Ben, acziyetimi kucaklamış muazzam bi hayranlıkla ona tapınıyorken sen kendinden büyük bi ısrarla dahil oluverdin bu hikayeye. Hesapta olmayan bi karakterdin. Seni, nereye koyacağımı bilemedim uzunca bi süre..

İç içe iki kişiyiz; içten içe olmak istediğimiz kendimiz ve maalesef kaçamadığımız benliğimiz.. Nasıl ki bir damla mürekkep bir bardak sütün rengini değiştirir ise bir damla iyilik ile ekilmiş duygu, kararmış düşüncelerimizi yeniden yeşertebilir. Yine de rengi ne olursa olsun ne kalbimiz ne de zihnimiz lekelenmesin..

Nasıl.? Yoksa siz hâla mektupları geçmişte mi kaldı zannediyorsunuz.?