! ای شیران

زنان ! مردان ! جوانان ! کودکان ! پیران

و بسیاری دلیرانه سخن ها گفت اما پاسخی نشنفت

اگر تقدیر نفرین کرد یا شیطان فسون ، هر دست یا دستان

صدایی بر نیامد از سری زیرا همه ناگاه سنگ و سرد گردیدند

از اینجا نام او شد شهریارِ شهرِ سنگستان

پریشانروزِ مسکین تیغ در دستش میان سنگها می گشت

و چون دیوانگان فریاد می زد : ای

و می افتاد و بر می خاست ، گیران نعره می زد باز

دلیران من ! اما سنگها خاموش

همان شهزاده است آری که دیگر سالهای سال

ز بس دریا و کوه و دشت پیموده است

دلش سیر آمده از جان و جانش پیر و فرسوده است

و پندارد که دیگر جست و جوها پوچ و بیهوده است

نه جوید زال زر را تا بسوزاند پر سیمرغ و پرسد چاره و ترفند

نه دارد انتظارِ هفت تن جاویدِ ورجاوند

دگر بیزار حتی از دریغا گویی و نوحه

چو روح جغد ، گردان در مزار آجین این شبهای بی ساحل

ز سنگستان شومش بر گرفته دل

پناه آورده سوی سایۀ سدری

که رُسته در کنارِ کوه بی حاصل

و سنگستانِ گمنامش

که روزی روزگاری شبچراغِ روزگاران بود

نشیدِ همگِنانش ، آفرین را و نیایش را

سرودِ آتش و خورشید و باران بود

اگر تیر و اگر دی ، هر کدام و کی

به فَرِ سور و آذین ها ، بهاران در بهاران ............

صدا نالنده پاسخ داد :

...آری نیست ؟

#مهدی_اخوان_ثالث

✨️💖

داستانِ عشق اما داستان دیگری­ست

گفتن این قصه محتاج زبان دیگری­ست

دیده را پرواز دِه از سقف خاکستان که عشق

آفتاب دیگری در آسمان دیگری­ست

گفتم ای دل ما کجا، درگاه سلطانی کجا؟

گفت عرض ناتوانی، خود توان دیگری­ست

نیست تنها جان ما از اشتیاقت شعله ور

در غمت خورشید هم آتش به جان دیگری­ست

درد را گفتم زبان کهنه باید یا که نو ؟

گفت بیرون از کهن یا نو، زبان دیگری­ست

مهر یار و قهر یار و مهر یار و قهر یار

دل دمادم میزبان میهمان دیگری­ست

#radioshereparsi

#ساعد_باقری

✨️💖

https://t.me/radioshereparsi/389

امروز اگر به سنگی مینای جان توان زد

فردا ز خُمّ هستی رطل گران ‌توان زد

ساقی به کف ندارم چیزی بهای مِی را

جز خرمنی ز دانش کآتش در آن توان زد

دنیا و آخرت را با عشق قیمتی نیست

مِی ده که چار تکبیر بر این و آن توان زد

فردا اگر ز کوثر جامی نمی دهندم

امروز ساغری با حوراوشان توان زد

از ما کناره کردی راه خطا گرفتی

پنداشتی که کامی با دیگران توان زد

بگذار چرخ گردون بر کام ما نگردد

یک شب خدنگ آهی بر آسمان توان زد

رخسار آتشینت تا چند در نقاب است

ما را شراری از وی آخر به جان توان زد

از مرغ بند بر پا پرواز چند خواهی

بگشای رشته تا پر بر لامکان توان زد

غبار همدانی💖

یا که به راه آرم این صید دل رمیده را

یا به رهت سپارم این جان به لب رسیده را

یا ز لبت کنم طلب قیمت خون خویشتن

یا به تو واگذارم این جسم به خون طپیده را

یا که غبار پات را نور دو دیده می‌کنم

یا به دو دیده می‌نهم پای تو نور دیده را

یا به مکیدن لبی جان به بها طلب مکن

یا بستان و بازده لعل لب مکیده را

کودک اشگ من شود خاک‌نشین ز ناز تو

خاک‌نشین چرا کنی کودک ناز دیده را

چهره به زر کشیده‌ام بهر تو زر خریده‌ام

خواجه به هیچ‌کس مده بندهٔ زر خریده را

گر ز نظر نهان شوم چون تو به ره گذر کنی

کی ز نظر نهان کنم اشگ به ره چکیده را

بانوی مصر اگر کند صورت عشق را نهان

یوسف خسته چون کند پیرهن دریده را

گر دو جهان هوس بود بی‌تو چه دسترس بود

باغ ارم قفس بود طایر پر بریده را

جز دل و جان چه آورم بر سر ره چو بنگرم

ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را

بلعجبی شنیده‌ام‌، چیز ندیده دیده‌ام

اینکه فروغ دیده‌ام دیده کند ندیده را

خیز بهار خون‌جگر جانب بوستان گذر

تا ز هزار بشنوی قصهٔ ناشنیده را

ملک الشعرای بهار💖

چه می شد عشق را ، چون قرص نان تقسیم می کردند ؟

به هر کس حصه ای ، در خورد او تقدیم می کردند

چه می شد امتحان را ، جسم اگر از عاشقان می خواست !

به جایش زیر پای دوست ، جان تسلیم می کردند

اگر فصل فراق از دفتر ایام گم می شد ، چه کم می شد؟

چه می شد این ورق را پاره ، زین تقویم می کردند؟

ستمکاران چنین بنیان مظلومان نمی کندند

به جای آه اگر از خشم اینان بیم می کردند

نشان هوشیاری بود آن عصیان ابلیسی

زمانی که ملایک خاک را تعظیم می کردند

اگر می شد که معنی را به ذات آورد، بی تردید

به صورت عشق را، چون روی تو ، ترسیم می کردند

از آن دم کز ازل تصویر زیباییت می بستند

به بویش تا ابد تعلیم شیداییم می کردند

#حسین_منزوی

#radioshereparsi

✨️💖