Ituloy natin sa bago kong podcast ang journey natin sa paggaling.

Listen to HUGOT NIGHTS with MARCELO Podcast

Ako kasi yung taong ibibigay ang lahat hanggat kaya. Para bang gusto kong lagi siyang nakikitang masaya, na mapaparamdam ko sa kanya yung pag-ibig na gusto ko ring maramdaman kahit madalas, hindi naman ganon yung level na narereceive ko. Pero bilang isang mapagmahal na tao, bale wala na lang sa akin yun. Ang importante, mapi-please ko siya, na mapapasaya ko siya, kahit minsan nasasacrifice na yung sarili ko ring happiness and peace of mind.

Minsan ba, naitanong mo na sa sarili mo kung bakit ayaw na niya sa ‘yo? O kung bakit bigla na lang siyang umiwas nang walang sabi-sabi? Yung iiwanan ka niya sa ere tapos ikaw naman ‘tong walang kaide-ideya, mag-ooverthink sa kung ano ba ang nagawa mo?

Pero bakit sobrang sakit magpaalam sa kanya? Bakit parang mas nagtitiis pa tayo sa sakit kaysa sa bumitaw kasi tayo yung mas nagmamahal? Maraming tayong dahilan para kumapit pa pero darating tayo sa puntong pagsuko na lang ang tangi nating magagawa. At sa pagbitaw mo sa kanya, kasama na rin doon yung mga masasayang alaalang pinagsamahan niyong dalawa.

Everything happens for a reason. Ilang beses natin yan pinag-usapan dito sa podcast. Yung lahat ng mga pinagdaraanan mo, hindi mo man GUSTO pero KAILANGAN mo yan. Kailangan mong masaktan para magising ka sa katotohanang hindi selfish ang mahalin din ang sarili. Kailangan mong maranasang ma-betray para marealize mo na hindi basta basta binibigay ang trust sa mga tao. Minsan kailangan mong madapa para masabi mo sa sarili mong tama na muna, na kailangan mo rin naman ng pahinga. Kailangan mong maging tanga nang paulit-ulit para kusa na lang ang sarili mong bibitaw sa pagkabulag mo sa pagmamahal mo sa isang tao na wala namang pagpapahalaga sa’yo.

Madalas, sa pagmamahal mo sa isang tao, naibibigay mo na pala ang lahat ng sa’yo without realizing na wala nang natitira. And it’s too late na bago mo naisip na kapag hindi naibalik yung pagmamahal na binigay mo, doon ka mauubos.

Tulad na lang sa isang relasyon, kapag paulit-ulit na lang ang pagtatalo pero wala namang nagbabago, nakakapagod yun. Pero dahil nga strong strongan tayo madalas para sa taong gusto natin, magkukunwari tayong okay, na hindi natin sasabihin o ipaparamdam sa kanila na pagod na pagod na tayo.

Naranasan mo na yun? Yung may makikilala kang taong magpaparamdam sa’yo ng pag-ibig na matagal mo nang pinagdarasal tapos noong nahulog ka na sa kanya, noong naibigay mo na ang lahat-lahat, matatalo ka rin pala sa dulo kasi hindi ikaw ang pinili niya.

Minsan mo na rin bang hinamon ang universe na kahit pagod ka na, kahit ikaw yung bumitaw, kahit ikaw yung sumuko, there’s a tiny little hope na magkaroon ng himala at bumalik siya sa iyo?

Kailangan mo pala talagang isipin ang sarili mo, na hindi selfishness ang mahalin ang sarili dahil at the end of the day, tayo lang ang makakapagdecide kung magpapakabitter ba tayo o martir o miserable sa buhay.