Przez długi czas żyłam w trybie: jakoś dać radę, jakoś przetrwać, jakoś się nie rozsypać. Myślałam, że spokojne życie, poczucie „jest dobrze”, spełnienie, to jest dla innych ludzi. Nie dla mnie.

W tym odcinku opowiadam o tym, jak łatwo jest nauczyć się nie chcieć za dużo. Jak łatwo jest się dopasować, zmniejszyć siebie i schować marzenia „na później”. I o tym, jak bardzo można się pomylić co do własnego życia.

To jest odcinek o niepoddawaniu się. O drodze z „przetrwać” do „żyć”. I o tym, że rzeczy, które wydają się „nie dla nas”, czasem po prostu są trochę dalej. Have fun!