ตั้งใจจะพูดอะไรให้คนฟังรู้สึกดีแหละ แต่นึกไม่ถึงเลยว่า คำที่เปิดดิกเช็กดูแล้วว่าความหมายก็ออกจะดีงาม หรืออย่างน้อยคือความหมายเป็นกลางๆ ไม่เป็นพิษเป็นภัยอะไร กลับกลายเป็นคำที่ทำให้คนฟังรู้สึกปะแล่มๆ ไปเสียได้

นิสัย ‘ไฟไม่ลนก้นจะไม่ยอมลงมือทำ’ นี่แก้ได้ไหม หรือแก้ยังไง

หลายครั้งที่บางคนพูดว่า “เราต้องเห็นแก่ตัวเสียบ้าง” ทั้งที่จริงเขาหมายถึง “เราต้องรักตัวเองเสียบ้าง” สองคำนี้มันต่างกันอย่างไร แล้วจะว่าไป การเห็นแก่ตัวมันชั่วช้าขนาดนั้นเชียวหรือ

รู้สึกโดนเข้าใจผิด รู้สึกว่าจำเป็นต้องให้เพื่อนรู้ความจริง หรือข้อเท็จจริงบางอย่าง แต่พูดไปเขาก็หาว่าแก้ตัว แล้วเราควรจะพูดอย่างไรให้สถานการณ์จบลงได้อย่างสวยงาม

สั้นๆ ท่องง่าย ไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์ แต่ขลังสุดฤทธิ์ (ถ้าท่องแล้วเอาไปทำด้วยจริงๆ)

ความน่างงของหลายคำในภาษาอังกฤษที่เห็นหน้าแล้วน่าจะเดาได้แหงๆ ว่าเสียงต้องเป็นแบบนี้ แต่เสียใจด้วยนะทุกคน ง่ายเกินไปมันก็ไม่สนุกน่ะสิ

บางทีตัวอักษรต่างกันไปแค่ตัวเดียวหรือสองตัว ความหมายกลายเป็นคนละเรื่องเลยก็มี ไม่อยากให้การสื่อสารต้องสะดุด หรือเกิดความเด๋อด๋าขึ้นมา ก็อย่าประมาทด้วยความคิดที่ว่า ‘มันก็เหมือนๆ กันแหละ’

ทรงผมแบบนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่าอะไร? เพื่อนชวนไปโน่นนี่นั่นแต่ไม่ว่าง ปฏิเสธด้วยคำอะไรได้อีกนอกจาก “I’m busy”? ความรู้สึกอิหลักอิเหลื่อเมื่อต้องนั่งดูฉากรักเร่าร้อนร่วมกับท่านผู้ปกครองหรือญาติผู้ใหญ่โดยไม่ได้ตั้งใจ คำนี้คือคำว่าอะไร?

ความขี้เกียจนี้มีที่มา เรามาผ่าวิเคราะห์นิสัยนี้กันเถอะ เผื่อจะเจอวิธีที่จะทำให้เรากำจัดมันไปได้อย่างถาวร ชีวิตเราจะได้เจริญๆ (ว่าแต่มันง่ายอย่างนั้นจริงหรือเปล่า)

สำนวนติดปากเหล่านี้คือสิ่งที่ช่วยพิสูจน์ได้อย่างแท้จริงว่า เรื่องเล่า ปรัชญา และภาษาของนักเขียนระดับโลกอย่างเชกสเปียร์นั้น สามารถเดินทางข้ามเวลามาอยู่ในชีวิตของผู้คนในทุกยุคทุกสมัยจริงๆ