Mahiyet-i mübeccelesiyle melekleri bile imrendirecek potansiyel bir konumu haiz bu “ahsen-i takvîm” abidesinin bu ölçüdeki su-i akıbeti, ruhânîlere fâikiyetine rağmen şeytanları bile
tiksindirecektir. Kendinden, donanımından ve
Allah karşısındaki konumundan habersiz bu
tipler kendilerini hakir duruma düşürdükleri
gibi, yaratılış itibarıyla ulvî mahiyetlerini dejenere ettiklerinden dolayı da yer-gök ehlince
lanetle yâd edileceklerdir. Evet, bu, Hak nezdindeki yer ve kıymetini bilememe ve kendini
hakir görmenin neticesidir. Ne hoş dillendirir
mahiyet-i insaniyeyi milli şairimiz:
“Haberdâr olmamışsın kendi zâtından da
hâlâ sen,
‘Muhakkar bir varlığım!’ diyorsun ey insan,
eğer bilsen.
Senin mâhiyyetin hattâ meleklerden de
ulvîdir;
Avâlim sende pinhandır, cihanlar sende
matvîdir.”
Ne var ki bunun böyle bilinmesi de bütüncül
bir bakışa, her şeyi gerçek mahiyetiyle görüp
değerlendirmeye, oldukça derin bir tefekkür,
tedebbür ve teemmüle vabestedir. Ancak bu
yol ve yöntemlerle insan kendini doğru okuyabilir; okuyabilir ve bu konuda düşünce enginliğiyle gider otağını tâ “Mustafeyne’l-Ahyâr”
zirvelerine kurar; kurar ve sıyrılır bir hamlede
dünya ve mâ�îhâdan, onun ziynet ve debdebesinden.. kanat çırpar üveyikler gibi sonsuzluk
semalarına doğru.. iç âlemini kendine has derinlikleriyle müşahedeye koyulur.. ve latîfe-i
rabbâniyesini göz kamaştırıcı renk ve deseniyle okumaya durur.. salar kendini satır satır var
oluş gayesini mütalaaya.. atar sırtındaki benlik semerini; “Hak” der, yürür kendi uzaklığını
aşma istikametinde.. ruhânîlerin teşrifatçılığıyla öylesi erişilmezlere erer ki, tükürür her türlü dünyevî debdebe ve ihtişamın kirli yüzüne..
kendini keşfedip bulmanın şehrâyinlerini yaşar ve yudum yudum Hak tecellilerinden kâse
kâse kevserler yudumlar.. an olur, aşk u iştiyak
meltemleriyle selviler gibi salınmaya durur..
zaman gelir, güller dalında şakıyan bülbüller
gibi çevresine bayıltan nağmeler sunar.. silinir
gider gözünde dünyanın yalancı güzelliklerinin
yanında cennetlerin hûri-gılmanı, köşkü-sarayı
ve balı-kaymağı.. “Hû” der oturur-kalkar, Yunus
diliyle “Bana Seni gerek” der inler.
Anlamaz bunları “Dünya, dünya!..” deyip
inleyenler; bu yalancı âlemin süs ve ziynetinden sıyrılamayanlar; tûl-i emel ve tevehhüm-i
ebediyet yanılgılarıyla ukbâyı görmezlikten
gelerek saray saray üstüne inşa edenler; akıllarını ve kalblerini villalara ve �ilolara ipotek
haline getirenler. Bütün bunlara “Yuf!” demek
dilimin ucuna kadar geliyor ama ifade kirliliğinden uzak durma mülahazasıyla denecekleri
tarihin kirli sayfalarına emanet ederek konuya
bir nokta koyup geçiyorum; geçiyorum, zira
ışık süvarilerinin bekledikleri başka şeyler var.
Evet, onlar ellerinde nur meşaleleriyle ziya avlama peşindeler. Karanlık ruhlar zulmetler sarmalları içinde kalakalsınlar, onlar,
“Hak şerleri hayr eyler,
Sen sanma ki gayr eyler;
Ârif ânı seyr eyler,
Mevlâ görelim neyler,
Neylerse güzel eyler!..” (İbrahim Hakkı)
deyip topluca tefvîz atmosferine ermeyi
hecelemekteler...

M. Fethullah Gülen Hocaefendi