In deze aflevering spreken we met La Fuente over iets waar hij inmiddels bijna radicaal in is geworden: vertrouwen op zijn onderbuikgevoel. Niet omdat dat altijd vanzelf ging, maar juist omdat hij het lange tijd níét deed.

Hij vertelt hoe succes, drukte en verwachtingen hem soms verder van zichzelf af brachten dan hij doorhad. Hoe hij ja zei tegen dingen die goed leken op papier, maar niet goed voelden in zijn lijf. Hoe hij over grenzen ging, fysiek en mentaal, en hoe hij achteraf pas begreep dat zijn lichaam allang signalen gaf.

We praten over intuïtie als iets praktisch. Iets lichamelijks. Dat kleine moment van twijfel. Dat knoopje in je maag. Dat gevoel van rust wanneer iets wél klopt. En hoe moeilijk het kan zijn om daarnaar te luisteren als de buitenwereld iets anders van je verwacht.

La Fuente vertelt open over de schade en schande die nodig waren om dat vertrouwen terug te vinden. Over fouten maken. Over het verschil leren voelen tussen ego en intuïtie. Tussen angst en een innerlijk kompas. En over de verantwoordelijkheid die komt kijken bij volwassen worden: niemand anders gaat jouw grenzen bewaken.

Een mooi moment in het gesprek is wanneer hij vertelt dat hij zijn leven regelmatig cijfers geeft. Niet om zichzelf af te rekenen, maar om eerlijk te kijken. Hoe scoort mijn energie? Mijn werk? Mijn relaties? Mijn plezier? Het dwingt tot helderheid. Want als iets al maanden een zes is, weet je dat daar iets schuurt.

Deze aflevering gaat over richting. Over luisteren voordat je vastloopt. Over durven bijsturen, ook als dat betekent dat je iets moet loslaten wat ooit belangrijk leek. En over de rust die ontstaat wanneer je niet meer voortdurend tegen je eigen gevoel in hoeft te werken.

Misschien is dat wel de kern: je onderbuik liegt zelden. Maar je moet wel bereid zijn om hem serieus te nemen.

Liefs Caatje en Marie

Deze podcast is gemaakt in samenwerking met @ons.mindus.

Soms zit je hoofd te vol en weet je even niet waar je het moet zoeken.

Check dan ⁠www.injebol.nl⁠.