JdR. Podcast

This one is about the complex choice we try to make as human beings between living in the past, the present... or the future for that matter.

My first column in English, as a token of appreciation for my non-Dutch speaking friends who have been nice enough to encourage me when I published my Dutch columns.

The column is all about how modesty can be a dangerous, concealed form arrogance, as it is analogue to feeling too big to accept the small compliments or encouragements you are given.

Deze gaat over progressie maken: over motivatie vinden in zowel angst uit het verleden om van weg te vluchten als in hoop op succes in de toekomst.

In deze korte, doch breedsprakige column zinspeel ik op mijn (en misschien ook wel uw) innerlijke strijd tussen vredelievendheid en agressie en alles wat daar enigszins verwant aan is. Ik kom tot de conclusie dat deze strijd nodig is voor een leefbaar evenwicht.

Dankzij heel erg veel sporten, zoals voetballen op woensdagavond, voel ik me tegenwoordig sexier dan ooit. Dat verdient een kleine ode aan het parkvoetbal (en een bescheiden oproep aan onze bondscoach).

In mijn eerste conversatie over het onderwerp van Angst vertelt Bram Molenaers, hoogst getalenteerde singer-songwriter en authentieke mens, alsook door de wol geverfde storyteller, over zijn ervaring met het fenomeen, als artiest en als mens. Een gesprek over buiten de comfort-zone komen, eelt op de ziel kweken, rust en kalmte als remedie voor angst, mild genoeg zijn voor jezelf, de nacht, de duisternis en nog veel meer.

De muziek van Oakfield Drive vind je onder meer op:

http://oakfielddrive.be/

https://itunes.apple.com/bn/artist/oakfield-drive/1205747414.

Meer info over het boek "The Age of Miracles" waar Bram over spreekt: https://www.goodreads.com/book/show/12401556-the-age-of-miracles

Door een sanitair intermezzo tjidens mijn nachtrust, geraakte ik onlangs omstreeks half vijf 's ochtends niet meer in slaap. Ik koos er dan maar voor om mezelf helemaal wakker te typen door middel van deze column...

In deze column neem ik de luisteraar of lezer mee naar de Carrefour-supermarkt in Sint-Gillis (de Delhaize-supermarkt te Vorst is immers gesloten). Het is een excursie gevuld met futiliteit die lichtjes krenkt maar ook met culinaire troost.

Deze column bespreekt, via een kleine omweg, hoe ik als jongeman met weinig culturele (laat staan literaire) baggage voor het eerst in aanraking kwam met het geschreven woord. Het is een ietwat allegorische tekst over hoe gevoelens en gedachten vroeg of laat tot expressie komen. Deze column is zodoende een kleine hommage aan mijn favoriete band: Collective Soul.