ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งมีปัญหาคือ ปากหนัก ไม่รู้จักเอ่ยขอความช่วยเหลือจากใคร จึงได้แต่จุกๆ อยู่โดยลำพัง แต่คนอีกกลุ่มก็มีอีกปัญหาหนึ่งคือ ทำไมนะ ขอให้ใครช่วย เขาถึงไม่ค่อยอยากช่วยเราเท่าไรเลย เรามันน่ารังเกียจรังงอนตรงไหน น้อยใจจัง

จะให้ความพยายามของเราไม่เปล่าประโยชน์ ต้องเข้าใจความแตกต่างระหว่าง ‘Output’ กับ ‘Outcome’ เสียก่อน #ทำมากเหนื่อยฟรีทำถูกวิธีไม่เหนื่อยเลย

วิธีประสบความสำเร็จที่ง่ายที่สุดคืออะไร วิธีเอาความล้มเหลวไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดคืออะไร และถ้ายังประสบความสำเร็จไม่ได้ในวันนี้ สิ่งที่ดีที่สุดรองลงมาคืออะไร

บางที ‘predictable’ ก็อุ่นใจและสบายใจ แต่ถ้า ‘predictable’ เกินไปก็เริ่มน่าเบื่อ หรือถ้าเป็นคู่แข่งคือรับมือง่ายเวอร์

ความรู้สึกที่เหมือนโดนกดดันจากสังคมว่าเราต้องเป็น ‘คนพิเศษ’ นี่มันกดดันเหมือนกันนะ แล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากพิเศษ แต่พยายามแค่ไหน มันก็ไปไม่ได้ไกลกว่านี้แล้ว มีคนที่เขานำหน้าเราไปมากมาย และไล่อย่างไรก็ไล่ไม่ทัน จะจัดการกับความคาดหวัง (ของตัวเองนี่แหละ) ตรงนี้อย่างไรดี โลกนี้ยังมีที่ยืนสำหรับ ‘คนธรรมดา’ อย่างเราหรือเปล่า

จังหวะจะโคนของการออกเสียงคำลงท้ายด้วย -tion มันมีแบบแผนบางอย่างอยู่ ลองพูดตามดูแล้วจะรู้สึกเพลินปากอยากพูดต่อไปเรื่อยๆ

เมื่อน้องนกกับพี่เต่านั่งปะทะคารมกันเรื่องอสังหาริมทรัพย์กันในบ่ายวันเสาร์

ถ้าแค่รู้จักหน้า แทบไม่เคยคุยด้วย อันนี้ง่ายและไม่ประดักประเดิดใดๆ เลย แค่ยิ้มเฉยๆ หรือพยักหน้าหนึ่งหงึกก็จบ แต่ถ้ารู้จักประมาณหนึ่งจนไม่ทักสักหน่อยจะรู้สึกหมางเมินเกินไป แต่ก็ไม่ถึงกับสนิทจนมีเรื่องคุยได้สนุกล่ะ จะต้องยังไงดี หรือแย่กว่านั้น ถ้าบังเอิญเจอคนที่เราไม่ชอบหน้า หรือคนจากอดีตบางรายที่เคยสาปส่งกันไปแล้วในชาตินี้ แต่ดันมาเจอเข้าให้ จะเอาตัวรอดออกมาอย่างไร

หลายคนเข้าใจผิดว่าการคิดเยอะคิดวนไม่รู้จบของตัวเองนั้นคือการ ‘Problem-Solving’ แต่ที่จริงไม่ใช่เลย คุณกำลังบ่อนทำลายสุขภาพกายและใจของตัวเองอยู่อย่างไร้ประโยชน์ต่างหาก

บางคนจะคิดว่าคนพันธุ์ศิลปินนั้นเข้าถึงยาก เข้าใจยาก โลกส่วนตัวสูง คงไม่สามารถเข้าถึงมนุษย์ทั่วไปสักเท่าไร แต่วันนี้เราจะมาพิสูจน์ให้ฟังว่า คมคำศิลปินตัวจริงนั้น เป็นอะไรที่โคตร Practical และโคตร Real!