"จริงๆ ก็คือ ธรรมดาที่สุดดีที่สุด เราต้องรู้ทันใจที่ไม่ธรรมดา... ผมไม่ต้องการให้พวกเราทำถูกเลย เพราะที่ถูก ทำไม่ได้ ผมต้องการให้พวกเรารู้ทันสิ่งที่ผิด แล้วมันถูกเอง ใครก็แล้วแต่ที่มุ่งทำถูก ขณะนั้นทำผิดอยู่" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรินรสธรรม วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๖๑

"การภาวนาเราเห็นอะไรก็ได้ สติมันไประลึกรู้ตรงที่เบาหรือหนัก ก็ดูตรงนั้น หรือสติไประลึกรู้กาย เมื่อกี้ไปรู้กายแป๊บนึง เราก็รู้ทันว่า มันไปจับที่กาย ก็รู้อย่างที่มันเป็น จิตเดินถูกเมื่อไหร่ คือเห็นสภาวธรรมตรงตามความเป็นจริง เมื่อไหร่รู้อย่างที่มันเป็น ใจมันก็จะตื่นขึ้นมา มันจะรู้ ตื่น เบิกบาน ขึ้นมา แต่ว่าชั่วขณะ เดี๋ยวมันก็หลงไปเข้าร่องความคุ้นชินเดิมอีก" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรินรสธรรม วันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๑

"อดทนนะ เก่งไม่สำคัญ ต้องอดทน อดทนที่จะอ่านหนังสือแค่บรรทัดเดียว มีสติ รู้กาย รู้ใจตามความเป็นจริง ด้วยจิตที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง ในชีวิตที่เหลืออยู่ เป็นโอกาสที่จะทำประโยชน์ให้แก่ตนเองแล้ว" --คุณนิติยา เพ็ชรไพบูลย์ วันที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"จิต ซึ่งไม่ใช่เรา บางทีก็ไปเพ่ง บางทีก็ประคอง บางทีก็หลงไปคิด บางทีจิตก็จมแช่กับอารมณ์ บางทีจิตก็ถอนตัวขึ้นมา บางจิตก็ปรุงแต่งในรูปแบบต่างๆ ฟุ้งซ่านบ้าง สงบลงมาบ้าง แล้วก็เห็นว่ามันล้วนแต่ทำงานเอง ไม่เกี่ยวกับเรา มีแต่สภาวธรรมทำงานเอง ไม่ใช่บุคคล ไม่ใช่ตัวตน ไม่ใช่เรา ไม่ใช่เขา" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สจีน ๙ วันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"ถ้าจิตต้องการจะพัก เราอย่าไปฝืนมัน มีสติรู้ว่า จิตลงไปพัก ด้วยใจที่สบาย ไม่ได้ภาวนาเพื่อเอา ความมืด หรือสว่าง ทุกสภาวะเหมือนกัน คือเกิดและดับ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"สมมุติว่าเรารู้สึกว่าเราทำอะไรไม่เหมาะสม และเราได้ขอขมาแล้ว สิ่งที่สมควรทำ ทำครบแล้ว พอทำเสร็จแล้ว ใจยังไม่วาง ต้องรู้ทันว่าจิตยังยึดเรื่องนี้อยู่ จำไว้อย่างหนึ่ง ติดดีก็ทุกข์ ติดชั่วก็ทุกข์ เจตนาปล่อยไม่ได้ มีแต่ว่า ยึดอยู่ให้รู้ว่ายึดอยู่ แล้วก็เรียนรู้ว่า ยึดสิ่งใด ก็ทุกข์เพราะสิ่งนั้น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วันที่ ๖ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"เราค่อยๆ เรียนรู้ตัวเอง เรามีอะไรอยู่กับตัว ก็ใช้ตัวนั้นแหละเป็นเครื่องมือของการศึกษา เช่น เราได้ยินว่า เพื่อนเราภาวนาดีละ จิตใช่แล้ว ตรงเป๊ะเลย เรารู้สึกอิจฉา เราก็เอาอิจฉาเป็นอาจารย์เรา อิจฉามาแล้วก็ไป ใช่มั้ยหล่ะ บังคับก็ไม่ได้ ใช่มั้ยหล่ะ อะไรเกิดขึ้น ก็ใช้ตัวนั้นเป็นครู ไม่ใช่ว่า กุศลเท่านั้นจะเป็นครูเรา เพราะจริงๆ ทั้งกุศลหรืออกุศล ก็เหมือนกัน เพราะว่า มาแล้วก็ไป เกิดแล้วก็ดับ บังคับไม่ได้ อยากให้กุศลอยู่นานทำไม่ได้ อยากให้อกุศลดับไปเร็วๆทำไม่ได้ งั้นเราไม่เลือกหรอก นักภาวนา รู้ซื่อๆ อะไรเกิดขึ้นก็รู้ไปอย่างงั้นแหละ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วันที่ ๖ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"ถ้าเรายืนมีสติ เดินมีสติ นั่งมีสติ นอนมีสติ ก็มีสติได้เกือบทั้งวัน ทั้งวันนะ ไม่หายใจออกก็หายใจเข้า ทั้งวันไม่เคลื่อนไหวก็หยุดนิ่ง แค่ต้องการ ความใส่ใจ ใส่ใจแค่รู้สึก ไม่เพ่ง นานๆ เข้า จิตมันจะเริ่มคุ้นชินกับความรู้สึกตัว ในกรรมฐานที่เราฝึกบ่อยๆ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"การเจริญวิปัสสนา เราจะขาดตัวใดตัวหนึ่งไม่ได้ คือ 1. สติ 2. จิตที่ตั้งมั่น และมีจิตที่มีพลัง ซึ่งเกิดจากการทำอารัมมณูปนิชฌานเป็นตัวเสริม ถ้าใครมีครบ 3 ตัวก็ดี แต่ถ้าใครฝึกสมาธิเพื่อการพักผ่อน เพื่อให้จิตมีพลังไม่ได้ ก็ให้มุ่งไปฝึกให้จิตตั้งมั่นก่อน" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๑

"สภาวะอะไรก็แล้วแต่ ไม่ได้มีนัยยะอะไรกับเรื่องภาวนา ขึ้นอยู่กับว่า จิตที่ไปเห็นสภาวะถูกหรือผิดแค่นั้นเอง ถ้าเราไปเห็นร่างกายแต่จิตไปเพ่งร่างกายก็ผิด แต่ถ้าเราเห็นร่างกาย จิตเป็นคนรู้คนดู เห็นร่างกายอยู่ต่างหาก อย่างนี้ถูก หรือว่าเราไปเห็นไหวๆ จิตไปเพ่งไหวๆก็ผิด แต่ถ้าเราเห็นเลยว่า จิตเป็นคนรู้คนดู ไหวๆถูกรู้ถูกดู อย่างนี้ถึงจะถูก เราเห็นอะไร เราก็ดูไป แต่ว่าให้จิตมันถูกก็พอ" --พระอาจารย์อ๊า วันที่ ๗ พฤษภาคม ๒๕๖๑