Huzur ve güven sanki yeryüzüne o gün göklerden ilk defa indi. Ümitsizlik yerle bir oldu. Sevgi uzun bir tutulmadan sonra yeryüzüne yeniden doğdu.

İnsan olma payesinin en yüce paye olduğu, diğerlerinin kuru bir hayalden ibaret kaldığı gerçeği ortaya çıktı.

Özgürlük meselesi, insanlık tarihi kadar kadim bir sorgulama konusudur. Modern insan ise özgürlüğü ayrı bir boyuta taşıyarak, her istediğini yapabilmeyi özgürlük olarak görmüştür. Oysa özgürlüğü arttıkça bunalımları da artmıştır.

Biz neden kendi global medeniyet hikâyelerimizi aynı ısrarla yeniden anlatamıyoruz?

Pozitif barış: adaletin, eşitliğin, yapısal şiddetten (yoksulluk, ayrımcılık, baskı) arınmış bir düzenin varlığı.

Ona göre birlikte yaşamanın kalıcı olabilmesi için sadece çatışmasızlık yetmez; toplumda eşitsizlikleri, adaletsizlikleri çözmek gerekir.

Diyalog, farklı tarafların eşit şekilde sesini duyurabildiği bir süreçtir.

Yeryüzünün ciğerleri hükmünde olan ormanlar nefes yollarıdır. Ormanlara hava kadar, su kadar ihtiyacımız var. 

Temmuz ortasından bu yana Fransa'nın güney batısı, Biscarrosse ile Parentis-en-Born arasında uzanan Landes ormanlarında bir felaketle boğuşuyor. Başlangıçta 3.500 hektarla sınırlı görünen yangın, günler içinde bambaşka bir boyuta ulaştı. Bugün geldiğimiz noktada bu rakamlar artık son 20 yılın tarihe geçecek bir felaketinin yalnızca görünen yüzü.

Siyasi konjonktürden bağımsız olarak, evrensel boyutta getirdiği yeni ufuklara yelken açabilirler. Olayları doğrudan yaşamamış olmalarının bir dezavantaj değil, tam tersine önyargısız bir okuma imkânı sunduğu — tarihsel mesafe ile okuma ve pratik yapabilecekleri gerçeği gözden kaçırılmamalıdır.

Aşırı sağ – ister "radikal sağ" deyin, ister "popülist sağ" – kendini hep aynı iddiayla sunar: bir ulusun, bir ırkın ya da bir dinin diğerlerinden ontolojik olarak üstün olduğu iddiasıyla ortaya çıkar. Göçmene karşı çıkar, kültürel çeşitliliği bir tehdit olarak görür, tek tip bir ulus-devlet hayali kurar. Ve bunu yaparken demokrasiyi, hukuku, eşitliği yavaş yavaş aşındırır. Bu söylemin en can alıcı tarafı da popülizmdir: "Ben halkın gerçek sesiyim, diğerleri sahte" iddiasıyla her geçen gün yükselen popülizme acı acı tanıklık ediyoruz. Avrupa'nın kurucu değerlerini de bu tür oluşumlar ve liderler tehdit ediyor.

Bugünün dünyasında da bu tablonun güncel örneklerini görüyoruz: Büyük bir yalanla, milyonlarca insanın hayatını karartanlar,  iklim krizlerinde siyasilerin ikiyüzlü tavırları, bazı çevreci geçinenlerin organik sebze yemek için özel jetle bir yerlere giderken doğaya verdikleri zararlar… 

Evet, adaletin tecellisi yılgın ve yorgun ruhların elde edebileceği bir zafer değildir.

Aşkın yerini çıkar hesabı, güzelliğin yerini tüketim çılgınlığı, kahramanlığın yerini ise pragmatizm aldığında insanın iç dünyasında büyük bir boşluk oluşur.