Owoc z krajowego drzewa, bardzo zbliżony w smaku do pewnej "Ody do nieobecnych" z repertuaru pewnego szwedzkiego duetu, który z kolei mocno czerpie z folku, który wyrasta z muzycznych tradycji amerykańskiego południa, które śmiało możemy tu nazwać "Dzikim Zachodem".

Owoc z polskiego drzewa, który w zwrotkach smakuje podobnie do refrenu nieco przewrotnej piosenki z repertuaru pewnej Ani, natomiast refren bardzo przypomina przebój pewnej Lady, który z kolei zawiera w sobie odrobinę nuty filmowego szlagieru drugiej połowy lat 80'. Tymczasem korzenie sięgają do Tyrolu w Północnych Włoszech.

Owoc sklonowany z dość ostrego w wymowie pierwowzoru, z mocno wyczuwalną nutą soulu. Reszta zahacza o rejony dziś "politycznie niepoprawne", a korzenie sięgają na gorące południe USA.

Owoc z drzewa wyrosłego w Seattle w USA, ale nie będzie tu smaków typowych dla tego, zasłużonego dla muzyki rockowej miasta, natomiast wyraźnie wyczuć można nutę taneczną podszytą indiańską przyśpiewką o charakterze rytualnym, odrobinę smakowitego saksofonu, wpisanego w historię polskiej muzyki rozrywkowej oraz śladowe ilości niemieckiej muzyki eksperymentalnej, przezywanej "krautrockiem".

Polski owoc z francuskim akcentem, choć niekoniecznie z nutką chanson francaise, bo zdecydowanie bardziej wyczuwa się w nim smak swingujących w latach 50' i 60' w USA. Jednak korzenie i tak sięgają tytułowego Paryża.

Owoc, w którym od razu wyczuwa się nutę korzenia, który – biegnąc przez konkurs Eurowizji, przez batalie sądowe miedzy Królem Popu a Księciem Canzone ala San Remo – sięga tam, gdzie muzyka, wbrew słynnej maksymie "dziel i rządź", rządzi ponad wszelkimi podziałami.

Owoc z mocną nutą seksapilu, o zabarwieniu odrobinę erotycznym, a w reszcie i korzeniach wyczuwa się szczyptę nieszczęśliwej, romantycznej miłości, czyli właściwie temat stary jak... świat.

Owoc z drzewa, które wyrosło niedaleko, bo tuż za naszą zachodnią granicą, w smaku - tak melodią, jak i rytmem - przypomina całe kosze owoców jakie na przestrzeni dziejów przynosiła historia muzyki rozrywkowej... ale w tym konkretnym przypadku reszta korzeniami przez Kanadę i Detroit sięga Appalachów w latach 40-ych XX w.

Owoc modyfikowany genetycznie z innego owocu, który spadł z drzewa wyrosłego na paryskim gruncie, ale wokalnie bardzo przypomina zaśpiew z pewnego znanego przeboju, który z dyskoteki w remizie, z festynu i biesiady, spod strzech i z zabaw wiejskich wszedł, o zgrozo!, na wielkomiejskie salony, przyprawiając o zawał serca takich, co to im się zdaje, że się "na wysokiej sztuce znajo!".

Owoc pozornie ostry i pikantny. Tym większe pozory pikanterii, że gościnna gitara rzeczywiście z tych autentycznie ostrzejszych. I właściwie na tej gościnnej gitarze autentyczność się kończy. Kiczowata reszta korzeniami sięga do legendarnej wytwórni z Detroit, a stamtąd głębiej, aż do źródeł bluesa, które biją gdzieś w Afryce.