นอกจากภาษาอังกฤษที่เริ่มจะแข็งแรงขึ้นทุกวัน เราก็อยากให้คุณผู้ฟังของเรานั้น มีร่างกายที่ฟิตปั๋งขึ้นด้วย เราไม่ควรเป็นก้อนเมือกกลมที่แหมะอยู่กับโซฟาหรือหน้าคอมทั้งวัน ต่อให้เราจะเป็นก้อนเมือกกลมที่เก่งภาษาอังกฤษมากๆ ก็เถอะ! ไม่เอาๆ ร่างกายของเราไม่ต้องการการอยู่นิ่งๆ มาวิ่งกันดีกว่า!

เพื่อนผมจู่ๆ ก็โผล่มา ไม่บอกไม่กล่าวกันล่วงหน้า เนื่องจากเป็นทริปฉุกเฉินเพราะหนีอาการ burnout เก็บข้าวเก็บของ จองตั๋วเครื่องบิน แล้วพุ่งมากรุงเทพเลยทันที เหล่านี้คือศัพท์สำนวนบางส่วนจากการนั่งคุยกันยันเช้า และอีกหลายคำที่เอาไว้ใช้เอนเตอร์เทนเพื่อนได้ตลอดทริป

ภาษาอังกฤษเองก็มีคำสมาสสนธิเหมือนภาษาไทยเลย นอกจากที่เราคุ้นเคยเพราะเห็นบ่อยๆ อย่าง motel (motor+hotel), Brexit (Britain+exit), brunch (breakfast+lunch), cosplay (costume+roleplay) หรือ Pokémon (Pocket+Monsters) มาดูกันว่ายังมีคำผสมอะไรเจ๋งๆ อีก

การพูดชมกันเป็นสิ่งที่ดี แต่เชื่อหรือไม่ว่าเรื่องแบบนี้ก็ต้องมีทักษะ เพราะถ้าทำไม่ถูกต้อง ของดีๆ อย่างการชมก็จะทำให้ความสัมพันธ์ล่มได้ และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เราจะเห็นว่า ‘รู้ว่าอะไรไม่ควรพูด’ ก็สำคัญไม่แพ้ ‘รู้ว่าอะไรควรพูด’ เหมือนกัน

“Get out!” ไม่ได้ไล่, “Tell me about it” ก็ไม่ได้ให้เล่า, ‘Priceless’ ไม่ใช่จะไร้ราคา, “It’s a shame” ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย และ ‘Wicked’ ก็ไม่ได้แปลว่าร้าย... เหมือนคำว่า ‘ร้าย’ ในภาษาไทยก็ไม่ได้แปลว่าร้ายเสมอไป

‘แพสชั่น’ คำนี้ดี แต่บางทีก็ไม่ดี เพราะหลายคนพึ่งพามันมากเกินไป แล้วพอมันหดหรือหาย (ซึ่งเป็นปกติ) ก็ถึงกับชีวิตหยุดสะดุดกึก ถ้างั้นจะทำยังไงถ้าเราไม่รู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เรารักอีกต่อไปแล้ว?

ศัพท์ในวันนี้ง่ายไหม? ก็ไม่ได้ง่ายมาก แล้วก็ไม่ได้ยากเว่อร์ แต่มันใกล้ตัวไง ไม่ใช่ใกล้ตัวสิ มันติดอยู่กับตัวเลยแหละ อย่างน้อยเราก็น่าจะรู้จักมันเอาไว้นิดนึงเนอะ มาดูซิว่า อวัยวะทั้ง 32 ในวันนี้ คุณรู้จักชื่อเรียกของมัน *เป็นภาษาอังกฤษ* ซักกี่คำ

หิวน้ำจัง อยากขอเพื่อนจิบซักสองสามอึกจากขวด แต่ก็กลัวเบาๆ ว่าเพื่อนจะรังเกียจน้ำลายเรา เลยต้องออกตัวว่า “เดี๋ยวจะยกขวดดื่มแบบปากไม่แตะขวดแล้วกัน...” ...รู้ไหมว่ากิริยาอาการอันนี้ เป็นเวิร์บที่มีชื่อเรียกด้วยนะ!

ในการทำข้อสอบ อาวุธของเราคือศัพท์ยาก แต่ในชีวิตจริง คนส่วนใหญ่เขาก็ใช้ศัพท์ง่ายๆ กันนี่แหละ บิ๊กบุญ เจ้าของซีรีส์ #ศัพท์หมู ยังขอยืนหยัดในความหมูต่อไป โดยการหยิบศัพท์ง่ายอย่าง One, Two, Three ไล่ไปถึง Ten มาสร้างเป็นสำนวนที่ง่ายแต่เท่ให้ทุกคนเอาไปใช้กัน

ไม่ได้อยากจะดัดจริตหรอกที่จริง​ แต่ความปรับโหมดของสำเนียงมันจำเป็นแหละ​ เพราะที่สุดแล้ว การสื่อสารคือการที่เราอยากให้เขาฟังเราออกและเข้าใจเรา​ คุยกับคนไทยก็สบายๆ​ แต่ถ้าคุยกับฝรั่งมันก็ต้องนิดนึงอะนะ​