Bardzo soczysty owoc z brytyjskiego drzewa, choć o smaku tradycyjnie amerykańskim, z mocno wyczuwalną nutą dramatu wpisanego w życiorysy występujących tu bohaterek w osobach: Księżniczki, Królowej i Pierwszej Damy.

Owoc z drzewa wyrosłego na gruncie brytyjskim, z mocno wyczuwalną nutą pewnej legendarnej wytwórni, do której wiedzie wiele muzycznych dróg, które z kolei biorą początek w kościele, z którego pieśń religijna wyszła na ulicę i stała się bluesem.

Owoc rodzimej produkcji, wyhodowany przez jednego z najlepszych krajowych gitarzystów. Swój szlachetny smak zawdzięcza podlewaniu purpurową deszczówką, która z kolei urwała się z tej samej chmury, co małe skrzydełko gitarowego boga... brzmi nieco surrealistycznie, ale ten korzeń, sięgając kolorowych lat 60-tych, ociera się również o surrealizm.

Owoc wyhodowany przez kolumbijską mistrzynię przyprawiania odrobiną pikanterii, która nadaje smak nawet najbardziej nijakim kawałkom. Choć tu akurat, tak reszta, jak i korzeń mają smak bardzo wyrazisty i nie może być inaczej, skoro owoc został wyhodowany na prawdziwą ucztę... piłkarską.

Owoc, który – jeśli wierzyć tytułowi – jest najsmaczniejszym owocem świata... mocno przypomina smakiem klasyczne dzieło rockowe, które wyrosło na gruncie szeroko pojętej filozofii wschodu z jednej strony, a z drugiej, na pewnego rodzaju fascynacji minimalizmem.

Owoc sklonowany z innego owocu, w wyniku czego stracił nieco swój rockowy smak. Zaś oryginał czerpie soki z rzewnej ballady, która korzeniami sięga do amerykańskich tradycji folkowych.

Swojski owoc z polskiego drzewa, a raczej z drzewka, z lekką nutą przyśpiewek, którymi do boju szkolną drużynę np. koszykarzy zagrzewają cheerleaderki i w ogóle pachnie tu amerykańskim liceum, czy tam innym high school'em.

Owoc z drzewa o wyraźnie dwóch korzeniach. Korzenie rytmiczne, które przez Chicago, Florydę, północno-zachodnią Anglię, ostatecznie sięgają słonecznej Italii. Korzenie melodyczne, które przez Los Angeles docierają do francuskiej piosenki kabaretowej.

Owoc z drzewa wyrosłego w Armenii, co akurat nie ma znaczenia dla tego, jak smakuje. A smakuje jak miliony wcześniejszych piosenek śpiewanych przy ogniskach, przy gitarze grającej pewien typowy układ akordów. Choć korzeni można również się doszukać w klawiszach typowych dla epoki romantyzmu.

Owoc z drzewa, które rodziło będąc jeszcze latoroślą. Tu, mocno wyczuwalna nuta karaibska, każe szukać korzeni na Jamajce.