Cześć,

w tym odcinku podsumowujemy rok KPK - i trochę też nas samych. Wracamy do początku, kiedy Michalina przyszła z prezentacją w Canvie do Karoliny. Opowiadamy o kulisach: dwugodzinnych rozmowach przed nagrywaniem, notatkach jednej z nas i spontanie drugiej, różnych mózgach, które jakoś dziwnie dobrze ze sobą współpracują.

Mówimy też o tym, co nam dał ten rok: regularność spotkań, więcej autentyczności, trochę wolniejszego mówienia (albo chociaż prób) i świadomość, że nie wszystko trzeba robić na siłę. Forma podcastu trochę nam się wyczerpała, ale relacja - nie. Dlatego robimy przerwę, nie zamykając drzwi.

Rozmawiamy też o tym, jak podsumowywać rok bez presji: czasem wystarczy spojrzeć na siebie jak na bohatera opowieści i zapytać: „O czym był mój rok? Jaki miał wątek główny? Co przechodzi do kolejnego sezonu?”.  Bez wielkich rytuałów, bez idealnych list. 

Może wrócimy z pojedynczym odcinkiem, może z czymś zupełnie innym, a może po prostu będziemy dalej spotykać się raz w miesiącu i zobaczymy, co z tego wyrośnie

Dziękujemy Wam za wspólnie spędzony 2025 rok!

Granice nie muszą być murami.

Mogą być jak membrana - elastyczna, żywa, chroniąca nas w relacjach i w ciele. W tym odcinku rozmawiamy o presji idealnych świąt, o rolach rodzinnych i o tym, jak brak granic prowadzi do wchodzenia w cudze scenariusze. Sięgamy też po motyw Tygrysa z pracy Petera Levina - bo czasem bezpieczeństwo nie jest bezpieczne, a ciało pamięta więcej niż chcemy, co utrudnia nam bycie z bliskimi nawet wtedy, gdy tego pragniemy.

Nie obwiniamy ofiar - one zawsze mają prawo odejść. Ale chcemy pokazać, że często trudność zaczyna się wcześniej: w rolach, które przyjmujemy w rodzinie i które potrafią oddalić nas od siebie nawzajem a które mają swoje nazwy w trójkącie Karpmana. To rozmowa o sprawczości, o odpuszczaniu i o prawie do powiedzenia „nie”. Posłuchaj, jeśli chcesz spojrzeć na granice z nowej perspektywy – systemowej, somatycznej i bardzo ludzkiej.

Cześć!

W tym odcinku nie rozmawiamy tylko o śmierci. Rozmawiamy o życiu - takim, które czasem przecieka przez palce, odkładane „na później”, nieprzeżyte, nieopłakane, niepowiedziane.
Zbliżające się Zaduszki, jesień, opadające liście - to nie tylko tło. To zaproszenie do zatrzymania się. Do spojrzenia w słońce, jak u Yaloma. Do zadania sobie pytania: czy żyję swoim życiem, czy cudzym scenariuszem?

W odcinku poruszamy temat straty w wielu wymiarach: straty jako naturalnego cyklu życia . Lęku przed śmiercią, który często jest lękiem przed nieprzeżytym życiem. Żalu, który pojawia się, gdy już nie można cofnąć czasu. Dziecięcej szczerości, która konfrontuje dorosłych z własnym tabu. Rytuałów, które kiedyś pomagały przeżyć żałobę, a dziś często znikają

Usłyszysz też osobiste historie: sny z dzieciństwa, pierwsze spotkania ze śmiercią, rozmowy w hospicjum, cytaty Poświatowskiej, wspomnienie Asi Kołaczkowskiej. To nie jest odcinek, który pociesza. To odcinek, który zaprasza do przeżywania. Do refleksji. Do decyzji, które podejmujemy dziś, żeby nie żałować jutro.

Dziękujemy, że jesteście z nami.

Cześć!

Zbliża się październik - międzynarodowy miesiąc walki z rakiem piersi, choć coraz częściej mówi się o nim jak o miesiącu świadomości raka piersi.

W tym odcinku nie skupiamy się jednak wyłącznie na tym jednym rodzaju nowotworu. Rozmawiamy o chorobie onkologicznej samej w sobie, o momencie diagnozy, emocjach, jakie temu towarzyszkm, zarówno osobie diagnozowanej, jak i jej bliskim.

Rozwiejemy wątpliwości dotyczące tego, co mówić i jak wspierać osobę chorą, a jakich słów, czy sformułowań najlepiej unikać. 

Skupimy się nie tylko na osobie, która przeżywa emocje związane bezpośrednio z chorobą onkologiczną, ale też na jej bliskich, którzy jako sieć wsparcia, doświadczają palety różnych trudnych przeżyć. 

Dziękujemy, że jesteście z nami!

Cześć!

W tym odcinku rozmawiamy o transcendencji — potrzebie wyjścia poza siebie, poza codzienność, poza ego.  O duchowości, która nie musi być religijna, by być głęboko ludzka. O tym, jak chwile zachwytu, poruszenia, połączenia z czymś większym mogą być zasobem, który wspiera — ale też przestrzenią, w której łatwo się zagubić.

Zastanawiamy się: czym jest transcendencja i jak może przejawiać się w codziennym życiu, jak duchowość może być praktyką, stylem życia, przestrzenią refleksji — a nie mapą, która mówi nam, co mamy czuć i myśleć, jak pułapki poznawcze (efekt potwierdzenia, myślenie magiczne, iluzja kontroli) mogą prowadzić w niekonstruktywne rejony duchowości, kiedy transcendencja staje się niebezpieczna — prowadząc do izolacji, lęku, nadinterpretacji, jak wygląda proces rekrutacji do sekt i jak rozpoznać moment, w którym duchowość przestaje być wolnością, a staje się zależnością.

Słuchając odcinka, możesz: odkryć, że transcendencja nie wymaga wiary w Boga — wystarczy otwartość na głębię, sztukę, naturę, wspólnotę, wartości humanistyczne, poznać psychologiczne nurty pracy z transcendencją, nauczyć się zadawać pytania kontrolne: czy mogę swobodnie odejść? Czy moje granice są szanowane? Czy czuję się coraz bardziej wolna, czy coraz bardziej zależna?

W odcinku pojawiają się też inspiracje kulturowe — cytaty z Interstellar, Feynmana, prof. Meissnera, Montgomery— które pokazują, że duchowość może być obecna w nauce, sztuce, przyrodzie, dziecięcej wyobraźni.

Zapraszamy Cię do refleksji — nie po to, by dawać odpowiedzi, ale by wspólnie zadawać pytania. Daj znać, w jakich momentach Ty doświadczasz transcendencji i czym dla Ciebie jest  Twoja duchowość w komentarzach, wiadomościach prywatnych.

Cześć!

W tym odcinku przyglądamy się zasobom — temu, co każdy z nas niesie w swoim metaforycznym plecaku. Zasobom wspierającym i takim, które... czasem zaczynają ciążyć. Zastanawiamy się, jak je rozróżniać: kiedy coś jest rzeczywistym wsparciem, a kiedy tylko pozorem sprawczości, który hamuje nas tu i teraz. 

Mówimy o zasobach wewnętrznych (np. cechach, wartościach, doświadczeniach), relacyjnych (wspólnoty, przyjaciele, terapeuci), cielesnych (intuicja, rytuały, relacja z własnym ciałem) i duchowo-egzystencjalnych (nadzieja, sens, transcendencja). Podkreślamy, że zasoby to nie tylko to, co mamy — to także to, czego uczymy się o sobie, co rozwijamy, z czego możemy elastycznie korzystać. 

W rozmowie pojawiają się dwie metafory: drogi i planszówki. Droga — jako osobisty, terapeutyczny szlak, po którym każdy idzie w swoim tempie, z własnym ekwipunkiem. Planszówka — jako zbieranie kart, strategii, zasobów, które mają sens tylko w kontekście chwili, w której jesteśmy. 

Słuchając odcinka, możesz: nauczyć się rozpoznawać swoje zasoby i ich aktualność, odkryć, że niektóre trudne cechy (jak perfekcjonizm czy potrzeba kontroli) mogą być wsparciem lub balastem — zależnie od sytuacji, przyjrzeć się swojemu emocjonalnemu plecakowi, nie po to, by go oceniać, ale zrozumieć, co naprawdę Ci dziś służy.

Rozmawiamy z serca i z doświadczenia, starając się taktownie i wrażliwie towarzyszyć w tej drodze sprawdzania plecaka — na własnych warunkach, zależności od etapu podróży, na którym aktualnie jesteś.

Dziękujemy, że jesteś z nami i daj znać co zostało z Tobą po tym odcinku!

Cześć!

W tym odcinku rozmawiamy o tym, co może sprawiać trudność w relacjach — tych damsko-męskich, rodzinnych, romantycznych i zawodowych. Przyglądamy się różnym zachowaniom, które mogą relację budować lub osłabiać: od tych skrajnie nieprawidłowych, po niepoprawne, ale wynikające z dobrych intencji. Zastanawiamy się, jak je rozróżniać, gdzie kończy się kompromis, a zaczyna przekraczanie granic. Wprowadzamy obrazową skalę — czerwonych, żółtych i zielonych sygnałów — która pomaga lepiej zauważyć, co nam służy, co wzbudza wątpliwości, a co powinno być powodem do zatrzymania się. Pojawiają się też zjawiska takie jak gaslighting i ghosting – pokazujemy, jak działają, jak mogą wpływać na psychiczne samopoczucie i jak reagować, by zadbać o siebie.

Odwołujemy się też do znanej metafory gotującej się żaby, która pokazuje, jak łatwo przyzwyczaić się do powolnego przekraczania granic — tak bardzo, że z czasem może nam zabraknąć siły, by wyskoczyć z tej relacji i zadbać o siebie.

To odcinek, który pokazuje, że w relacjach rzadko coś jest czarno-białe. Czasem warto zostać i zawalczyć, innym razem – usłyszeć w sobie cichy sygnał, że pora odejść. I choć wiele mówimy o zachowaniach innych wobec nas, zapraszamy też do refleksji nad sobą — bo każdemu z nas może zdarzyć się przekroczyć czyjąś granicę. Może nieświadomie, może z dobrych intencji. Warto więc przyjrzeć się nie tylko temu, jak inni nas traktują, ale też jak my traktujemy innych.

Dzięki, że jesteś z nami. Daj znać, co Ci zostało po tym odcinku!

Cześć!

To chyba nasz najbardziej spontaniczny odcinek – rozmowa, która płynie swobodnie, bez sztywnych ram, dokładnie tak, jak czasem rozwijają się relacje. Zanurzamy się w temat relacji, tych cyfrowych i tych w świecie rzeczywistym, zastanawiając się, co sprawia, że czujemy prawdziwe połączenie z drugim człowiekiem.

Poruszamy też temat społecznych potrzeb naszego mózgu, bliskości, zaufania i tego, jak ewolucja ukształtowała nasze podejście do wspólnoty. Rozmawiamy o tym, jak różne przestrzenie – internetowe i offline – mogą wpływać na nasze poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Nie zabrakło również refleksji o rodzicielstwie, o dzieciach, które szczególnie potrzebują relacji z innymi.

Wpleciona w naszą rozmowę historia z dokumentu „Wyjątkowe życie Ibelina” pokazuje, że nawet w świecie cyfrowym można znaleźć głębokie więzi i prawdziwe wsparcie.

To odcinek pełen refleksji, ale też zwykłej, swobodnej rozmowy. Dzięki, że jesteście z nami i współtworzycie ten projekt. Daj znać w komentarzu albo wiadomości prywatnej co myślisz!

Cześć,

kończąc miesiąc świadomości autyzmu, w tym odcinku zagłębiamy się w temat neuroróżnorodności – jej znaczenia, wyzwań i sposobów na lepsze zrozumienie różnorodnych umysłów. O tym, że każdy ma swój wyjątkowy sposób myślenia i odbierania świata. 

Podejmujemy też kontrowersje wokół neuroróżnorodności, przyglądając się perspektywom samorzeczników walczących o akceptację i rodziców dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, którzy mierzą się z codziennymi wyzwaniami. Analizujemy zmieniający się język opisu autyzmu, stereotypy w mediach oraz proces diagnozy na różnych etapach życia.

Nie zabraknie rozmów o różnych metodach terapeutycznych, ich wpływie na osoby w spektrum autyzmu oraz problemach systemowych wymagających uwagi. To odcinek, który stara się otworzyć przestrzeń do refleksji nad neuroróżnorodnością i jej miejscem w społeczeństwie.

Dołączcie do rozmowy!

Cześć!

W tym odcinku zanurzamy się w fascynujący świat emocji, zrywając z uproszczonym podziałem na „pozytywne” i „negatywne”. Rozmawiamy o tym, dlaczego emocje bywają trudne, jakie kulturowe i ewolucyjne czynniki wpływają na nasze ich postrzeganie, i dlaczego każda emocja – bez względu na to, jak intensywna lub nieprzyjemna – niesie za sobą ważne informacje. Dowiecie się także, jak przeżywanie emocji wpływa na nasze ciało oraz jakie narzędzia mogą pomóc w ich rozpoznawaniu i regulowaniu.

Zapraszamy Was do wspólnej refleksji nad tym, co oznacza pełne, świadome życie emocjonalne, i zachęcamy do dzielenia się swoimi przemyśleniami oraz „pomimo”, które Was inspiruje. Dziękujemy, że jesteście z nami i współtworzycie ten projekt!