گزارش 65 از شهری نزدیک بوکسل در پلژیک.   

جمعه هفته گذشته همونطور که گفتم اینقدر خسته و بیهوش بودم بعد از دو روز پر کار رو تو دو مدرسه بین المللی 

خیلی عرض میخوام که هفته پیش گزارشی رو ارسال نکردم چون اینقدر خسته بودم و روز دوچرخه سواری خیلی خیلی سنگینی رو داشتم و مسیری که انتخاب کرده بودم حدود 1600، 1700 متر باید ارتفاع میگرفتم در مجموع و 70 کیلومتر سربالایی داشتم 

قرار شد که سه تا کلاس اموزشی تو مدرسه داشته باشم هفته گذشته و برای همین سفر رو یک روز عقب انداختم و مثل همیشه خیلی خوب بود این ورکشاپ ها. 

  روز اخری که من ترکیه بودم ویزای شینگنم امد و پرواز کردم به سمت زوریخ 

شصت قسمت از مجموعه جهانگرد گذشت و من تو این شصت قسمت گذشته تمام تلاشم بر این بود که بتونم که سفر رو اونجور که هستنش و اون جور که من بهش نگاه میکنم معرفی کنم و راجع به اون موضوعات صحبت کنم. البته بخش عمده از این گزارش ها رو من نمیتوستم وارد جزییاتش بشم و بخش عمده ای رو با توجه به عدم شناختی که مخاطبم از روحیه  و نوع سفر کردن من داشت رو مجبور بودم به نوعی پوشیده نگهدارم و خیلی باز نکنم موضوعات رو. اما فکر میکنم این شصت قسمت به اندازه ای کافی فضا رو برای من فراهم کرده که بتونم ارتباط برقرار کنم. 

تو گزارش قبلی توضیح دادم که نتونستم ویزای شینگنم رو تمدید کنم و تنها گزینه ای که برام باقی مونده بود این بود که بیام اسنانبول 

همانطو که تو قسمت قبل راجع بهش صحبت کردم، شرایط من شرایط خیلی مناسبی نبود تو سوییس. مناسب از این جهت که چون به ظاهر دشوار بود و شناختی خیلی خوبی نداشتم از اینده اون و اینکه قرار چه اتفاقی بیوفته و قراره من چکار کنم، یکم ازاردهنده و سخت بود. ولی خوب هیچ کارش هم نمیتونستم بکنم. به من یه هفته وقت داده بودن که از منطقه شینگن خارج بشم و از طرفی ویزای من چیزی حدود  20 روز ازش میگذشت  و خوب این میتونست مشکلات زیادی رو برام ایجاد کنه برای دفعه های بعدی سفر به شینگن

تو ایستگاه قطار دوستای که قرا بود ببینمشون رو دیدم و همه اون شادی رو که من تو وجودشون دیدم و همه اون سرشاری و ذوق و لبخندی که داشتن و با اون اشتیاق دست تکون میدادن که از اونور ایستگاه برم پیششون، پخش عمده ای از اون نگرانی و دلهوره که از تمام شدن پولم همرام بود تو اون لحظه همه چی واقعا از یادم رفت و اینقدر شاد و خوشحال و سرمست بودم از دیدنشون که به هیچ چیز دیگه ای فکر نمیکردم. 

تو قسمت قبل همانطور که گفتم به سمت ژنو حرکت میکرذم اما روزی که به سمت ژنو حرکت میکردم بدنم اصلا جواب نمیداد و خیلی خسته بود. شاید برای این بود که شب قبلش خیلی خوب نخوابیده بودم چونکه تو خونه پل هنری از این تشک های بادی برام گذاشته بود و این تشک بادی  نصف شب شروع کرد هی بادش کم شدن و باعث شد خیلی راحت نخوابم