หลายครั้งที่คนเราก็รู้สึกผิดเก่ง ปล่อยให้ความกิลตี้กัดกินหัวใจอย่างไร้เหตุผลไปวันๆ ทั้งที่มันไม่เห็นต้องเป็นขนาดนั้นเลย

“เป็นผู้ให้” ฟังแล้วดูเป็นคนดี น่าอิ่มอกอิ่มใจ และน่าภูมิอกภูมิใจ แต่ถ้าเอาแต่ให้จนไม่ยอมเป็นฝ่ายรับเลยโดยสิ้นเชิง เชื่อไหมว่าสามารถนำไปสู่ความเป๋ในชีวิตได้เช่นกัน

ในเมื่อเทคโนโลยี​ย้อน​เวลา​ยัง​ไม่มี​จริง​ใน​ปัจจุบัน​ การ​กลับไปแก้ไขอดีตคงต้องปัดตกไปก่อน​ (แหงล่ะ!)​ แล้วเราจะบอกตัวเองอย่างไรให้ก้าวต่อไปในปัจจุบันและสู่อนาคตอย่างสดใส

รู้สึกเพื่อนมีอาการแปลกๆ เหมือนจะไม่ค่อยโอเค ถ้าได้เจอกัน จะถามต่อหน้าอย่างไร หรือถ้ายังไม่แน่ใจว่าเขาอยากคุยไหม หรืออยากคุยกับเราไหม จะเลียบๆ เคียงๆ เพื่อไถ่ถามหรือบอกใบ้อย่างไรดีว่าเราอยู่ตรงนี้และพร้อมจะรับฟัง (แม้ว่าที่จริงคือความอยากรู้อยากเห็นนั้นได้แซงหน้าความห่วงใยไปเยอะแล้ว)

ไม่ออกเสียงตัว B แล้วจะใส่ตัว B มาทำไม! ไม่ออกเสียงตัว O แล้วจะใส่ตัว O มาเพื่ออะไร! เห็นๆ อยู่ว่าลงท้ายด้วย er แล้วทำไมไม่ออกเสียง!

ทำอย่างไรให้เวลาคุยกับฝรั่งเรื่องงานไม่เกร็งเท่าเวลาคุยเล่น และท่องเนื้อเพลงสากลอย่างไรให้ง่ายเหมือนท่องเนื้อเพลงไทย

เชื่อว่าทุกคนคงเคยเจอปัญหานี้ มีวิธีแก้ไขไหม และปรากฏการณ์เพลงติดหัวนี้ มีคำเรียกว่าอะไร

บางทีเราไม่ต้องพยายามกำจัดความเครียดก็ได้ แค่เอาพลังงานของมันไปใช้ให้ถูกทาง ถูกที่ และถูกเวลา เพราะชีวิตที่ไม่มีความเครียดเลยแม้จะฟังดูสบายดี แต่สบายเกินไปก็จะไม่ได้ใช้พลังแฝง ไม่ได้ขัดเกลาความสามารถ และนั่นอาจหมายถึงการพลาดโอกาสเติบโตอย่างก้าวกระโดด

นั่นน่ะสิ บางวันงานก็ไม่ได้หนักและไม่ได้ออกแรงอะไรเลย แต่ถึงบ้านกลับรู้สึกเหนื่อย หมดแรง และอ่อนเพลียอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เรื่องนี้อย่าวางใจ นี่อาจไม่ใช่อาการปกติ และควรต้องรีบดูแลตัวเองโดยด่วน

บางคำถามในโลกนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะไม่ได้ถามเพราะอยากรู้หรือสงสัย แต่ถามเพื่อแสดงความคับข้องใจ ถามเพื่อเน้นย้ำหรือแสดงความเห็นในบางประเด็น หรือถามเพื่อชวนกันคิดใคร่ครวญ บางครั้งจึงจะเป็นการกวนโอ๊ยมากเวอร์ถ้าเผลอพาซื่อไปตอบเข้า