Bazen mesele daha fazlasını yapmak değil, birazını bırakabilmek.
Bu bölümde, üzerimize aldığımız yükleri ve kendimize açtığımız alanı konuşuyorum. 🎧

Belli bir yaştan sonra neden bir anda seramik kursuna yazılmak, koşuya başlamak, yeni bir şey öğrenmek istiyoruz? 😅

Belki mesele yeni bir hobi bulmaktan çok, uzun zamandır ilk kez bir konuda yeniden acemi olabilmek.

Bu bölümde yeni başlangıçlardan, zamanın geçişini fark etmekten, her şeyi bir hedefe dönüştürme huyumuzdan ve sadece merak ettiğimiz için bir şey yapmanın nasıl bir his olduğundan konuştum.

Benim bu bölümden kendime kalan soru şu:İyi olmak zorunda olmadığımı bilseydim, neyi denemek isterdim?

Bazen gerçekten kötü olmadan da kendimize dönmemiz gerekiyor.
Ne hissettiğimizi fark etmek, kendimizle nasıl konuştuğumuzu duymak ve her şeyi bir anda çözmek yerine küçük bir yerden devam etmek için.

Bu bölüm biraz özşefkat, biraz yardım istemek, biraz da şu cümle üzerine:

“Dünyanın sonu değil. Kaldığım yerden devam edebilirim.”

Son zamanlarda biraz fazla şey oluyor.

İş, aile, nişan hazırlıkları, yetişmeye çalıştığım şeyler… Derken podcast bile haftada iki bölümden haftada bire düştü.

Ben de bugün yolda oturdum ve biraz anlattım.

Ya yanlış karar verirsem değil de… ya sonra pişman olursam?

Bazen ne istediğimizden çok, gelecekte hangi seçim için daha az “keşke” diyeceğimizi düşünüyoruz. Ama belki de doğru karar, hiç pişman olmayacağımız karar değildir.

Bu bölümde; seçmediğimiz yolları neden idealize ettiğimizi, öngörülen pişmanlığı ve bazı “keşke”lerin aslında bize ne anlatmaya çalıştığını konuştum.

Kafamın içinde iki ses var.

Biri sürekli kötü ihtimalleri sıralıyor:
“Ya olmazsa?”
“Ya yanlış karar verirsem?”
“Ya pişman olursam?”

Diğeri ise daha sessiz:
“Peki ya olursa?”

Sonra fark ettim; kötü ihtimalleri düşününce kendime “gerçekçi”, güzel ihtimalleri düşününce “hayalperest” diyorum.

Oysa ikisi de henüz yaşanmadı. İkisi de sadece bir ihtimal.

Belki mesele korkmamak değil.
Korkunun sesini duyup yine de direksiyonu ona vermemek.

Bu bölüm biraz o iki sesin arasında kalanlara. 🤍

Bazen ihtiyacımız olan şey hayatımızı baştan aşağı değiştirmek değil; günün içinde kendimize dönebileceğimiz küçücük bir alan yaratmak.

Bu bölümde rutinleri bir yapılacaklar listesi gibi değil, kendimizi yeniden duyabilmenin bir yolu olarak konuşuyoruz. Telefona, sürekli meşgul olmaya ve oyalanmaya neden bu kadar kolay sığındığımızı; “yapmak zorundayım” ile “yapmayı seçiyorum” arasındaki farkı ve bize gerçekten iyi gelen bir düzeni nasıl kurabileceğimizi düşünüyoruz.

Belki yeni bir rutin, hayatına daha fazla şey eklemek değil; biraz sessizleşip kendine yeniden yaklaşmaktır. 🤎

Belki de mesele hiç düşmemek değil, düştüğünde bunun senin hakkında ne söylediğini sanmayı bırakmak.

Her şeyi ilk seferde doğru yapmak zorunda değilsin.
Bazen yanlış yol da yolun bir parçası. Bazen “bu değilmiş” demek bile kendini biraz daha tanımak demek.

Bu bölümde biraz kötü başlamaktan, fikrimizi değiştirmekten ve sonucu bilmeden adım atabilmekten konuştum. 🎙️

Peki sen, başarısız olma ihtimalinden korkmasaydın bugün neyi denerdin?

“Şu bir olsun, sonra rahatlayacağım.”
“Bunu da halledeyim, sonra keyfime bakacağım.”

Peki ya hayat hiçbir zaman tamamen yoluna girmeyecekse?

Bu bölümde neşeyi neden sürekli bir sonraki hedefe, güzel habere ya da kusursuz güne ertelediğimizi; yaşadığımız şeylere neden hemen “iyi” ya da “kötü” etiketi koyduğumuzu konuşuyorum.

Belki de her şeyin düzelmesini beklemek yerine, hayat devam ederken iyi olanı fark etmeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Çünkü bazen hayat ters gitmiyor. Sadece bizim yazdığımız senaryoya uymuyor.

Ya hayatımızdaki en büyük baskılardan biri sürekli “doğru” kararı vermeye çalışmaksa?

Bu bölümde yanlış seçim yapma korkusunu, kaçırdığımız ihtimallere takılıp kalmayı ve bazen doğru yolun önümüzde hazır olmadığını konuşuyorum.

Belki de bütün yolu bilmemize gerek yok.
Belki sadece bir sonraki adımı atmamız gerekiyor. 🤍