Kanlar Düşer

Scream'i (Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillett, 2022) konuştuğumuz bu bölümde filmi başarılı bir devam filmi yapan öğelerin neler olduğunu casting, senaryo, önceki filmlere ve güncel korku coğrafyasına yapılan referanslar gibi bağlamlarda ele alıyor ve filmin lügatımıza kazandırdığı 'requel' kavramını tartışmaya açıyoruz.

Halloween III: Season of the Witch'i (Tommy Lee Wallace, 1982) konuştuğumuz bu bölümde filmin 'aykırı' bir devam filmi olarak seri içindeki konumunu tartışırken, dönemin toplumsal korkularının ne şekilde aktarıldığını tüketim alışkanlıkları ve teknoloji bağlamında ele alıyoruz.

My Bloody Valentine'ı (George Mihalka, 1981) konuştuğumuz bu bölümde, filmin slasherların Altın Çağı'ndan çıkmış en iyi örneklerden biri olduğunu iddia ediyor ve Sevgililer Günü konseptinin filmin içine ne şekilde yedirildiğini; madenci katilin ise bu bağlamda neleri temsil ettiğini tartışıyoruz.

The Brood'u (David Cronenberg, 1979) konuştuğumuz bu bölümde, biten evlilikler, kuşaklar arası aktarılan travmalar ve 'Canavar Rahim' kavramı gibi başlıkların, yönetmenin de öncülerinden biri olduğu 'body horror' alt türünün rendesinden geçerek nasıl 'vücut bulduğunu' tartışıyoruz.

The Cell'i (Tarsem, 2000) konuştuğumuz bu bölümde filmin türler arasında yaptığı geçişlerin anlatıyı nasıl desteklediğini ve dönemin benzer filmleriyle hangi noktada benzeşip ayrıştığını tartışırken, akıl hastalıklarının sinemadaki temsilleri ve filmin mitolojik bağları gibi çeşitli konuları konuğumuz korku yazarı/psikolojik danışman Murat Baykan ile tartışıyoruz.

Berberian Sound Studio'yu (Peter Strickland, 2012) konuştuğumuz bu bölümde, sinemada 'ses' meselesini yapım sürecinden anlam boyutuna kadar derinlemesine tartışırken, filmin korku öğelerini kadraj dışında tutmasından çıkan anlamları şiddet-mobbing-mizojini çerçevesinde ele alıyoruz.

The VVitch'i (Robert Eggers, 2015) konuştuğumuz bu bölümde bir ailenin el birliği ederek kendi canavarlarını yaratmaları ve bunun sonucunda kendi kuyularını nasıl kazdıklarını ele alırken, filmin gerçek 'cadı'sının kim olduğunu tartışıyoruz.

Scream 4'ü (Wes Craven, 2011) konuştuğumuz bu bölümde 10 yıllık kozlarımızı nihayet paylaştık ve film içindeki filmler, eski kuşak vs. yeni kuşak karakterler, filmin TV filmlerini andıran sinematografisi, 2000'lerdeki remake furyasının bu filmde nasıl karşılık bulduğu gibi nice meseleyi elimizden geleni ardımıza koymayarak irdeledik. 5. filme dair öngörülerimiz ise bölümün bonusu.

Terror Train'i (Roger Spottiswoode, 1980) konuştuğumuz bu bölümde filmdeki karakterler arasındaki ilişkilerin queer okumalara ne derece açık kapı bıraktığını ele alırken, mekan seçiminin filme etkileri, maske değiştiren katil tasviri, korku filmlerindeki queer temsillerinin sorunlu oldukları noktalar ve tabii ki, David Copperfield'ı tartışıyoruz.

Silent Night, Deadly Night'ı (Charles E. Sellier Jr, 1984) konuştuğumuz bu bölümde, anlatının katilin perspektifinden ilerleyen yalın yapısının film üzerindeki etkilerini tartışırken, Noel Baba mitinin tuhaf tabiatı, kostümlerin kültürel kodları ve filmin etrafında gelişen skandalı bıçak altına yatırıyoruz.