Eski, çarpık bir ilişkiden bana kalan hisler ve yeni insanlar üzerinden yüzleştiğim gerçekler…

Bir zamanlar ihlal edilmesine izin verdiğim sınırlarıma bu sefer sahip çıkma kararım. Bir ay öncesinde bir erkeğe söylenen "hayır"ın, bugün hemcinsime doğru açığa çıkarken soframa getirdikleri.

Kısa bir hikaye aslında, ama yıllara yayılmış bir karmanın çözülmesini kapsadığı için bu zamana kadarki en uzun bölüm. Ve benim için önemli bir dönemeç. #kimsebilmiyor

Başarı kıstası nedir? Bir ortaklık bitti diye geçirilen yıllar çöpe mi gidiyor, bir ilişki yürümediğinde tüm o güzel anlar da çöpe mi atılıyor, yoksa bugün kim olduğuma katkı mı yazılıyor?

Bu bölüm kısacık.

Biraz kendimle dalga geçiyorum, biraz çamurları siliyorum, biraz da başarı kıstasını yeniden kurcalıyorum. Günün sonunda... #kimsebilmiyor

Bir kadın bir erkeği sevmeye karar verince…
nelerinden nelerinden etkileniyor, oynat bakalım. #kimsebilmiyor

Karıncalarla duyguların ne ilgisi var Firdevs Hanım?

Melis neyi itiraf edecek? #kimsebilmiyor

Bugün çok mutlu bir gün, sadece o kadar.

Canım sıkılıyordu. Ama öyle dramatik bir sıkıntı değil, daha çok “bir şeyler olmuyor” hali.

Biraz kurcaladım.

Oradan konu kaldığım yere geldi, yaşam alanıma geldi, günlerimin nasıl aktığına geldi. Temel şeyler tamam ama… oyun yok, keyif yok, yayılacak alan yok.

Bu bölüm biraz böyle ilerliyor.

Can sıkıntısından ihtiyaçlara, oradan da “ben burada ne yapıyorum?” sorusuna. Net cevaplar yok; zaten kimse bilmiyor onları ama bazı kararlar var.

Eski ev arkadaşım Lili’nin Instagram sayfasında gezinirken, kendimi hiç beklemediğim yerlere savrulmuş buldum. Bir bakış, bir karşılaştırma, bir yargı… ve sonra kendime doğru sert bir dönüş.

Bu bölümde kıskançlığı inkar etmiyorum, kıyası süslemiyorum.

Köşe bucak savrulurken, o duyguların altında yatan ihtiyaçlara bakmaya çalışıyorum.

Ve oradan, yavaş yavaş, yeniden merkezime dönüyorum.

Kim bu duygularla ne yapacağını gerçekten biliyor- belli ki kimse bilmiyor.

Bu bölümde yüzümü gölgeme çeviriyorum.

Ecstatic Dance’tan Shadow Dance’a geçiyorum; hareket yavaşlıyor, beden ağırlaşıyor, kalbim karanlığın en derin yerine doğru çekiliyor.

Ve orada… sevmeme halini buluyorum.

Onu görüp geri çekilmek yok bu kez. Kabul ediyorum. İzin veriyorum. Gözlemliyorum.

Zorlanıyorum evet. Ama yine de gölge ile tanışmanın aslında hiç de korktuğum gibi olmadığını fark ediyorum.

Bu bölüm saklanmamakla başlıyor. Kendim, duygularım, bedenim… artık neyin arkasına gizlemeye çalışıyorsam, oradan çıktığım bir yer burası.

Yaşam alanlarımız diyorum; nerede sıkışıyoruz, nerede nefes alıyoruz?

Sonra bir anda ecstatic dance’a geçiyorum. Ve öyle bir anlatmışım ki… kaydı kapatır kapatmaz kalkıp dansa gidesim geliyor. Belki senin de gelir.

Kim bilir, belki de hareket etmek saklanmamanın en sessiz yolu.

Hayır dedim ve dünya yıkılmadı. İstemediğimi biliyordum, hissettiğim çok netti, ama bunu söylemek… işte orada takıldım.

Sahilde tanıştığım o adamla vakit geçirirken, içimde koskocaman bir “hayır” vardı; dışımda ise kibar bir gülümseme. Neden bu kadar zor geliyor, bilmiyorum. Bence zaten kimse bilmiyor.

Ama sonunda söyledim ve hiçbir şey olmadı. Ben hala buradayım, dünya hala dönüyor.