Postarajmy się, żeby nasza modlitwa była rozmową dziecka z ojcem. Dziecka, które wierzy, ufa, bezgranicznie kocha i dlatego spodziewa się, a nawet jest pewne, że otrzyma to o co prosi. Postarajmy się być na modlitwie wytrwali.

To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia.

Modląc się, nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez  wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich!

Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili...

Maryja przez całe swe życie z cichością serca towarzyszyła Jezusowi. Ufała Mu bezgranicznie, otaczała swoją matczyną miłością Nawet stojąc pod krzyżem nie załamała się. Towarzyszy i nam przez całe nasze życie.

Do „wzięcia na siebie odpowiedzialności za ból naszych braci, zranionych  na ciele i na duszy” wezwał nas papież Franciszek. Dzisiaj stajemy razem, ramię w ramię z osobami, które doświadczyły dramatu  wykorzystania.

Popatrz na Maryję i Józefa. Oni stoją zapatrzeni w Bożą Dziecinę. Tego się od nich uczmy. Zapatrzenia w Boga, który przychodzi do nas, aby nas zbawić. On pragnie być między nami. Pokazuje nam, że nie jest odległy, ale bliski.

Pan Bóg zorganizował Zachariaszowi wielkie rekolekcje w milczeniu. Milczenie i cisza pomaga w koncentracji, większej uwadze na symbole, znaki, które daje nam Bóg. Wejdź w ciszę i oczekuj wielkich wydarzeń.

Maryję napełnia ogromna radość. Bardzo spontanicznie zaczyna uwielbiać  Boga. Zaczyna się modlić. Wypowiada ten dobrze nam znany hymn –  Magnificat! Czy w radościach potrafisz się zwracać do Boga?

Po zwiastowaniu anielskim, Maryja udaje się do swoich krewnych Elżbiety i Zachariasza, żeby podzielić się z Nimi radosną wiadomością – Dobrą Nowiną. Biegnie z Jezusem pod sercem, aby zanieść go innym.