Janet van Dijk - De podcast

Het boekje 'Ontwerp je persoonlijke missie' van Stephen Covey begint met wat wordt genoemd ‘een van de belangrijkste vragen die we onszelf steeds weer zouden moeten stellen. En die vraag luidt: "Wat kom ik hier eigenlijk doen?" Maar daar gaat deze aflevering dan weer niet over. Deze aflevering gaat over een andere vraag. Ook een heel belangrijke, zeker als je coach bent. Namelijk: Is dit een proactieve of een reactieve houding? Goed om aan jezelf te vragen, en nuttig om het antwoord te weten als je naar je klant kijkt.

Ik geloof dat je de beste coach bent als je je klant als gelijkwaardig beschouwt. Als je er niet boven gaat staan, maar er ook niet onder gaat ‘hangen’. Als je niet autoritair doet, en niet moederlijk. Als je niet de verantwoordelijkheid van de klant overneemt. En die gelijkwaardigheid komt ook tot uiting in je taalgebruik. Als je directieve vragen stelt, dan heb je vanzelf een directieve houding. Kies daarom voor niet-sturende, niet-directieve vragen. In deze aflevering hoor je wat voorbeelden hiervoor.

Hoe kan het dat mensen zo lang in iets blijven hangen, terwijl ze weten dat ze er niet gelukkig van worden? "Who would you be without your story", zou Byron Katie daarop antwoorden. Je oude verhaal loslaten, het nieuwe omarmen - veranderen - daar is moed voor nodig. En een groot verlangen. En een goede coach.

Voor veel businesscoaches is coaching niet per se het leukste onderdeel van hun werk. Ze zijn liever bezig met sales, met marketing, met netwerken, met nieuwe dingen bedenken, met ondernemen. Als ik erop doorvraag hoor ik vaak dat ze de gesprekken te lang vinden duren, te vermoeiend vinden en niet leuk genoeg. Je kunt hier veel over zeggen, maar er is altijd wat aan te doen. Misschien kun je je gesprekken korter maken. Of er meer structuur in aanbrengen, zodat ze minder ‘zwabberig’ of oppervlakkig worden. Misschien werk jij te hard, en is het daarom zo vermoeiend.

Met het schaamrood op mijn kaken denk ik terug aan een van mijn eerste klanten, die zich heel erg druk maakte over een controlebezoek aan het ziekenhuis. Ik begreep helemaal niet waar ze zich druk over maakte, dus ik zei nogal bot dat dat ook helemaal niet nodig was. Mijn oordeel kon ik toen nog moeilijk verbloemen - echt erg. Maar je kunt je oordeel ook veel subtieler uiten. In de soort vragen die je stelt. In een verkleinwoordje dat je gebruikt. In de toon van je stem, je blik, je houding. Als je ergens overheen praat, of je schouders erover ophaalt. In bijna alle gevallen is je oordeel niet nodig, misleidend of niet helpend voor het proces van je klant. Vaak hebben we het helemaal niet door dat we dat oordeel hebben of voelen. Duik er eens in! En kijk dan ook wat jouw oordeel misschien zegt over je klant. Of over zijn proces. Want het kan best zijn dat het nuttig is voor hem of haar om te weten wat jij denkt of vindt of voelt. Is dat zo, zeg het dan duidelijk. Niet omfloerst. Met respect. Uit liefde.