Lang heeft de zonde mij bekoord,
Ik kende schaamt’ noch vrees,
Maar ik zag op Gods bloedend woord,
Waar mij zijn Geest op wees.
O, het Lam! het bloedend Lam!
Het Lam op Golgotha!
Men velde Hem neer,
Maar nu leeft Hij weer,
En schenkt mij Gods gena.

Ik zag Hem hangen aan het hout,
Het oog op mij gericht,
Terwijl het doodszweet, klam en koud,
Hem parelde op ’t gezicht.
O, het Lam! het bloedend Lam!
Het Lam op Golgotha!
Men velde Hem neer,
Maar nu leeft Hij weer,
En schenkt mij Gods gena.

Nooit dat ’k Zijn matten blik vergeet;
Die heeft mij ’t hart doorboord!
’t Was of Hij mij Zijn lijden weet,
Al sprak Hij ook geen woord.
O, het Lam! het bloedend Lam!
Het Lam op Golgotha!
Men velde Hem neer,
Maar nu leeft Hij weer,
En schenkt mij Gods gena.

’t Geweten sprak met klem daarbij:
„Uw schuld klonk Hem aan ’t hout;
En de oorzaak van Zijn dood zijt gij!”
Van wanhoop werd ik koud.
O, het Lam! het bloedend Lam!
Het Lam op Golgotha!
Men velde Hem neer,
Maar nu leeft Hij weer,
En schenkt mij Gods gena.

Hij blikte andermaal en sprak:
„Uw schuld vergeef ik u;
Al is ’t, dat gij Mij ’t hart verbrak,
Zo vindt gij ’t leven nu!”

O, het Lam! het bloedend Lam!
Het Lam op Golgotha!
Men velde Hem neer,
Maar nu leeft Hij weer,
En schenkt mij Gods gena.