Ja tylko głośno myślę

Czy sztuczna inteligencja mogłaby być naszym najlepszym kumplem?

A może to droga na skróty, która kończy się… w ciemnej D**pie?

W tym odcinku głośno myślimy o tym, czy da się zaprogramować relacje, jak długo byłoby to dla nas wygodne, dlaczego potrzebujemy prawdziwych ludzi i co tracimy, gdy zaczynamy wymieniać emocje na algorytmy.

Będzie trochę śmiesznie, trochę strasznie i trochę niewygodnie – czyli jak zawsze.

Przez odcinek przeprowadzi Was Joanna Leo, w towarzystwie Tomasza Cebuli i Magdaleny Ramirez.

W tym odcinku przyglądamy się społecznym nierównościom z mniej oczywistej strony.

Rozmawiamy o tym, dlaczego – gdy słyszymy o wykorzystaniu seksualnym dziecka – automatycznie myślimy o mężczyźnie, choć kobiety też bywają sprawczyniami, tyle że pod przykrywką czułości. Mówimy o tym, kto dostaje opiekę nad dziećmi i czy to zawsze ma sens. Zastanawiamy się, dlaczego uczymy chłopców łagodności, a dziewczynki wciąż muszą być gotowe do walki – nawet wtedy, gdy wojna już się skończyła. Zahaczamy też o red pillowców, inceli i o to, co się dzieje, gdy ktoś się czuje niewidzialny.

Kiedy przestaniemy walczyć o prawa kobiet i prawa mężczyzn, a zaczniemy mówić o prawie do człowieczeństwa?

Czy odpowiedzieliśmy na nurtujące nas pytanie? Nie sądzę. Ale my tylko głośno sobie myślimy...

odcinek prowadzi: Tomasz Cebula

przy akompaniamencie: Joanna Leo & Magdalena (Czech) Ramirez

„Na zawsze” brzmi pięknie – niczym jedna z bajek Disneya. Tylko... czy ktoś kiedykolwiek zastanawiał się, co było po tym, jak już żyli długo i szczęśliwie? I czy aby na pewno szczęśliwie ze sobą – czy może z kimś innym?

W tym odcinku głośno myślimy o tym, czy dobry związek to ten, który trwa wiecznie, czy raczej taki, który kończy się we właściwym momencie. Czy sezonowe umowy partnerskie z opcją przedłużenia to ciekawy pomysł na współczesne relacje – czy raczej sposób na unikanie głębszego zaangażowania? I czy związek z datą ważności to jeszcze miłość… czy już leasing emocjonalny?

Nie znajdziesz tu porad z cyklu „jak przetrwać razem trzydzieści lat” – bo może nie o przetrwanie chodzi. Może relacja nie musi być mozolna, żeby była długoterminowa. Może nie chodzi o to, żeby było na zawsze, tylko żeby było naprawdę. A może… rozstanie się to też forma odwagi?

Głośno myślcie z nami:

Magdalena Ramirez, Joanna Leo, Tomasz Cebula

Czasem chcemy spontaniczności, dzikości i przygody.

A czasem – jasno powiedzianego: „Tego nie, tego tak, a to… zobaczymy”.

Granice w seksie potrafią być jak pasy bezpieczeństwa – niby ograniczają ruchy, ale bez nich można się nieźle rozwalić.

W tym odcinku głośno myślę o tym, czy zasady w łóżku to przesada czy raczej minimum troski. Czy mówienie „nie” może być zaproszeniem do czegoś jeszcze bardziej satysfakcjonującego? Czy zgoda zawsze musi być wypowiedziana na głos, czy czasem po prostu się czuje?

Zastanowimy się też, czemu dla niektórych rozmowa o granicach to klimat jak z instrukcji BHP, a dla innych – najseksowniejsza część wstępu.

Bo może największa wolność zaczyna się tam, gdzie wiadomo, gdzie jest stop.

Zapraszamy:

Joanna Leo & Magdalena Ramirez

Czy żeby być tatą, trzeba najpierw być mężczyzną? 

A może ojcostwo to zupełnie inna historia – o obecności, miękkości i zgodzie na to, że można nie wiedzieć?

W tym odcinku głośno myślimy o tym:
– kiedy właściwie „rodzi się ojciec”,
– co społeczeństwo mówi o męskości i ojcostwie,
– i czy żeby być tatą, trzeba dostać na to przyzwolenie – emocjonalne, społeczne, wewnętrzne.

Ten odcinek jest dla wszystkich, którzy kiedykolwiek: mieli ojca, są ojcami, albo tego ojca im zabrakło.

🎧 Posłuchaj i zastanów się razem z nami– głośno.

Magdalena Ramirez & Tomasz Cebula

Dziś odcinek nietypowy – nie z kanapy, nie z fotela terapeuty, tylko z kawiarni.

Wrocław, zapach świeżo mielonej kawy, dźwięk spienianego mleka i rozmowy… te małe, codzienne, i te, które zaczynają się od cappuccino, a kończą przy kieliszku wina. Bo o czym właściwie mówią ludzie, kiedy piją kawę?

A o czym, gdy już wieczorem zmieniają filiżankę na kieliszek? I po co tak naprawdę przychodzą do kawiarni – żeby pogadać, czy żeby ktoś ich wysłuchał?

Dziś porozmawiamy o tym z właścicielami miejsca, które jest trochę kawiarnią, trochę winiarnią, a trochę… nieformalną kozetką.

Zapraszamy,

Tomasz Cebula,

Magdalena Czech - Ramirez

Goście: właściciele kawiarnii Łyk we Wrocławiu: Kate & Czarek

Dzisiejszy odcinek nagraliśmy dzięki uprzejmości kawiarnii Łyk we Wrocławiu, współpraca była nieodpłatna ale za to pełna kawowego ciepła. :)

Promocja na dojrzałe pomidory

W tym odcinku głośno myślimy o tym, czym właściwie są symptomy emocjonalnej dojrzałości. Tomek próbuje zacząć od pomidorowej metafory, ale… czy mu się to uda? I co na to reszta ekipy – kupią ten pomysł?

Do naszego standardowego Trio (Cebula, Leo i Ramirez) dołącza dziś Paulina Żywica, szerzej znana jako Inglisz Ticzera. Z perspektywy nauczycielki, ale też po prostu człowieka, Paulina rozważa z nami: czy dojrzałość to stan, czy raczej proces? A przy okazji opowiada, jakie znaczenie w życiu ma… miejsce, z którego robi się przelewy do ZUS-u.

Jak zawsze – rozmyślamy z dystansem, refleksją i szczyptą autoironii. Bo przecież dojrzewać można na różne sposoby. I nie zawsze w idealnych warunkach. 🍅

🧠 Psychoterapia jako współczesna chirurgia plastyczna charakteru.


W tym odcinku zastanawiam się (głośno, i tak już będzie zawsze), czy psychoterapia to nowy rozwój osobisty 2.0, kolejny punkt w życiowym Excelu, czy może rzeczywista potrzeba głębokiej zmiany. Czy naprawdę chcemy się zmieniać, czy tylko mówić, że jesteśmy „w procesie” albo robić to, bo takie są oczekiwania innych osób wobec nas? A może to jest zadanie terapeuty, żeby nas zmienić?

Rozmawiam o tym, czy psychoterapia służy nam jak chirurg plastyczny charakteru, czy raczej jak lustro, w którym czasem nie chcemy się przejrzeć. I czy przypadkiem nie wpadliśmy w pułapkę traktowania jej jak trendu, zamiast jak narzędzia do prawdziwej pracy nad sobą.

Z dystansem, refleksją i szczyptą autoironii.

Magdalena Czech - Ramirez

Joanna Leo

Tomasz Cebula