Jij bent niet alleen

In deze persoonlijke en openhartige aflevering deel ik mijn reis door jaren van depressie en duistere gedachten. Jarenlang dacht ik dat ik eerst beter moest worden voordat ik een toekomst kon opbouwen of gelukkig kon zijn. Maar die focus op beter moeten worden gaf me alleen maar meer stress en druk, wat mijn situatie verergerde.

De omslag kwam toen ik besefte dat ik niet per se beter hoefde te worden. Ik leerde mijn depressie en negatieve gedachten te accepteren en te erkennen dat ze er mogen zijn. Deze acceptatie gaf me een immense rust en controle over mijn mentale gezondheid. In plaats van te vechten tegen mijn gedachten, leerde ik ze te laten zijn, waardoor ze uiteindelijk hun grip op mij verloren.

Hoogtepunten:

Call to Action: Vergeet niet om je te abonneren op onze podcast en een beoordeling achter te laten op Spotify. Volg ons op Instagram & Facebook voor de laatste updates en exclusieve content.

Contactinformatie: Heb je vragen of wil je feedback geven? Stuur ons een e-mail op [email protected] of volg ons op instagram & facebook.

De mens is gebouwd uit hoop. En dan niet letterlijk hoop. Maar de hoop die wij altijd denken te hebben. Of die wij ons zelf zo vaak vertellen dat we het bijna geloven. Het maakt niet uit om welke situatie het gaat. De mens houdt altijd hoop. En we verzuipen zelfs in onze eigen hoop. We zijn zo overtuigd van onze eigen hoop dat we zeker weten dat de rest fout zit. Maar toch blijkt die hoop dan weer niet waar te zijn. Soms kunnen we beter geen hoop hebben. Soms kunnen we beter denken aan het slechte einde. Zo kan de hoop altijd nog meevallen. Maar wat wij ook tegen ons zelf zeggen, de hoop blijft ons altijd achtervolgen. De hoop is niet los te laten. Dus hou ik toch maar weer hoop, zodat ik weer kan wachten op hetzelfde einde.

Dit zijn een aantal redenen van mij buiten mijn nummer 1 reden van het niet willen achterlaten van mijn familie. Hen niet het verdriet willen aandoen. De liefde voor mijn familie en vrienden staat bovenaan. Maar dit zijn een aantal andere redenen. Misschien herken je jezelf erin of misschien heb je er wat aan. 

Voor mij is het soms de gedachte van wat ik allemaal ga missen als ik eruit stap. Want eruit stappen (weten we allemaal) is definitief. En de nieuwsgierigheid die ik dan heb voor wat de toekomst kan brengen is dan toch groter. De hoop dat mijn leven beter mag worden, wat ik allemaal nog kan doen, wat ik allemaal nog moet gaan meemaken. En dat ga ik missen als ik besluit te stoppen. De nieuwsgierigheid die ik heb voor wat er in de toekomst op mij ligt te wachten is groter dan de definitieve oplossing voor een probleem dat wellicht niet mijn hele leven blijft. 

Soms is de gedachte dat ik mensen die mij pijn hebben gedaan wil laten zien dat mijn beter is geworden sinds hun eruit zijn. Dat ik ze niet nodig heb. Het geeft mij een bepaalde kracht en drijfveer dat no mater what, zij gaan mij niet zien falen in het leven. Zij krijgen niet de kans om te zeggen, "Ik zei het je toch, of ik wist het wel". Ik ga ze laten zien dat ik ze niet nodig heb om gelukkig te zijn, dat ik ze niet nodig heb om mijn leven te leiden. Ik ga ze laten zien we ik ben, wat ik kan, en wat ze hebben laten gaan. 

Soms is het de gedachte dat het leven maar tijdelijk is. En dat het toch echt voor iedereen een keertje ophoud. Wat voor leven je ook leid, een carrière, gezin, status, geld. Of juist helemaal het tegenovergestelde. Zoals ik, niet wetende wat ik wil in mijn leven, maar wat aanmodderen, overleven in plaats van leven. Uiteindelijk houd het leven voor iedereen op. Dus wat maakt het nou uit wat voor leven je leid of wat je achterlaat. Iedereen komt met niks en gaat met niks. Het leven is tijdelijk en dat geeft mij soms de kracht maar ook de rust om verder te gaan. No pressure, het leven houd toch echt voor iedereen een keer op. 

Ik ben niet persé gelovig maar soms is het de gedachte van mij hopelijk blij mijn geliefde mag voegen als mijn tijd op is. Dat ik iedereen weer mag zien die ons al verlaten hebben en dat we altijd samen blijven. Dat ik dit leven met verdriet, pijn, leegte en een gemis leef opdat ik ze hierna allemaal weer mag zien. Dat ik mijn leven leid en pas wanner mijn tijd op is (wanneer dat ook mag zijn) ik met voldoening en welverdiende rust me bij mijn geliefde mag voegen die ik zo graag terug wil zien. Soms denk ik, als ik dan niet leef voor mezelf dan leef ik voor degene die al boven zijn.

Heb je het al een plekje gegeven?

Het is me opgevallen dat mensen zo graag willen horen dat je iets een plekje hebt gegeven, dat het weer goed met je gaat, dat je weer iets achter je hebt gelaten, dat je er geen last meer van hebt. 

Ik heb zo vaak de vraag gehad: "Heb je het al een plekje kunnen geven?" of anders wel "Het duurt even maar je geeft ons wel vanzelf een plekje." En ook al was het waarschijnlijk wel weer goed bedoeld, ik werd er eigenlijk alleen maar boos van. 

Waarom is het voor andere zo belangrijk dat ik het een plekje kan geven? 

Je weet het wel. Dan hoeven ze zich geen zorgen meer te maken, hoeven ze niet meer ongerust te zijn, kunnen ze weer door met hun eigen leven. Want als ik het plekje geef dan gaat het weer goed met me toch? Ik snap het niet en ik vind het grote onzin. 

Ik denk dat het zou helpen als iets er eens gewoon mag zijn, dat het niet belangrijk is dat je het gelijk een plekje kan geven, om zo snel mogelijk maar weer te zorgen dat het goed met je gaat. Ik bedoel, er is echt geen paniek aan de man als het een keer niet goed met me gaat, of als ik mijn trauma geen plakje kan geven, als ik het liever gewoon elke dag bij me draag, zoals het is. 

Het zou fijn zijn als het er eens gewoon mag zijn, dat je mag antwoorden dat het het niet goed met je gaat, of dat je het nog geen plekje hebt gegeven. En dat mensen het er gewoon eens laten zijn in plaats van dat ze het gelijk willen oplossen, het snel willen zorgen dat het weer goed met je gaat, zeggen dat het voor je eigen bestwil is als je het een plekje geeft. Ik functioneer namelijk precies hetzelfde hoor, of ik het nou wel of niet een plekje heb gegeven, je hoeft je geen zorgen te maken als ik het nog geen plekje heb kunnen geven, je hoeft niet ongerust over mij te zijn. 

Maar laat het er nou eens gewoon zijn. Stop met het willen oplossen of het zeggen wat een ander moet doen waardoor hij of zij zich beter gaat voelen. Ik kan niet zo goed leven als ik me even niet goed voel hoor, ik kan net zo goed leven door het geen plekje te geven. Maar het zou fijn zijn als het er gewoon mag zijn. Want als iets er mag zijn dan geven we iets vanzelf wel een plekje, hoelang dat dan ook duurt. Geef iemand gewoon de tijd om te verwerken op zijn of haar eigen manier en tempo.

Welkom bij mijn podcast! Ik ben Liam, een gepassioneerde verhalenverteller. In deze podcast deel ik mijn rakende verhalen die de diepte van menselijke emoties en ervaringen verkennen. Of je nu op zoek bent naar inspiratie, een moment van reflectie, of gewoon wilt genieten van een goed verhaal, er is hier voor iedereen iets te ontdekken. Abonneer je nu en laat je meeslepen door de kracht van verhalen.

Hier,

Pak mijn hand

Dan gaan we samen

Samen door de dagen

Die dagen die zo zwaar zijn

Ik trek je erdoor heen

Samen door de zware dagen

Zodat ze lichter worden

Zo licht dat we kunnen dansen

Samen dansen

Dansend door de zware dagen

Het verhaal gaat over een persoon die een vriend of vriendin kwijt is en dan schreef die een tekstje erover.