Geld is overal en beïnvloedt ons welzijn, onze productiviteit en de werksfeer — en toch blijft het vaak onbesproken. In Waarom we meer over geld moeten praten. Financiële educatie als bouwsteen voor geluk en weerbaarheid van werknemers laat Els Lagrou zien hoe financiële geletterdheid, educatie en inclusie bijdragen aan welzijn, en hoe je dat kunt integreren in een wellbeing- of ESG-beleid. Els is econoom en oprichter van het initiatief Dagelijks Geld; ze werkte jarenlang in de financiële sector en bij de Belgische toezichthouder, en coördineerde internationale projecten rond financiële geletterdheid bij de OESO.

In deze zevende aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Het gevoel dat dit boek er moest komen, ontstond uit Els' eigen verlangen om haar boodschap te delen én uit de vele mensen die na haar verhaal zeiden: "daar hebben we nooit aan gedacht, schrijf daar een boek over." Tien jaar eerder, zegt ze, had niemand het bekeken — praten over geld was toen nog veel minder bespreekbaar. En zelfs nu is het nog geen vlot gespreksonderwerp, want we hebben een rare, dubbele relatie met geld: het geeft vrijheid, maar draagt ook een zwaar oordeel.

We praten over de mythe dat wie kapitaalkrachtig is, automatisch financieel geletterd zou zijn, en over het verschil tussen geletterdheid en financieel welzijn: niet enkel een crisis kunnen opvangen, maar een plan hebben rond wat je gelukkig maakt. Over eigenaarschap en de juiste vragen durven stellen, over "hand-naar-mondgezinnen" en lifestyle creep, en over de grootste mythe die we moeten doorprikken: denken dat het jóú niet kan overkomen.

We hebben het ook over de werkvloer als hefboom — een inclusieve plek waar je mensen bereikt die anders nooit de kans krijgen — en over geldstress als reële bedrijfskost. Over de aanname dat financiële verantwoordelijkheid puur individueel is, over de risico's van digitalisering (waarbij net jongeren vaak kwetsbaar zijn), en over het genderaspect: hoe jongens en meisjes anders gesocialiseerd worden rond geld en risico.

Els sluit af met één inzicht, en het is meteen haar titel: praat over geld. Want praten is de eerste stap — en omdat we, zeker als Vlamingen, dat niet doen, blijft dat de stap die ze moet blijven pushen.

Waarom we meer over geld moeten praten van Els Lagrou was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer  — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

Money is everywhere and shapes our well-being, our productivity and the atmosphere at work — and yet it often goes unspoken. In Waarom we meer over geld moeten praten ("Why We Need to Talk More About Money: Financial Education as a Building Block for Employee Happiness and Resilience"), Els Lagrou shows how financial literacy, education and inclusion contribute to well-being, and how to integrate this into a well-being or ESG policy. Els is an economist and founder of the initiative Dagelijks Geld; she worked for years in the financial sector and at the Belgian regulator, and coordinated international projects on financial literacy at the OECD.

In this seventh episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

The feeling that this book had to exist grew from Els's own desire to share her message and from the many people who, after hearing her story, said: "we never thought about that, you should write a book about it." Ten years earlier, she says, no one would have looked at it — talking about money was far less discussable then. And even now it's still not an easy topic, because we have a strange, double relationship with money: it gives freedom, but also carries a heavy judgement.

We talk about the myth that whoever is wealthy is automatically financially literate, and about the difference between literacy and financial well-being: not just being able to absorb a crisis, but having a plan around what makes you happy. About ownership and daring to ask the right questions, about "hand-to-mouth households" and lifestyle creep, and about the biggest myth we need to puncture: thinking it can't happen to you.

We also discuss the workplace as a lever — an inclusive place where you reach people who would otherwise never get the chance — and money stress as a real business cost. About the assumption that financial responsibility is purely individual, the risks of digitalisation (with young people often surprisingly vulnerable), and the gender aspect: how boys and girls are socialised differently around money and risk.

Els closes with one insight, and it's her title itself: talk about money. Because talking is the first step — and because we, certainly as Flemings, don't do it, that remains the step she has to keep pushing.

Waarom we meer over geld moeten praten by Els Lagrou was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

In this moving personal memoir, a social scientist who studies resource conflicts in the Great Lakes region of Africa shares her own story. An Ansoms — professor of social sciences at UCLouvain — writes in Space for Stories. Passion and Vulnerability in Research about the ethical and emotional struggles of her work, about how hearing stories of crisis and conflict triggered her own battle with post-traumatic stress, and about her position and privilege as a white, educated woman working to bridge two continents.

In this sixth episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

An didn't initially intend to write a book. She began writing about her own story at a vulnerable stage of her life, as a way to bring her stories back to herself. Only when friends told her there was more in it than just her own life did the book emerge. It became a kind of "vengeance" of her own way of writing, long locked up in academic language — because in her discipline she had learned that her emotions and her human side were not legitimate.

We talk about the risk of vulnerability (a colleague advised her not to publish before sixty), and how writing was both liberating and exposing. About vulnerability as luxury and privilege, and the responsibility of listening: really listening, giving space to silences, and realising that even a refusal to talk is part of the research. About self-care and secondary trauma — An long saw herself as a kind of "Lara Croft," until her body provided physical proof of what she didn't want to acknowledge.

We also discuss positionality and learning to see privilege, what it means to give a stage that doesn't become violence, and decolonising as daring to touch your own fields of discomfort. About the forest as a mirror and a lesson in modesty, art as a language that expresses what science cannot, and how the writing made An softer — toward herself and her surroundings. Her advice to young researchers: dare to lose time, because true inspiration lies in the unexpected encounter.

Space for Stories by An Ansoms was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

---

In dit ontroerende, persoonlijke relaas deelt een sociaal wetenschapper die conflicten rond grondstoffen in het gebied van de Grote Meren in Afrika bestudeert, haar eigen verhaal. An Ansoms — hoogleraar sociale wetenschappen aan UCLouvain — schrijft in Space for Stories. Passion and Vulnerability in Research over de ethische en emotionele worstelingen van haar werk, over hoe het aanhoren van verhalen van crisis en conflict haar eigen strijd met posttraumatische stress in gang zette, en over haar positie en privilege als witte, hoogopgeleide vrouw die twee continenten probeert te verbinden.

In deze zesde aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen. Dit gesprek werd volledig in het Engels opgenomen.

An had aanvankelijk niet de bedoeling een boek te schrijven. Ze begon over haar eigen verhaal te schrijven op een kwetsbaar moment in haar leven, als manier om haar verhalen terug naar zich toe te halen. Pas toen vrienden zeiden dat er méér in zat dan enkel haar eigen leven, ontstond het boek. Het werd een soort "wraak" van haar eigen, lang in academische taal opgesloten manier van schrijven — want in haar discipline leerde ze dat haar emoties en haar menselijke kant niet legitiem waren.

We praten over het risico van kwetsbaarheid (een collega raadde haar af te publiceren vóór haar zestigste), en over hoe schrijven zowel bevrijdend als ontblotend was. Over kwetsbaarheid als luxe én privilege, en over de verantwoordelijkheid van het luisteren: écht luisteren, ruimte geven aan stiltes, en beseffen dat zelfs een weigering om te praten deel is van het onderzoek. Over zelfzorg en secundair trauma — An zag zichzelf lang als een soort "Lara Croft", tot haar lichaam fysiek bewijs leverde van wat ze niet wilde erkennen.

We hebben het ook over positionaliteit en het leren zien van privilege, over wat het betekent om een podium te geven dat geen geweld wordt, en over dekoloniseren als het durven raken aan je eigen ongemak. Over het bos als spiegel en les in bescheidenheid, over kunst als een taal die uitdrukt wat wetenschap niet kan, en over hoe het schrijven An zachter maakte — voor zichzelf én haar omgeving. Haar advies aan jonge onderzoekers: durf tijd te verliezen, want ware inspiratie zit in de onverwachte ontmoeting.

Space for Stories van An Ansoms was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer— dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

"Blijven de witte mannen?" vraagt Kimia. "Ze blijven," zegt haar moeder. Niets zal nog zijn zoals vroeger. Kimia is zes jaar wanneer de kolonisatoren aankomen in haar dorp. In Kimia in het hart van Congo volgen we haar leven in de koloniale tijd, afgewisseld met historische weetjes over Congo voor, tijdens en na de kolonisatie. Het is een kinderboek dat een groot en beladen historisch verhaal toegankelijk maakt voor jonge lezers — en dat tot nu toe simpelweg niet bestond.

In deze vijfde aflevering van Kom Maar Dichter zijn twee auteurs te gast: Sandrine Ekofo (beleidsmedewerker Congo, columnist) en Benjamin Goyvaerts (historicus en leerkracht geschiedenis). We gaan voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Het idee ontstond bij Benjamin, die zich als leerkracht geschiedenis afvroeg waarom er voor kinderen niets bestond over de kolonisatie. Voor beiden was het belangrijk om het samen te doen, vanuit een gedeelde geschiedenis en met iemand met Congolese roots. Sandrine en Benjamin kenden elkaar amper, maar hun paden hadden elkaar jaren eerder al gekruist rond een column over koloniale monumenten. Ze openden een Google Doc, verdeelden de hoofdstukken, en werden elkaars partners in accountability — met als stip op de horizon 30 juni 2025, de verjaardag van de Congolese onafhankelijkheid.

We praten over de balans tussen eerlijk zijn en kinderen niet overdonderen (passages over gruwelijkheden sneuvelden soms, maar niets werd vergoelijkt), en over de mooie vondst om het verhaal en de historische context apart te zetten. Over de illustraties van Shamisa Debroey, bewust zonder koloniale clichés. En over multiperspectiviteit en agency: de keuze om de geschiedenis te vertellen vanuit de ogen van een Congolees meisje — moeilijk, omdat er over meisjes in die periode vrijwel geen bronnen bestaan.

We hebben het ook over wat het schrijven met hen deed: voor Benjamin het moeilijkste boek dat hij maakte (een historicus die plots fictie moet schrijven), voor Sandrine een emotioneel zwaar onderzoeksproces dat bevestigde wat ze al wist — dat kolonisatie als systeem niet goed te praten valt. Over hun grote verantwoordelijkheidsgevoel en hun strengheid voor zichzelf, de vrees voor een backlash die nooit kwam, en het besef dat kolonialisme geen afgesloten hoofdstuk is — ook veel hedendaagse conflicten draaien om grondstoffen.

Tot slot lezen ze de openingspassage voor, "Feest in het dorp", waarin de avontuurlijke Kimia ongeduldig heen en weer schuift terwijl haar moeder haar haar vlecht.

Kimia in het hart van Congo van Sandrine Ekofo, Benjamin Goyvaerts en illustratrice Shamisa Debroey was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer— dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

"Are the white men staying?" Kimia asks. "They're staying," says her mother. Nothing will be as it was before. Kimia is six years old when the colonisers arrive in her village. In Kimia in het hart van Congo ("Kimia in the Heart of Congo"), we follow her life during the colonial era, interspersed with historical facts about Congo before, during and after colonisation. It's a children's book that makes a large and loaded historical story accessible to young readers — and that, until now, simply did not exist.

In this fifth episode of Kom Maar Dichter, the two authors are our guests: Sandrine Ekofo (Congo policy officer and columnist) and Benjamin Goyvaerts (historian and history teacher). We move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

The idea began with Benjamin, who as a history teacher wondered why nothing existed for children about colonisation. For both, it was important to do it together, from a shared history and with someone of Congolese heritage. Sandrine and Benjamin barely knew each other, but their paths had crossed years earlier around a column about colonial monuments. They opened a Google Doc, divided the chapters, and became each other's partners in accountability — with a deadline on the horizon: 30 June 2025, the anniversary of Congolese independence.

We talk about the balance between being honest and not overwhelming children (passages about atrocities sometimes didn't make the cut, but nothing was glossed over), and about the fine device of keeping the story and the historical context apart. About the illustrations by Shamisa Debroey, deliberately without colonial clichés. And about multiperspectivity and agency: the choice to tell the history through the eyes of a Congolese girl — difficult, because there are virtually no sources about girls of that period.

We also discuss what the writing did to them: for Benjamin the hardest book he has made (a historian who suddenly has to write fiction), for Sandrine an emotionally heavy research process that confirmed what she already knew — that colonisation, as a system, cannot be excused. About their strong sense of responsibility and their strictness with themselves, the fear of a backlash that never came, and the awareness that colonialism is not a closed chapter — many of today's conflicts, too, revolve around raw materials.

To close, they read the opening passage aloud, "A Feast in the Village", in which the adventurous Kimia shifts impatiently back and forth while her mother braids her hair.

Kimia in het hart van Congo by Sandrine Ekofo, Benjamin Goyvaerts and illustrator Shamisa Debroey was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

Waar mensen samenwerken of samenleven, ontstaan automatisch spanningen en conflicten. In Conflictbemiddeling op het werk: een praktische gids voor managers en HR-professionals laat Ingrid Larik zien hoe leiders die spanning kunnen omzetten in een constructieve dialoog — niet door conflicten te vermijden, maar door ze te durven benoemen. Ingrid doet organisatieontwikkeling en coaching, met dialoog en samenwerking als rode draad, en is ondertussen adviesverlener bij Smart.

In deze vierde aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Het boek dateert van 2013, maar het thema laat Ingrid niet los — het is, zegt ze, de rode draad van haar leven. Haar focus op bemiddeling ontstond uit eigen ervaring: ze zag hoe spanningen en conflicten op de werkvloer onder de mat werden geschoven omdat het gesprek aangaan ongemakkelijk is. Ze schreef het boek samen met Sandra Peeters, vanuit het besef dat ze iets moesten neerzetten dat mensen inspireert om het zélf op te pakken. Want eigenlijk, zegt ze, is het ideaal dat de bemiddelaar overbodig wordt.

We praten over het verschil tussen een spanning en een echt conflict, en over de rol van de bemiddelaar — die geen standpunt inneemt, maar luistert, het systeem verkent en het gesprek faciliteert. Over waarom Ingrid altijd eerst individuele intakegesprekken voert, en over bemiddeling als vaardigheid die je ook zónder formeel mandaat kunt inzetten. Over jezelf tegenkomen in het werk, over de valkuil om te snel naar oplossingen te rushen, en over het besef dat neutraliteit niet bestaat: "wij kunnen onze menselijke jas niet uitdoen."

We hebben het ook over wanneer bemiddeling níét meer kan, over een pleidooi voor conflictvaardigheid als kernvaardigheid van leiderschap, en over waarom het bij beleid moet beginnen in plaats van bij één conflictvaardige held. En over open communicatie, empathie en de vier niveaus van luisteren — met een verrassende nuance: empathie is voor Ingrid niet in andermans schoenen gaan staan, maar oprecht luisteren en erkennen dat iets belangrijk is voor de ander. Die erkenning trekt ze door naar het grotere debat over dekolonisatie: geen schuld hebben betekent niet geen verantwoordelijkheid dragen.

Tot slot vertelt Ingrid dat het nooit te laat is om nieuwe vaardigheden te leren of om je oprecht te verontschuldigen — en dat ze een lang gekoesterd project oppakte: Mens in turbulente tijden, een reeks gesprekken en stukken via LinkedIn.

Conflictbemiddeling op het werk van Ingrid Larik was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

Wherever people work or live together, tensions and conflicts arise automatically. In Conflictbemiddeling op het werk ("Conflict Mediation at Work: A Practical Guide for Managers and HR Professionals"), Ingrid Larik shows how leaders can turn that tension into a constructive dialogue — not by avoiding conflict, but by daring to name it. Ingrid works in organisational development and coaching, with dialogue and collaboration as a running thread, and is now an advisor at Smart.

In this fourth episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

The book dates from 2013, but the theme won't let go of Ingrid — it is, she says, the running thread of her life. Her focus on mediation grew from seeing how tensions and conflicts at work were swept under the rug because entering the conversation is uncomfortable. She wrote the book with her colleague Sandra Peeters, out of the conviction that they had to create something to inspire people to take it up themselves. Because, she says, the ideal is really that the mediator becomes superfluous.

We talk about the difference between a tension and a real conflict, and about the role of the mediator — who takes no position, but listens, explores the system and facilitates the conversation. About why Ingrid always conducts individual intake conversations first, and about mediation as a skill you can apply even without a formal mandate. About meeting yourself in the work, the pitfall of rushing toward solutions, and the realisation that neutrality doesn't exist: "we can't take off our human coat."

We also discuss when mediation is no longer possible, a case for conflict competence as a core leadership skill, and why it has to begin with policy rather than with one conflict-competent hero. And about open communication, empathy and the four levels of listening — with a surprising nuance: for Ingrid, empathy isn't stepping into someone else's shoes, but listening sincerely and acknowledging that something matters to the other. She extends that acknowledgement to the broader debate on decolonisation: bearing no guilt doesn't mean carrying no responsibility.

Finally, Ingrid reflects that it's never too late to learn new skills or to apologise sincerely — and shares that she took up a long-cherished project: Mens in turbulente tijden ("Being Human in Turbulent Times"), a series of conversations and pieces via LinkedIn.

Conflictbemiddeling op het werk by Ingrid Larik was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

Ben ik wel genoeg Vlaming? Heb ik de warmte van mijn familie in Syrië vergeten? Kijk ik als journalist naar Gaza met Europese of met Arabische ogen? Het zijn de vragen waarmee Majd Khalifeh — Belg met Palestijnse roots, journalist op de buitenlandredactie van VRT NWS, documentairemaker en veelgevraagd spreker — zijn boek Het licht van de twijfel. Mijn zoektocht in een onzekere wereld opent. Zijn levensverhaal leest soms als een thriller, soms als een morele fabel, maar vooral als een diep menselijk verhaal over twijfel die ook een kracht kan zijn — in een wereld die bol staat van absolute zekerheden.

In deze derde aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Majd zit liever eerst als mens aan tafel dan als expert. Tussen zijn vorige boek en dit boek liggen negen jaar — niet omdat hij stilstond, maar omdat schrijven voor hem een pijnlijk, allesopslorpend proces is, een enorme investering in tijd én emotie. Het licht van de twijfel ontstond bovendien in een loodzware periode, met maandenlang gruwelijke beelden uit Gaza die hij als journalist dagelijks moest bekijken. Schrijven werd zo ook een therapeutisch proces — en meer dan eens moest hij stoppen om stiekem een paar tranen weg te vegen.

We praten over zijn emotionele, bijna filmische schrijfstijl, geworteld in zijn Arabische identiteit, en over de noodzaak om telkens te "vluchten" om te kunnen schrijven — in Caïro, in het buitenland, op een bankje aan het water. Over genocide, en hoe je jezelf beschermt als je er dag in dag uit naar kijkt. En over het kloppend hart van het boek: het onderscheid tussen constructieve twijfel (die leidt tot verbinding en empathie) en destructieve twijfel (die verdeeldheid zaait). Constructieve twijfel is geen ingesteldheid maar een vaardigheid — en Majd legt uit hoe je die oefent: lezen, luisteren, hallo zeggen, voorbij het clichéverhaal naar de mens kijken.

We hebben het ook over migrant zijn als "voltijdse job", over terugkeer naar Damascus als exposure-therapie, en over een opvallend pleidooi richting werkgevers om de emotionele kost van migratie te erkennen. Over diversiteit als strategie in plaats van als last, en over de Vlaamse media die nog veel werk hebben. En tot slot over muziek als universele taal — waar het boek therapie was die pijn deed, is muziek voor Majd een therapie die heelt, diep geworteld in onze menselijkheid.

Zijn laatste uitnodiging is eenvoudig: ga vandaag naar een boekwinkel en koop een boek. Het hoeft niet het zijne te zijn — pak een boek, en begin te lezen.

Het licht van de twijfel van Majd Khalifeh was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer  — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

Am I Flemish enough? Have I forgotten the warmth of my family in Syria? As a journalist, do I look at Gaza with European or with Arab eyes? These are the questions with which Majd Khalifeh — Belgian with Palestinian roots, foreign-desk journalist at VRT NWS, documentary maker and sought-after speaker — opens his book Het licht van de twijfel. Mijn zoektocht in een onzekere wereld ("The Light of Doubt: My Search in an Uncertain World"). His life story reads at times like a thriller, at times like a moral fable, but above all as a deeply human story about doubt that can also be a strength — in a world brimming with absolute certainties.

In this third episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

Majd would rather sit at the table first as a human than as an expert. Nine years separate his previous book from this one — not because he stood still, but because writing is, for him, a painful, all-consuming process. Het licht van de twijfel emerged in a leaden period, with months of harrowing images from Gaza that he had to watch daily as a journalist. Writing thus became a therapeutic process too — and more than once he had to stop to wipe away a few tears in secret.

We talk about his emotional, almost cinematic writing style, rooted in his Arab identity, and about the need to "flee" each time in order to write — in Cairo, abroad, on a bench by the water. About genocide, and how you protect yourself when you look at it day in, day out. And about the beating heart of the book: the distinction between constructive doubt (which leads to connection and empathy) and destructive doubt (which sows division). Constructive doubt isn't a disposition but a skill — and Majd explains how you practise it: read, listen, say hello, look past the cliché story to the person.

We also discuss being a migrant as a "full-time job", return to Damascus as exposure therapy, and a striking plea to employers to acknowledge the emotional cost of migration. About inclusion as strategy rather than burden, and the Flemish media that still have much work to do. And finally about music as a universal language — where the book was a therapy that hurt, music is, for Majd, a therapy that heals, deeply rooted in our humanity.

His closing invitation is simple: go to a bookshop today and buy a book. It doesn't have to be his — pick up a book, and start reading.

Het licht van de twijfel by Majd Khalifeh was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

Verkopen voelt voor veel mensen ongemakkelijk — bijna als iets waar je je voor moet verontschuldigen. In De gouden sleutel naar zakelijke groei: meesterlijk verkopen voor vrouwelijke ondernemers draait Yasmina Fadli dat gevoel om: verkopen is geen opdringerigheid, maar een proces dat je stap voor stap kunt leren, en uiteindelijk een manier om anderen te helpen en iets in beweging te zetten. Yasmina is groei-architect, "sales whisperer", trainer en performer — en put uit dertig jaar ervaring in sales.

In deze tweede aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Yasmina schreef het boek omdat ze zag hoe vaak vrouwelijke ondernemers worstelen om zichzelf op de map te zetten en de juiste waarde te vragen voor wat ze doen — al kan iedereen er iets uithalen, want we zijn eigenlijk de hele dag aan het verkopen, soms een dienst, soms onszelf. Het werd bewust een praktisch handboek, met scripts, helpende vragen en oefeningen. Van het eerste idee tot het afgewerkte boek ging zo'n twee jaar voorbij: een boek heeft, net als een goede wijn, tijd nodig om te rijpen — en jezelf tegelijk.

We praten over de "gorilla's" op je schouders — de innerlijke stemmen die luid beginnen te roepen zodra je iets durft te willen, en hoe je leert om bewust van die negatieve gedachtentrein over te stappen. Over waarom het boek éérst het proces behandelt en pas daarna de mindset: het proces kennen haalt angst en onzekerheid naar beneden. Over het verschil tussen een doel en een visie, en hoe die visie je houvast geeft om nee te zeggen. Over omgaan met afwijzing, telefoneren en heel veel koffie drinken, en een eerlijke haat-liefdeverhouding met social media.

We hebben het ook over de mannelijke en vrouwelijke energie in verkopen, over purposeful ondernemen en wat het je vraagt (Yasmina verkocht haar appartement om te starten), en over money mindset: durven vragen wat je waard bent. Don't be modest, just be honest — want bescheidenheid helpt niemand, niet je klanten en niet jezelf. Tot slot leest Yasmina een passage voor over de valkuil van jezelf vergelijken met anderen, en verklapt ze voor het eerst hardop dat er een volgend boek op komst is — niet meer over verkopen, maar voortvloeiend uit haar zaalshows rond journey to inner freedom.

De gouden sleutel naar zakelijke groei van Yasmina Fadli was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer  — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

For many people, selling feels uncomfortable — almost like something to apologise for. In De gouden sleutel naar zakelijke groei ("The Golden Key to Business Growth: Masterful Selling for Women Entrepreneurs"), Yasmina Fadli turns that feeling around: selling isn't pushiness, but a process you can learn step by step, and ultimately a way to help others and set something in motion. Yasmina is a growth architect, "sales whisperer", trainer and performer — drawing on thirty years of experience in sales.

In this second episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

Yasmina wrote the book because she saw how often women entrepreneurs struggle to put themselves on the map and to ask the right price for what they do — though anyone can take something from it, because we are in fact selling all day long, sometimes a service, sometimes ourselves. It became a deliberately practical manual, with scripts, helpful questions and exercises. From the first idea to the finished book, roughly two years passed: a book, like a good wine, needs time to ripen — and yourself along with it.

We talk about the "gorillas" on your shoulders — the inner voices that start shouting the moment you dare to want something, and how you learn to consciously change from that negative train of thought. About why the book covers the process first and the mindset second: knowing the process brings fear and uncertainty down. About the difference between a goal and a vision, and how that vision gives you something to hold on to when saying no. About dealing with rejection, phone calls and a lot of coffee, and an honest love-hate relationship with social media.

We also discuss the masculine and feminine energy in selling, purposeful entrepreneurship and what it asks of you (Yasmina sold her apartment to start), and money mindset: daring to ask what you're worth. Don't be modest, just be honest — because modesty helps no one, not your clients and not yourself. To close, Yasmina reads a passage about the trap of comparing yourself to others, and reveals out loud for the first time that a next book is on the way — no longer about selling, but flowing from her stage shows around journey to inner freedom.

De gouden sleutel naar zakelijke groei by Yasmina Fadli was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

Toen Deniza Miftari als zesjarig meisje met haar familie uit Kosovo vluchtte, liet ze niet alleen een land achter, maar ook een toekomst die er nooit zou komen. In België groeide ze op in de veiligheid van een nieuw leven — met de schaduw van een oud verhaal dat bleef meeluisteren. In haar debuut Tussenin verkent ze identiteit, migratie en de onzichtbare erfenis van oorlog: een getuigenis én een uitnodiging om zachter te kijken naar wat migratie met mensen doet, en naar de generaties die tussen werelden in leven.

In deze eerste aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Deniza wist al lang dat ze ooit zou schrijven, maar niet dat het nu al zou zijn. Tot een journaliste haar terloops vroeg: heb je er ooit aan gedacht een boek te schrijven? Die ene zin wakkerde een vuur aan dat er al sinds haar bibliotheekjaren brandde. Binnen een jaar — een deadline die ze zichzelf oplegde — werd Tussenin geschreven: een boek dat ze miste in haar eigen boekenkast, omdat het over de Kosovaarse identiteit in de diaspora simpelweg nog niet bestond.

We praten over het verlangen naar een thuis dat tegelijk niet helemaal meer bestaat, en over het zorgvuldige onderscheid tussen patriottisme en nationalisme dat ze in het boek maakt. Over schrijven op plekken die ertoe doen — het hoofdstuk over terugkeren naar Kosovo schreef ze bewust in het huis van haar grootvader, omdat bepaalde gevoelens zich in België niet laten oproepen. Over de kostbare gesprekken met haar moeder, die verhalen over de vlucht en de oorlog vastlegden die anders verloren dreigden te gaan.

We hebben het ook over de keuze om het boek naar het Albanees te vertalen — niet zomaar een vertaling, maar een manier om iets terug te geven aan haar moeder en aan een generatie ouders en grootouders die het anders nooit zouden kunnen lezen. Over racisme en de moed om het te benoemen, ook na een leven lang de boodschap dankbaar te zijn en niet op te vallen. Over schaamte, assimileren in twee werelden, en het ongemak teruggeven aan wie het veroorzaakt. Over schuld als motor. En over de ode aan haar vader, acht jaar geleden overleden, die haar als Kosovaars meisje leerde rechtop te staan — en aan wie het slothoofdstuk laat zien dat Tussenin uiteindelijk een ode is aan hem, aan haar ouders, en vooral aan het tussenin-zijn zelf.

Tussenin van Deniza Miftari was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox.

Kom maar dichter. We luisteren samen verder.

---

When Deniza Miftari fled Kosovo as a six-year-old girl, she left behind not only a country, but a future that would never come to be. In Belgium she grew up in the safety of a new life — shadowed by an old story that kept listening in. In her debut Tussenin ("In Between") she explores identity, migration and the invisible inheritance of war: a testimony, and an invitation to look more gently at what migration does to people, and at the generations who live in between worlds.

In this first episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger.

Deniza had long known she would write one day, but not that it would be now. Until a journalist asked her, almost in passing: have you ever thought about writing a book? That single question rekindled a fire that had been burning since her childhood library years. Within a year — a deadline she set herself — Tussenin was written: a book she had missed in her own bookshelf, because the story of Kosovar identity in the diaspora simply didn't exist yet.

We talk about the longing for a home that at the same time no longer quite exists, and about the careful distinction she draws between patriotism and nationalism. About writing in places that matter — the chapter on returning to Kosovo she wrote deliberately in her grandfather's house, because certain feelings can't be summoned in Belgium. About the precious conversations with her mother, which captured stories of the flight and the war that might otherwise have been lost.

We also talk about her choice to translate the book into Albanian — not merely a translation, but a way of giving something back to her mother and to a generation of parents and grandparents who would otherwise never be able to read it. About racism and the courage to name it, after a lifetime of being told to be grateful and not to stand out. About shame, assimilating in two worlds, and handing the discomfort back to those who cause it. About guilt as an engine. And about the ode to her father, who died eight years ago, who taught her as a Kosovar girl to stand tall — and to whom the closing chapter reveals that Tussenin is ultimately an ode: to him, to her parents, and above all to the state of being in between itself.

Tussenin by Deniza Miftari was the starting point for this conversation.

Don't want to miss an episode? Subscribe to Kom Maar Dichter on your favourite podcast platform, and join The Conversation Layer  — and each conversation, transcript and extra reflection will land straight in your inbox.

Come closer. Let's listen carefully.

Als kind wist ik het al: ooit schrijf ik een boek. Misschien meerdere. Een misdaadroman, een thriller, of een dichtbundel. En ik schreef ook — nog steeds.

Aan inspiratie ontbreekt het niet: ik dronk thee met een Jordaanse generaal tijdens een mislukte poging om een grens over te steken, sprak met legerofficieren, vroeg mijn oma naar haar schooltijd in geheime klassen onder het communistische regime. Ik ontmoet mensen wiens levens zo een film in zich dragen, mijn verbeelding draait overuren, en ik ben omringd door lieve, steunende mensen.

En toch is dat boek er niet.

Ontelbare beginzinnen, flapteksten en hoofdstukken wonen op usb-sticks en geheugenkaarten.

Ik deel de wereld in twee groepen: mensen die een boek schreven, en mensen die dat niet deden. Ik behoor tot die laatste categorie.

Mijn gasten in deze podcast behoren tot de eerste. Zij schreven een boek — of meerdere. En ik reisde door hun woorden, woonde even in hun wereld, keek naar het leven via hun pen.

In Kom Maar Dichter praat ik met auteurs over hun schrijfproces, wat het hen leerde, en wat zij hopen dat hun lezers meenemen.

We nemen op in Robur op Den Eik, een plek waar je dichter komt: tot jezelf, tot de natuur, tot het leven.

Ik stel hen al mijn vragen en luister met volle aandacht.

Luister je mee?

Kom maar dichter.