شمارهٔ ۲ از (وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات) را با خوانش نازنین بازیان بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 1.42 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را

نهاده کار صعبی پیش، صبر بند فرسا را

توام سررشته داری، گر پرم سوی تو معذورم

که در دست اختیاری نیست مرغ بند بر پا را

من از کافرنهادیهای عشق ، این رشک می‌بینم

که با یعقوب هم خصمی بود جان زلیخا را

به گنجشگان میالا دام خود، خواهم چنان باشی

که استغنا زنی ، گر بینی اندر دام ، عنقا را

اگر دانی چو مرغان در هوای دامگه داری

ز دام خود به صحرا افکنی، اول دل ما را

نصیحت اینهمه در پرده ، با آن طور خودرایی

مگر وحشی نمی‌داند، زبان رمز و ایما را

شمارهٔ ۱ از (وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات) را با خوانش نازنین بازیان بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 1.24 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

آه ، تا کی ز سفر باز نیایی؟ بازآ

اشتیاق تو مرا سوخت. کجایی؟ بازآ

شده نزدیک که هجران تو، ما را بکشد

گر همان بر سر خونریزی مایی، بازآ

کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی

وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ

رفتی و باز نمی‌آیی و من بی‌تو به جان

جان من اینهمه بی‌رحم چرایی؟ بازآ

وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی

گرچه مستوجب صد گونه جفایی، بازآ

بخش ۹ - نعت دوم در صفت معراج که از آسمان رسالت وی پایه ایست بس بلند و از آفتاب جلالت وی سایه ایست بس ارجمند از (جامی » هفت اورنگ » تحفة‌الاحرار) را با خوانش فاطمه زندی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 8.09 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

یک شبی از صبح دل افروزتر

وز شب و روز همه فیروزتر

طره او نافه دولت گشای

غره او نور سعادت فزای

بارقه لطف درافشان در او

ابر عنایت گهر افشان در او

خواجه که آمد دو جهان بنده اش

کرد مدد دولت پاینده اش

عشق رگ جانش کشیدن گرفت

دل پی جانانش طپیدن گرفت

بر مژه از اشک ره خواب زد

راه طلب از ز سرشک آب زد

چون نم آن ابر کرامت نثار

باز نشاند از ره مقصد غبار

قاصدی از کشور نورانیان

پاک ز آلایش ظلمانیان

آمد و آورد براقی چو برق

پیکری از نور قدم تا به فرق

اوج سپر همچو شهاب اشهبی

چرخ ممر همچو قمر کوکبی

رفتن او جستن تیر از کمان

جستن او حجت طی مکان

پیش نرفته نظر از گام او

بود به هم جنبش و آرام او

گفت که ای ساقی ابرار خیز

جرعه بر این گنبد دوار ریز

ساخته ای عرش برین فرش را

فرش قدم کن چو زمین عرش را

راهرو راسترو «ماغوی »

رهبر روشن نظر «ماطغی »

خلعت اسری به برانداخته

جامه شب رفتن ازان ساخته

پای درآورد به پشت براق

خواند بر آفاق که هذا فراق

تافت ز بیت الحرم او را لگام

زد به طواف حرم قدس گام

بود ازو گام نهادن همان

در حرم قدس ستادن همان

باز از آنجا کمر عزم جست

روی سفر کرد به قصر نخست

شد به در خانه ماه آفتاب

یافت به یک حلقه زدن فتح باب

رفت در آن خانه به صد عز و ناز

خانه نشینان به هزاران نیاز

سجده کنان بوسه به پایش زدند

طبل دعا کوس ثنایش زدند

کای به درت ملک و ملک ملتجی

جئت الینا و لنعم المجی

آمدی و آمدنت بس خوش است

دیدن روی تو عجب دلکش است

خاک رهت بر سر ما تاج باد

هر شب عمرت شب معراج باد

خانه به خانه به همین رسم و راه

سایه طوبی شدش آرامگاه

باز برافراخت از آنجا لوا

رو به سراپرده «ثم استوی »

همنفسش زد نفس «لو دنوت »

زو شرف همنفسی گشت فوت

پای ازان پایه فراتر نهاد

عرش به زیر قدمش سر نهاد

خرقه تن را ز تن جان فکند

بر کتفش خلعت احسان فکند

آن که ازین خرقه مجرد شده

جاذبه شوق یکی صد شده

خیمه برون زد ز حدود و جهات

پرده او شد تتق نور ذات

تیرگی هست ازو دور گشت

پردگی پرده آن نور گشت

کیست کزان پرده شود پرده ساز

زمزمه ای گوید ازان پرده باز

هست ز پرده بدر این گفت و گوی

به که شود مختصر این گفت و گوی

خواجه در آن پرده چو دید آنچه دید

وانچه نیاید به زبان هم شنید

یافت اجازت که ز اقلیم راز

راحله راند به حریم مجاز

کرد گذر بر صف افلاکیان

شد ز تواضع شرف خاکیان

آمد و بر ریگ حرم بسترش

گرم هنوز از تن جان پرورش

چون طلبیدند ازان گنج پاک

بهره خود خانه خرابان خاک

در دل هر خانه خرابی که خواست

ریخت نصیبی به نصابی که خواست

بود به یک لحظه در آن نیمه شب

آمدن و رفتن او ای عجب

بود بلی نور زمین و آسمان

در سفر نور نگنجد زمان

عالم ازان نور بود مستنیر

دست بزن جامی و دامانش گیر

بو که از آنجا به ضیایی رسی

راه بیابی و به جایی رسی

حکایت شمارهٔ ۴۷ از (سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان) را با خوانش هوشنگ خرمی جهرمی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 5.65 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

دیدم گلِ تازه چند دسته

بر گنبدی از گیاه رُسته

گفتم: چه بود گیاهِ ناچیز

تا در صفِ گل نشیند او نیز؟

بگریست گیاه و گفت: خاموش

صحبت نکند کرم فراموش

گر نیست جمال و رنگ و بویم

آخر نه گیاهِ باغِ اویم؟

من بندهٔ حضرتِ کریمم

پروردهٔ نعمتِ قدیمم

گر بی هنرم وگر هنرمند

لطف است امیدم از خداوند

با آن که بِضاعتی ندارم

سرمایهٔ طاعتی ندارم

او چارهٔ کارِ بنده داند

چون هیچ وسیلتش نمانَد

رسم است که مالکانِ تحریر

آزاد کنند بندهٔ پیر

ای بارخدای عالم آرای

بر بندهٔ پیرِ خود ببخشای

سعدی رهِ کعبهٔ رضا گیر

ای مردِ خدا! درِ خدا گیر

بدبخت کسی که سر بتابد

زین در که دری دگر بیابد

شمارهٔ ۱۵ از (رودکی » قصاید و قطعات) را با خوانش فاطمه زندی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 1.44 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

به سرای سپنج مهمان را

دل نهادن همیشگی نه رواست

زیر خاک اندرونت باید خفت

گرچه اکنونت خواب بر دیباست

با کسان بودنت چه سود کند؟

که به گور اندرون شدن تنهاست

یار تو زیر خاک مور و مگس

چشم بگشا، ببین: کنون پیداست

آن که زلفین و گیسویت پیراست

گرچه دینار یا درمش بهاست

چون ترا دید زردگونه شده

سرد گردد دلش، نه نابیناست

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ از (ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید) را با خوانش فاطمه زندی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 1.09 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

گویند عقابی به در شهری برخاست

وز بهر طمع پرّ به پرواز بیاراست

ناگه ز یکی گوشه ازین سخت‌کمانی

تیری ز قضای بد بگشاد بر او راست

در بال عقاب آمد آن تیر جگردوز

وز ابر مر او را به سوی خاک فرو خواست

زی تیر نگه کرد پر خویش بر او دید

گفتا «ز که نالیم؟ که از ماست که بر ماست»

غزل شمارهٔ ۱۴۰۷ از (مولانا » دیوان شمس » غزلیات) را با خوانش نازنین بازیان بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 2.73 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

تا همه سال روز و شب باقی عمر از آن خورم

گر تو غلط دهی مرا رنگ تو غمز می کند

رنگ تو تا بدیده‌ام دنگ شده‌ست این سرم

یک نفسی عنان بکش تیز مرو ز پیش من

تا بفروزد این دلم تا به تو سیر بنگرم

سخت دلم همی‌تپد یک نفسی قرار کن

خون ز دو دیده می چکد تیز مرو ز منظرم

چون ز تو دور می شوم عبرت خاک تیره‌ام

چونک ببینمت دمی رونق چرخ اخضرم

چون رخ آفتاب شد دور ز دیده زمین

جامه سیاه می کند شب ز فراق لاجرم

خور چو به صبح سر زند جامه سپید می کند

ای رخت آفتاب جان دور مشو ز محضرم

خیره کشی مکن بتا خیره مریز خون من

تنگ دلی مکن بتا درمشکن تو گوهرم

ساغر می خیال تو بر کف من نهاد دی

تا بندیدمت در او میل نشد به ساغرم

داروی فربهی ز تو یافت زمین و آسمان

تربیتی نما مرا از بر خود که لاغرم

ای صنم ستیزه گر مست ستیزه‌ات شکر

جان تو است جان من اختر توست اخترم

چند به دل بگفته‌ام خون بخور و خموش کن

دل کتفک همی‌زند که تو خموش من کرم

رباعی شمارهٔ ۳۲۴ از (مولانا » دیوان شمس » رباعیات) را با خوانش بهناز شکوهی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 0.18 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

دلدار ظریف است و گناهش اینست

زیبا و لطیف است و گناهش اینست

آخر به چه عیب می‌گریزند از او

از عیب عفیف است و گناهش اینست

رباعی شمارهٔ ۳۲۵ از (مولانا » دیوان شمس » رباعیات) را با خوانش بهناز شکوهی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 0.19 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست؟

جانش چو منم عجب که بی‌جان چون زیست؟

گریان گشتم گفت که اینطرفه‌تر است

بی‌من که دو دیدهٔ ویَم چون بگریست؟

رباعی شمارهٔ ۳۲۶ از (مولانا » دیوان شمس » رباعیات) را با خوانش بهناز شکوهی بشنوید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 0.18 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

دل در بر من زنده برای غم تست

بیگانهٔ خلق و آشنای غم تست

لطفی است که می‌کند غمت با دل من

ورنه دل تنگ من چه جای غم تست