Γιατί θέλω να φάω περισσότερο τις δύσκολες μέρες; Γιατί το βράδυ αναζητώ γλυκό ή φαγητό ενώ δεν πεινάω πραγματικά; Και τι σχέση έχει η ΔΕΠΥ με την υπερφαγία και το overload;

Σε αυτό το επεισόδιο του «Χορεύοντας με τη ΔΕΠΥ» μιλάμε για τη σύνδεση ανάμεσα στη ΔΕΠΥ (ADHD), την εξάντληση, τη συναισθηματική υπερφόρτωση και το φαγητό.

Ανακαλύπτουμε γιατί το σώμα συχνά ζητάει φαγητό όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση overload, γιατί οι δύσκολες μέρες οδηγούν πιο εύκολα σε υπερφαγία και πώς η κούραση, το στρες και η απορρύθμιση του νευρικού συστήματος επηρεάζουν τη σχέση μας με το φαγητό.

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε: • ΔΕΠΥ και υπερφαγία
• ADHD και συναισθηματικό φαγητό
• Overload και εξάντληση
• Παρορμητικότητα και ρύθμιση συναισθημάτων
• Κούραση και βραδινή υπερφαγία
• Το σώμα ως σύμμαχος και όχι ως εχθρός

Αν έχεις βρεθεί ποτέ μπροστά στο ψυγείο μετά από μια δύσκολη μέρα, ίσως το σώμα σου να μη ζητάει απλώς φαγητό.

Ίσως να ζητάει ανακούφιση.

🎧 Επεισόδιο: «Γιατί το σώμα ζητάει φαγητό όταν είμαι σε overload»

Γιατί τρώω χωρίς να πεινάω; Γιατί δεν μπορώ να σταματήσω; Και γιατί νιώθω τόση ντροπή μετά;

Σε αυτό το επεισόδιο του «Χορεύοντας με τη ΔΕΠΥ», μιλάμε για τη σχέση ανάμεσα στη ΔΕΠΥ (ADHD), την υπερφαγία, το συναισθηματικό φαγητό και την αυτοκατηγορία που ακολουθεί.

Ανακαλύπτουμε πώς η παρορμητικότητα, η δυσκολία στη συναισθηματική ρύθμιση και η σκέψη «όλα ή τίποτα» μπορούν να επηρεάσουν τη σχέση μας με το φαγητό και το σώμα μας.

Αν έχεις βρεθεί ποτέ να τρως κρυφά, να λες «από αύριο ξεκινάω» ή να αναρωτιέσαι γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να σταματήσεις, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Θέματα που συζητάμε:
• ΔΕΠΥ και υπερφαγία
• ADHD και συναισθηματικό φαγητό
• Ντροπή και αυτοκατηγορία μετά το φαγητό
• Παρορμητικότητα και αυτοέλεγχος
• Το μοτίβο «όλα ή τίποτα» στη ΔΕΠΥ
• Πώς μπορούμε να αντικαταστήσουμε τη ντροπή με κατανόηση

Πεινάς πραγματικά;

Ή μήπως προσπαθείς να ανακουφίσεις κάτι άλλο;

Στο πρώτο επεισόδιο του νέου κύκλου «ΔΕΠΥ & Σώμα», μιλάμε για την υπερφαγία, το συναισθηματικό φαγητό και τη σχέση τους με τη ΔΕΠΥ.

Γιατί πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη αυτοελέγχου.

Είναι η προσπάθεια του εγκεφάλου και του σώματος να ρυθμίσουν την κούραση, το στρες, την ένταση και την απορρύθμιση.

Αν έχεις βρεθεί ποτέ μπροστά στο ψυγείο χωρίς να πεινάς πραγματικά, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Αν ξέρω ότι χρειάζομαι όρια, γιατί συνεχίζω να μην τα βάζω;

Όλο τον μήνα μιλήσαμε για όρια, υπερφόρτωση, ενοχή και εξάντληση.

Αλλά στο τέλος μένει μια ερώτηση:

Αν ξέρω ότι χρειάζομαι όρια, γιατί συνεχίζω να λέω "ναι";

Σε αυτό το bonus επεισόδιο μιλάμε για κάτι βαθύτερο από τα ίδια τα όρια.

Γιατί πολλοί άνθρωποι με ΔΕΠΥ δεν δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι έχουν φτάσει στα όριά τους.

Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι έχουν δικαίωμα να τα χρειάζονται.

Μιλάμε για την ενοχή, την ανάγκη να αποδείξεις ότι προσπαθείς αρκετά, την αμφισβήτηση των ίδιων σου των αναγκών και τον λόγο που συνεχίζεις να πιέζεις τον εαυτό σου ακόμα κι όταν έχει αδειάσει.

Γιατί ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρεις να βάζεις όρια.

Ίσως το πρόβλημα είναι ότι δεν έχεις μάθει ακόμα να εμπιστεύεσαι ότι τα χρειάζεσαι.

Ένα προσωπικό κλείσιμο για τον μήνα των ορίων και ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα απ' όλα.

Όρια χωρίς ενοχή (όχι, δεν είναι εύκολο)

Γιατί το “όχι” μοιάζει τόσο δύσκολο στη ΔΕΠΥ
“Βάλε όρια.”
Ακούγεται απλό.
Αλλά για πολλούς ανθρώπους με ΔΕΠΥ, το δύσκολο κομμάτι δεν είναι η λέξη “όχι”.
Είναι όλα όσα νιώθουν μετά.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για:
– την ενοχή που ακολουθεί το όριο
– γιατί το “ναι” μοιάζει πιο ασφαλές εκείνη τη στιγμή
– πώς η υπερφόρτωση γίνεται καθημερινότητα χωρίς να το καταλαβαίνεις
– και γιατί πολλοί άνθρωποι με ΔΕΠΥ αναγνωρίζουν τα όριά τους μόνο όταν έχουν ήδη ξεπεραστεί

Μιλάμε επίσης για το emotional cost της ΔΕΠΥ: την ανάγκη να μην απογοητεύσεις, να μη φανείς υπερβολικός ή “δύσκολος”, ακόμα κι όταν το σώμα έχει ήδη αρχίσει να λέει “δεν αντέχω άλλο”.
Γιατί πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρεις να βάζεις όρια.
Το πρόβλημα είναι ότι έχεις μάθει να αμφισβητείς αν έχεις δικαίωμα να τα χρειάζεσαι.

Δεν αντέχω άλλο κόσμο και νιώθω τύψεις — sensory & emotional overload στη ΔΕΠΥ
Γυρίζεις σπίτι μετά από μια γεμάτη μέρα και δεν αντέχεις να ακούς άλλο άνθρωπο.
Ούτε κουβέντες.
Ούτε φωνές.
Ούτε άλλη απαίτηση.
Και μετά έρχεται η ενοχή.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για κάτι που πολλοί άνθρωποι με ΔΕΠΥ ζουν αλλά δύσκολα εξηγούν: το sensory και emotional overload που συσσωρεύεται μέσα στη μέρα και οδηγεί σε εκνευρισμό, απόσυρση και shutdown.
Γιατί πολλές φορές δεν καταρρέεις τη στιγμή της πίεσης , καταρρέεις μετά.
Όταν τελειώσει η δουλειά.
Όταν μπεις σπίτι.
Όταν το νευρικό σύστημα δεν μπορεί να κρατήσει άλλο input.
Μιλάμε για:
– υπερφόρτωση από ήχους και κοινωνική επαφή
– το “δεν αντέχω άλλο κουβέντα”
– την ενοχή που ακολουθεί
– και γιατί αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς τους ανθρώπους σου
Γιατί μερικές φορές το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι γύρω σου.
Είναι ότι το σύστημα έχει ήδη φτάσει στο όριό του.

Όταν όλα είναι επείγοντα, τίποτα δεν είναι ,το χάος προτεραιοτήτων στη ΔΕΠΥ
Έχεις τόσα πράγματα στο κεφάλι σου που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις.
Και αντί να ξεκινήσεις… κολλάς.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για ένα από τα πιο εξαντλητικά κομμάτια της ΔΕΠΥ: όταν όλα μοιάζουν σημαντικά, επείγοντα και “για τώρα”.
Γιατί ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να ιεραρχήσει.
Γιατί τρέχεις όλη μέρα αλλά νιώθεις ότι δεν έκανες τίποτα.
Γιατί κάνεις μικρά άσχετα πράγματα αντί για αυτό που πραγματικά χρειάζεται.
Και γιατί μετά από αρκετό overload έρχεται shutdown, αποφυγή και πλήρης εξάντληση.
Δεν είναι απλά θέμα οργάνωσης.
Δεν είναι “βάλε πρόγραμμα και λύθηκε”.
Είναι ο τρόπος που ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται την πίεση, τον χρόνο και την προτεραιότητα.
Αν νιώθεις ότι το κεφάλι σου είναι συνέχεια γεμάτο ανοιχτές καρτέλες, αυτό το επεισόδιο πιθανότατα θα σου φανεί πολύ γνώριμο.

Λέω ναι και μετά καταρρέω , γιατί συμβαίνει αυτό στη ΔΕΠΥ
Λες “ναι” σε κάτι που φαίνεται μικρό.
Και μετά από λίγες ώρες ή μέρες… δεν θέλεις ούτε να το σκεφτείς.
Σε βαραίνει, το αποφεύγεις, εκνευρίζεσαι και δεν καταλαβαίνεις γιατί.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για κάτι πολύ συγκεκριμένο που συμβαίνει στη ΔΕΠΥ:
την υπερεκτίμηση δυνάμεων και την κακή αίσθηση χρόνου τη στιγμή της απόφασης.
Γιατί λες “ναι” με δεδομένα που δεν ισχύουν.
Γιατί δεν βλέπεις τι έχεις ήδη φορτώσει.
Και γιατί αυτό το “ναι” μετατρέπεται μετά σε πίεση και αντίσταση.
Δεν είναι θέμα πειθαρχίας.
Και σίγουρα δεν είναι θέμα “τεμπελιάς”.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στο μοτίβο “λέω ναι και μετά το μετανιώνω”,
αυτό το επεισόδιο θα σου δείξει τι πραγματικά συμβαίνει από πίσω.

Τι συμβαίνει σε μια σχέση όταν ο ένας αλλάζει και ο άλλος όχι;
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη ΔΕΠΥ και τις σχέσεις,
και για ένα σημείο που πολλοί δεν αναγνωρίζουν:
👉 όταν αλλάζει η ανοχή σου
👉 όταν δεν αντέχεις πια τα ίδια πράγματα
👉 όταν η σχέση δεν σε καλύπτει όπως πριν
Και τότε αρχίζουν οι ερωτήσεις:
👉 “έχω απομακρυνθεί;”
👉 “έχει αλλάξει η σχέση;”
👉 “φταίει ο άλλος ή εγώ;”
Δεν είναι πάντα θέμα επικοινωνίας.
Ούτε θέμα καβγά.
Είναι θέμα ρυθμού.
Σε αυτό το επεισόδιο θα δεις:
πώς η ΔΕΠΥ επηρεάζει τις σχέσεις
γιατί η αλλαγή έρχεται απότομα και όχι σταδιακά
γιατί δημιουργείται απόσταση χωρίς ξεκάθαρο λόγο
και τι συμβαίνει όταν δεν κινείστε με τον ίδιο ρυθμό
Αν έχεις νιώσει ότι “δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω όπως πριν”
ή ότι η σχέση σου έχει αλλάξει χωρίς να ξέρεις γιατί…
αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Οι καβγάδες δεν ξεκινούν από το θέμα , ξεκινούν από την κούραση
Έχεις πει ποτέ κάτι σε καβγά
και μετά το μετάνιωσες;
Όχι απλά “το είπα λάθος”.
👉 “δεν ήθελα να το πω έτσι”
👉 “δεν ήμουν εγώ αυτό”
Και μετά η ίδια σκέψη:
“γιατί έφτασα πάλι εκεί;”
Σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάμε για τον καβγά.
Μιλάμε για το σημείο πριν από αυτόν ,
εκεί που νομίζεις ότι “το έχεις” ενώ δεν το έχεις.
Αν σου είναι γνώριμο,
θα καταλάβεις.