Opowiadam o tym, jak udało mi się uwolnić od social mediów i jak bardzo tego wszyscy potrzebujemy. A zarazem o tym, że często jest to praktycznie niewykonalne, bo zawładnęła nami technologiczna machinacja. W tym kontekście wracam raz jeszcze do Heideggera. Pojawiają się też wiersze Ritsosa, które ostatnio przełożyłem i które - choć nie wprost - wiele mają wspólnego z tym zagadnieniem.

O świętach niewierzącego i czasie sprofanowanym, o greckim ogrodzie i jego aromatach, o byciu, które odsłania, o Heideggerze, istocie techniki, zasobach i uwalniającym przestworze. I o wielu innych sprawach… Zapraszam!

Jak możesz to polub i udostępnij dalej…

Bycie. Zatroszczyć się o nie. Otworzyć się na nie. Zamieszkać w nim... Zamiast alienacji, dezorientacji, frustracji i technologicznego uzależniania. A przy okazji dużo o Heideggerze, o jego podróży do Grecji, o moim przebywaniu we Wiedniu, o Instytucie Nauk o Człowieku i jego niegdysiejszych gościach.

Dobrego słuchania.

Jeśli podoba Ci się ten podcast, zaobserwuj go. Możesz też postawić mi kawę.

Marzenie o technicznej nieśmiertelności jako bluźnierstwo przeciwko życiu i chora fantazja niebezpiecznych jednostek (politycznych dyktatorów i kapitalistycznych hegemonów). A wszystko to we wiedeńskim domu Hundertwassera, którego sztuka jest dowodem, że szacunek dla natury i oddychanie w rytmie życia są wciąż możliwe.

O otchłani raz jeszcze, tym razem z kawiarni Gota, również we Wiedniu. O tym, że otchłań jest najpiękniejsza i najważniejsza ze wszystkiego. I że można ją usłyszeć a nawet zobaczyć słuchem, jak śpiewa. Tylko dla oczu pozostaje niewidzialna. Usłyszycie też fragmenty książki, którą kończę pisać. Mam nadzieję, że będziecie na nią po tym odsłuchaniu czekać.

O demokracji i jej związkach z chaosem, który musi nadejść. I o tym, że w naszym świecie demokracji już raczej od dawna nie ma. O Grekach, którzy z chaosu świat wywodzili (Hezjod i Anaksymander) i o ich nowoczesnych pobratymcach Schopenhauerze oraz - całkiem nowa, niesamowita postać w moim podcaście! - Corneliusie Castoriadisie. Prosto z niesamowitej wiedeńskiej kawiarni “Schopenhauer Café”, zaraz po kanapce ze szczypiorkiem i jajku w szklance. No i przy wyśmienitej kawie oczywiście!

Dziś o tym, że sensem myślenia jest odkrywanie tego, co niesamowite i nieoswajalne, w sercu naszej zupełnie zwyczajnej codzienności. Dzięki czemu codzienność ta wydobywa się z ogłupienia i trywialności. W wiedeńskiej Cafe Jelinek towarzyszą mi, zrośnięci w jedno, Heraklit i Heidegger, no i tutejsza wspaniała kawa.

Jak wyjaśnić naturę kapitalizmu, który nas dopada, osacza, masakruje więź społeczną, napędza indywidualne i zbiorowe egoizmy (z nacjonalizmami na czele), trwale zniekształca ludzką podmiotowość? Spróbuję rozjaśnić to jednym z najbardziej zagadkowych greckich mitów z serca starożytnej Arkadii. Odcinek inspirowany wyprawą na górę Zeusa-Wilka, lekturą Platona i Pauzaniasza, nagrany w słonecznej jak zawsze Grecji.

Odwlekanie, opóźnianie, opór jako szansa, którą nam daje życie, czyli o prokrastynacji całkiem inaczej. W pustoszejącym ogrodzie mojego zmarłego ojca, z poezją Ritsosa i twardymi gruszkami.

Sezon drugi uważam za otwarty.

Fot. Dawid Linkowski

Moim gościem jest ponownie Tadeusz Bartoś. Pijąc poranną kawę w krakowskiej “Nowej Prowincji”, kontynuujemy podróż w głąb myśli Fryderyka Nietzschego. Szukamy nie tylko tego, co jest sekretem jego perspektywy, ale też próbujemy patrzeć jego oczami na nasz świat, m.in. na absurdy współczesnej polityki i nauki.