Hayır dedim ve dünya yıkılmadı. İstemediğimi biliyordum, hissettiğim çok netti, ama bunu söylemek… işte orada takıldım.

Sahilde tanıştığım o adamla vakit geçirirken, içimde koskocaman bir “hayır” vardı; dışımda ise kibar bir gülümseme. Neden bu kadar zor geliyor, bilmiyorum. Bence zaten kimse bilmiyor.

Ama sonunda söyledim ve hiçbir şey olmadı. Ben hala buradayım, dünya hala dönüyor.

Bazen hayat o kadar beklenmedik ki, sahilde arka arkaya tanıştığın iki adam bile seni hiç ummadığın bir hikayeyi anlatmaya sürükleyiveriyor.

Hayat kalitemi gerçekten artıran bir seçimim varsa, onu da burada söyleyeyim: kendimi bu kadar ciddiye almayı bırakmak.

Haliyle hayatı da.

Bu bölüm bir kırılma bölümü.

Buradan sonra hiçbir şey aynı değil; artık size daha yakın, daha şeffafım. Dilim sürçüyor, aklım karışıyor, kalbim biraz açılıyor ve bütün bunların anlamını kim biliyor?

Galiba kimse bilmiyor; ama ben yine de biliyormuş gibi anlatmayı çok seviyorum.

Bırakırsam düşerim.

Uzun zaman boyunca böyle olur sandım. Sıkı tutmazsam, kontrol etmezsem, hep yapmazsam... Bu bölüm, diğerleri gibi akan bir ilhamın kanallığından ziyade Melis'in duygu sağaltımı ve farkındalığı gibi. Aşama aşama açılıyor içimde.

Fark ediyorum ki sonunda, düşmek değil de o tutunma hali yoruyor beni aslında.

Kim tam olarak çözdü bu dengeleri- belli ki kimse bilmiyor.

Ama ben yine de hayatın içinde yakalayabildiğim şeyleri anlatmaya ve sorular sormaya devam ediyorum.

Sevgi, bir duygu değildir.
Peki o zaman nedir?

Niye bazı duyguların içinden usulca geçiyor da, bazılarına tüm ağırlığıyla oturuyor?

Neden bazen çok yakın, bazen ulaşılamaz; bazen tanıdık, bazen yepyeni gibi?

Kim gerçekten anlamış bu halini- belli ki kimse bilmiyor.
Ama ben yine de anlamaya çalışırken anlatmayı çok seviyorum.

Ne zaman hazır olacağımı beklerken, kaç defa yaşamın kendisini erteledim kim bilir.

Biraz daha vakit, biraz daha cesaret, biraz daha enerji…

Ama galiba beklediğim o “doğru zaman” hiçbir zaman gelmiyor.

Doğru zamanın hangisi olduğunu da zaten kimse bilmiyor. İyisi mi, daha fazla düşünmeden, bir yerden başlamak.

Ben de bu bölümle tam olarak bunu yapıyorum.

Bu gerçeklerden hangisi gerçek?

Benim gördüğüm mü, senin inandığın mı, yoksa kimsenin tam emin olamadığı o yer mi?

Herkes kendi gerçeğini anlatıyor ama kime güveneceğimizi kim biliyor?

Galiba kimse bilmiyor; ama bilmeye çalışırken yine epey şey hatırladım.

Bu paranın suyu nereden geliyor? O su kesildiğinde ne oluyor?

Ve her şeyden önce, o su neden hep güldür güldür akmıyor da bazen hiç uyarısız yok oluveriyor?

Bütün bunlar ne anlama geliyor- belli ki kimse bilmiyor.

Ama ben yine de bilebilecekmiş gibi konuşmayı çok seviyorum.