Kitap Okumaları

17.Notre - Dame'in Kamburu Sesli Kitap Victor Hugo
Notre Dame'ın Kamburu, yazar Victor Hugo'nun 1831 senesinde yayınlanan ve Fransa’da imparator döneminin karanlık günlerinden kesitler sunan kitabıdır. Romanın tamamlanması yaklaşık 6 ayı bulmuştur. Okunması gereken küreselleşmiş ve dünya klasiklerinin başyapıtlardandır. Notre Dame'ın Kamburu, Hugo'nun en iyi dönemlerinden birinde yayımlandı. 1831 yılında yayımlanan Notre Dame de Paris'in kitap kahramanlarından biri öylesine etkili oldu ki Notre Dame'ın Kamburu ismiyle tanındı. Victor Hugo bu romanda insanların yaşamında kaderin yerini ve yoksulluğun insanı köreltmediğini ortaya koymuştur. Roman hem yazarın ülkesinde hem de dış ülkelerde oldukça sevilmiştir. Çoğu dillerde çevirimleri yayınlanmış, bunun dışında filmi de çekilmiştir.
Parçada Claude Frollo adlı bir papaz katedralin önünde bir çocuk bulmuştur. Çok çirkin bir
çocuk olduğundan ona Latince'de "eksik-tamamlanmamış adam" anlamına gelen Quasimodo ismini verir. Yaşı büyüdükçe Quasimodo katedralde zangoçluk görevini alır. Bir süre sonra zilin sesi sebebiyle sağır olur.
Günlerden bir gün Esmeralda isminde bir kızla tanışır. Esmeralda genç ve güzel bir kızdır. Bu kız küçükken Çingeneler tarafından ailesinden kaçırılmış ve yerine sakat bir çocuk olan Quasimodo bırakılmıştır. Quasimodo'nun ona aşık olmasıyla olaylar değişir. Çünkü Papaz Claude Frollo da Esmeralda'ya bu tür hisler beslemektedir. Esmeralda ise özgür ruhlu, filozof ve ayni zamanda bir şair olan Gringoire ile -onun hayatını kurtarmak için- evlenir.
Esmeralda'nın gönlünü ise soylu ve zengin bir ailenin kızıyla nişanlı olmasına rağmen çapkın ve yakışıklı bir subay olan Phœbus çalar. Frollo kıskançlığı ve karşılıksız aşkı yüzünden duyduğu çfkesi sonucu Esmeralda ve Phœbus'un buluştuğu bir gece hançeriyle yüzbaşıyı öldürmeye teşebbüs eder. Suç Esmeralda'nın üstüne kalır. Herkes, Esmeralda'nın çingene ve büyücü olmasına yorarak bunu onun yaptığını düşünür. Esmeralda her ne kadar suçsuz olduğunu dese de insanlar bir çingeneye inanmaktansa bir rahibe inanmayı tercih ederler.
İnfaz günü Esmeralda, katedralin önündeki karışıklıktan faydalanan Quasimodo tarafından kaçırılır ve Notre-Dame Kilise'sine saklanır. Askerler infazı gerçekleştiremezler çünkü o dönemde ilahi adaletin, kralın adaletinden üstün olduğuna böylece Tanrı'ya sığınan kimselere ceza uygulanamayacağına inanılırdı üstelik bu imparator tarafından da onaylanmıştı. Daha sonra kral kendisi de buna karşı çıkacaktır. Esmeralda'nın hırsız, dilenci, ayaktakımı dostları Miracles Sarayı'nda toplanıp kiliseye yürürler. Amaçları onu oradan alıp kaçırmaktır.İsyan ederler.Kral askerlerini yollar. Esmeralda kiliseden Gringoire ve Frollo tarafından kaçırılır. Frollo Gréve Meydanında onun için hazırlanan darağacını gösterir ve kendisini ya da ölümü tercih etmesini söyler. Esmeralda Phœbus'ü sevdiğini belirtir. Frollo o zaman onu çingenelerden iğrenen Roland Kulesi'nde ölümü bekleyen Gudule Hemşire'ye götürür. Kendisi askerleri çağırır. Gudule Hemşire, Esmeralda'yı parmaklıkların ardından kolundan tutarken tartışma esnasında onun 15 sene önce kendisinden çalının kızı olduğunu öğrenir. Fakat aradan zaman geçer ve askerler gelmiştir. Gudule Hemşire kızını askerlere vermek istemez. Bu esnada itilir. Başını yere sertçe vurur ve ölür. Askerler Esmeralda'yı asarlar. Frollo ve arkasında Quasimodo onun ölümünü seyrederler Notre-Dame Kilisesi'nin korkuluklarından. Quasimodo bunu Frollo'nun yaptığını anlayıp onu itmektedir. Frollo aşağı düşerek ölür. Quasimodo bir süre ortalıkta görünmez. Bulunduğunda ise çok geçtir ve vücudu Esmeralda`nın cesedine sarılmış bir şekilde iskeletleşmiştir.

18.Notre - Dame'in Kamburu Sesli Kitap Victor Hugo
Notre Dame'ın Kamburu, yazar Victor Hugo'nun 1831 senesinde yayınlanan ve Fransa’da imparator döneminin karanlık günlerinden kesitler sunan kitabıdır. Romanın tamamlanması yaklaşık 6 ayı bulmuştur. Okunması gereken küreselleşmiş ve dünya klasiklerinin başyapıtlardandır. Notre Dame'ın Kamburu, Hugo'nun en iyi dönemlerinden birinde yayımlandı. 1831 yılında yayımlanan Notre Dame de Paris'in kitap kahramanlarından biri öylesine etkili oldu ki Notre Dame'ın Kamburu ismiyle tanındı. Victor Hugo bu romanda insanların yaşamında kaderin yerini ve yoksulluğun insanı köreltmediğini ortaya koymuştur. Roman hem yazarın ülkesinde hem de dış ülkelerde oldukça sevilmiştir. Çoğu dillerde çevirimleri yayınlanmış, bunun dışında filmi de çekilmiştir.
Parçada Claude Frollo adlı bir papaz katedralin önünde bir çocuk bulmuştur. Çok çirkin bir
çocuk olduğundan ona Latince'de "eksik-tamamlanmamış adam" anlamına gelen Quasimodo ismini verir. Yaşı büyüdükçe Quasimodo katedralde zangoçluk görevini alır. Bir süre sonra zilin sesi sebebiyle sağır olur.
Günlerden bir gün Esmeralda isminde bir kızla tanışır. Esmeralda genç ve güzel bir kızdır. Bu kız küçükken Çingeneler tarafından ailesinden kaçırılmış ve yerine sakat bir çocuk olan Quasimodo bırakılmıştır. Quasimodo'nun ona aşık olmasıyla olaylar değişir. Çünkü Papaz Claude Frollo da Esmeralda'ya bu tür hisler beslemektedir. Esmeralda ise özgür ruhlu, filozof ve ayni zamanda bir şair olan Gringoire ile -onun hayatını kurtarmak için- evlenir.
Esmeralda'nın gönlünü ise soylu ve zengin bir ailenin kızıyla nişanlı olmasına rağmen çapkın ve yakışıklı bir subay olan Phœbus çalar. Frollo kıskançlığı ve karşılıksız aşkı yüzünden duyduğu çfkesi sonucu Esmeralda ve Phœbus'un buluştuğu bir gece hançeriyle yüzbaşıyı öldürmeye teşebbüs eder. Suç Esmeralda'nın üstüne kalır. Herkes, Esmeralda'nın çingene ve büyücü olmasına yorarak bunu onun yaptığını düşünür. Esmeralda her ne kadar suçsuz olduğunu dese de insanlar bir çingeneye inanmaktansa bir rahibe inanmayı tercih ederler.
İnfaz günü Esmeralda, katedralin önündeki karışıklıktan faydalanan Quasimodo tarafından kaçırılır ve Notre-Dame Kilise'sine saklanır. Askerler infazı gerçekleştiremezler çünkü o dönemde ilahi adaletin, kralın adaletinden üstün olduğuna böylece Tanrı'ya sığınan kimselere ceza uygulanamayacağına inanılırdı üstelik bu imparator tarafından da onaylanmıştı. Daha sonra kral kendisi de buna karşı çıkacaktır. Esmeralda'nın hırsız, dilenci, ayaktakımı dostları Miracles Sarayı'nda toplanıp kiliseye yürürler. Amaçları onu oradan alıp kaçırmaktır.İsyan ederler.Kral askerlerini yollar. Esmeralda kiliseden Gringoire ve Frollo tarafından kaçırılır. Frollo Gréve Meydanında onun için hazırlanan darağacını gösterir ve kendisini ya da ölümü tercih etmesini söyler. Esmeralda Phœbus'ü sevdiğini belirtir. Frollo o zaman onu çingenelerden iğrenen Roland Kulesi'nde ölümü bekleyen Gudule Hemşire'ye götürür. Kendisi askerleri çağırır. Gudule Hemşire, Esmeralda'yı parmaklıkların ardından kolundan tutarken tartışma esnasında onun 15 sene önce kendisinden çalının kızı olduğunu öğrenir. Fakat aradan zaman geçer ve askerler gelmiştir. Gudule Hemşire kızını askerlere vermek istemez. Bu esnada itilir. Başını yere sertçe vurur ve ölür. Askerler Esmeralda'yı asarlar. Frollo ve arkasında Quasimodo onun ölümünü seyrederler Notre-Dame Kilisesi'nin korkuluklarından. Quasimodo bunu Frollo'nun yaptığını anlayıp onu itmektedir. Frollo aşağı düşerek ölür. Quasimodo bir süre ortalıkta görünmez. Bulunduğunda ise çok geçtir ve vücudu Esmeralda`nın cesedine sarılmış bir şekilde iskeletleşmiştir.

19.Notre - Dame'in Kamburu Sesli Kitap Victor Hugo
Notre Dame'ın Kamburu, yazar Victor Hugo'nun 1831 senesinde yayınlanan ve Fransa’da imparator döneminin karanlık günlerinden kesitler sunan kitabıdır. Romanın tamamlanması yaklaşık 6 ayı bulmuştur. Okunması gereken küreselleşmiş ve dünya klasiklerinin başyapıtlardandır. Notre Dame'ın Kamburu, Hugo'nun en iyi dönemlerinden birinde yayımlandı. 1831 yılında yayımlanan Notre Dame de Paris'in kitap kahramanlarından biri öylesine etkili oldu ki Notre Dame'ın Kamburu ismiyle tanındı. Victor Hugo bu romanda insanların yaşamında kaderin yerini ve yoksulluğun insanı köreltmediğini ortaya koymuştur. Roman hem yazarın ülkesinde hem de dış ülkelerde oldukça sevilmiştir. Çoğu dillerde çevirimleri yayınlanmış, bunun dışında filmi de çekilmiştir.
Parçada Claude Frollo adlı bir papaz katedralin önünde bir çocuk bulmuştur. Çok çirkin bir
çocuk olduğundan ona Latince'de "eksik-tamamlanmamış adam" anlamına gelen Quasimodo ismini verir. Yaşı büyüdükçe Quasimodo katedralde zangoçluk görevini alır. Bir süre sonra zilin sesi sebebiyle sağır olur.
Günlerden bir gün Esmeralda isminde bir kızla tanışır. Esmeralda genç ve güzel bir kızdır. Bu kız küçükken Çingeneler tarafından ailesinden kaçırılmış ve yerine sakat bir çocuk olan Quasimodo bırakılmıştır. Quasimodo'nun ona aşık olmasıyla olaylar değişir. Çünkü Papaz Claude Frollo da Esmeralda'ya bu tür hisler beslemektedir. Esmeralda ise özgür ruhlu, filozof ve ayni zamanda bir şair olan Gringoire ile -onun hayatını kurtarmak için- evlenir.
Esmeralda'nın gönlünü ise soylu ve zengin bir ailenin kızıyla nişanlı olmasına rağmen çapkın ve yakışıklı bir subay olan Phœbus çalar. Frollo kıskançlığı ve karşılıksız aşkı yüzünden duyduğu çfkesi sonucu Esmeralda ve Phœbus'un buluştuğu bir gece hançeriyle yüzbaşıyı öldürmeye teşebbüs eder. Suç Esmeralda'nın üstüne kalır. Herkes, Esmeralda'nın çingene ve büyücü olmasına yorarak bunu onun yaptığını düşünür. Esmeralda her ne kadar suçsuz olduğunu dese de insanlar bir çingeneye inanmaktansa bir rahibe inanmayı tercih ederler.
İnfaz günü Esmeralda, katedralin önündeki karışıklıktan faydalanan Quasimodo tarafından kaçırılır ve Notre-Dame Kilise'sine saklanır. Askerler infazı gerçekleştiremezler çünkü o dönemde ilahi adaletin, kralın adaletinden üstün olduğuna böylece Tanrı'ya sığınan kimselere ceza uygulanamayacağına inanılırdı üstelik bu imparator tarafından da onaylanmıştı. Daha sonra kral kendisi de buna karşı çıkacaktır. Esmeralda'nın hırsız, dilenci, ayaktakımı dostları Miracles Sarayı'nda toplanıp kiliseye yürürler. Amaçları onu oradan alıp kaçırmaktır.İsyan ederler.Kral askerlerini yollar. Esmeralda kiliseden Gringoire ve Frollo tarafından kaçırılır. Frollo Gréve Meydanında onun için hazırlanan darağacını gösterir ve kendisini ya da ölümü tercih etmesini söyler. Esmeralda Phœbus'ü sevdiğini belirtir. Frollo o zaman onu çingenelerden iğrenen Roland Kulesi'nde ölümü bekleyen Gudule Hemşire'ye götürür. Kendisi askerleri çağırır. Gudule Hemşire, Esmeralda'yı parmaklıkların ardından kolundan tutarken tartışma esnasında onun 15 sene önce kendisinden çalının kızı olduğunu öğrenir. Fakat aradan zaman geçer ve askerler gelmiştir. Gudule Hemşire kızını askerlere vermek istemez. Bu esnada itilir. Başını yere sertçe vurur ve ölür. Askerler Esmeralda'yı asarlar. Frollo ve arkasında Quasimodo onun ölümünü seyrederler Notre-Dame Kilisesi'nin korkuluklarından. Quasimodo bunu Frollo'nun yaptığını anlayıp onu itmektedir. Frollo aşağı düşerek ölür. Quasimodo bir süre ortalıkta görünmez. Bulunduğunda ise çok geçtir ve vücudu Esmeralda`nın cesedine sarılmış bir şekilde iskeletleşmiştir.

İLAHİ KOMEDYA 1. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 2. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 3. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 4. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 5. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 6. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.

İLAHİ KOMEDYA 7. BÖLÜM(SON) Sesli Kitap-Dante Alighieri-Dünya Klasikleri
İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır (tragedia “acıklı” karşıtı). Dante mektuplarında eserinden “kutsal şiir” diye bahseder.
İtalyanlar’ın en büyük şairleri ve dillerinin yaratıcısı saydıkları Dante Alighieri’nin, yazımına muhtemelen 1307 yılında başlayıp 1321’de ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı İlâhî Komedya İtalyan edebiyatının ana kaynaklarından, Batı edebiyatının da önemli eserlerinden biridir ve Hıristiyanlığın en büyük şiiri kabul edilmektedir. Önceleri -genellikle minyatürlü- yazma nüshalarının elden ele dolaştığı eser matbaanın icadıyla en çok basılan metinler arasına girmiş ve çeşitli dillere çevrilerek asırlar boyu Avrupa’nın Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır (Giriş ve Cehennem 4720, A‘râf 4755, Cennet 4758); on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır. Şairin üç sayısına özel bir değer vermesinin sebebi teslîs inancına olan bağlılığıdır.
Eserin konusu Dante’nin, Papa VIII. Bonifazio tarafından günahların bağışlanma yılı ilân edilen 1300 yılının paskalya haftası boyunca bedenen yaptığını söylediği âhiret yolculuğudur. Şair, otuz beş yaşında iken 7 Nisan Perşembe’yi 8 Nisan Cuma’ya bağlayan kutsal gece sabaha karşı kendini, uyku sersemi olduğu için nasıl gittiğini bilemediği Kudüs yakınlarındaki karanlık bir ormanda bulur ve buradan Latin şairi ve Ortaçağ’da aklın sembolü sayılan Vergilius’un mihmandarlığında cehenneme iner; orayı gördükten sonra yine Vergilius’la birlikte a‘râfa geçip bir ara kendilerine katılan şair Statius’un refakatiyle burayı da gezer; ardından cennete ulaşarak genç yaşta ölen sevdiği kız Beatrice tarafından karşılanır ve cenneti meydana getiren dokuz kat gökte dolaştırılır; en sonunda da Hz. Meryem’in aracılığıyla arş-ı a‘lâda Allah’ın cemâlini müşahede etmek mazhariyetine nâil olur.