Let's think : By Dr.King, Swami Satyapriya

[Quick links]

[Pause]

 एकाग्रता। शांति। स्पष्टता।  "ध्यान का उपयोग आक्रामक व्यवहार को कम करने के लिए कियाजासकता है" इस विषय पर दिए गए मेरे व्याख्यान पर प्रतिक्रिया देते हुए, एक स्कूल की शिक्षिका ने मुझसे दो प्रश्न पूछे।

पहला, वह जानना चाहती थीं कि बच्चों को ध्यान अभ्यास से किस उम्र में परिचित कराया जा सकता है।

दूसरा, उन्होंने पूछा कि क्या मैं उनके उस तरीके का समर्थन करता हूँ जिसमें वह शोरगुल वाली कक्षा को शांत करने के लिए बच्चों से "ओम" जप करवाती हैं। उनके अनुभव के अनुसार, ऐसा करने से बच्चे कम से कम कुछ समय के लिए शांत हो जाते हैं।

ये दोनों प्रश्न बहुत रोचक हैं और थोड़ा विस्तार से उत्तर की अपेक्षा करते हैं। यही हम इस भाग में देखेंगे।You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

  Fokus. Ruhe. Klarheit. Als Reaktion auf meinen Vortrag zum Thema „Meditation kann genutzt werden, um aggressives Verhalten zu reduzieren" stellte mir eine Lehrerin zwei Fragen.

Erstens wollte sie wissen, in welchem Alter man Kinder an Meditationspraktiken heranführen kann.

Zweitens fragte sie, ob ich ihre Methode unterstütze, Kinder „Om" chanten zu lassen, um eine laute Klasse zu beruhigen. Ihrer eigenen Erfahrung nach beruhigt das die Kinder zumindest für kurze Zeit.

Beide Fragen sind sehr interessant und erfordern eine etwas ausführlichere Antwort. Genau das werden wir in diesem Abschnitt betrachten.


You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

  Enfoque. Calma. Claridad. Respondiendo a mi conferencia sobre el tema, "La meditación puede utilizarse para reducir el comportamiento agresivo", una maestra de escuela me hizo dos preguntas.

Primero, quiso saber a qué edad se puede introducir a los niños en prácticas de meditación.

En segundo lugar, me preguntó si apoyo su método de hacer que los niños canten "Om" para calmar un aula ruidosa. Según su propia experiencia, hacerlo calma a los niños al menos por un corto tiempo.

Ambas preguntas son muy interesantes y requieren una respuesta algo detallada. Eso es lo que veremos en esta sección.You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   In one of his conversations, Sam Harris describes an intriguing experience he had, when he met the Indian Guru Poonjaji. He says the experience was far deeper than what he had gone through in many meditation retreats that lasted for months.

By the way, Sam Harris is an American neuroscientist turned meditation teacher, who spent several years studying meditation in India. He is highly rational, and his primary interest was to understand how meditation can produce states similar to those induced by drugs like MDMA.

Poonjaji's teachings did not impress Sam very much. But something else puzzled him. How could the mere presence of Poonjaji, even for a short period, take him into such a deep experience?

Poonjaji was known to be very frugal with words, almost refusing to teach anything. So, how was such a profound experience delivered—without any physical or verbal means?

That was what puzzled Sam. His rational mind had no explanation.

Can the mind communicate without any direct medium? And can such communication be so deep, so transforming, and yet so perceptible?

For Sam, this remained a puzzle that he could never solve, despite all his neuroscience background.

But yes, in certain states, the mind seems to have such capabilities. It can communicate in non-verbal ways—not just with humans, but even with non-human beings such as animals and other creatures.

I have seen dogs, and even poisonous snakes, become completely docile when approached in a certain state of mind.

If that is true, is it possible to completely transform an aggressor just through mental power? That would end all conflicts and wars.

In the late 70s and 80s, that is what the well-known Indian Guru Mahesh Yogi claimed. He offered to stop fierce wars by sending a group of meditators to the battlefield. The meditators would silently meditate—and just like that, the enemy would give up their aggression.

I wish it were really true. That would have saved many lives and much suffering.

But does it really work that way? Can a mind—whatever state it is in—influence another mind in such a way that aggressive tendencies are given up?

Maharshi and his followers offered "sound" theories on how such a thing might be possible. They even had a few research papers on the subject. But most people dismissed it as mere publicity.

Personally, I do believe that the mind has such a capability. But does it always work?

If you look at history, it does not.

Buddha, who had such a powerful mind, could reform even a tyrant like Ajathashatru in a single sitting. Yet, he could not prevent the endless infighting among his own followers.

Even a kind and all-loving Jesus Christ was tortured and crucified. His mental power had no effect on his tormentors.

The all-powerful Krishna could not stop the bloody massacre that followed the terrible Mahabharata war.

As a friend of mine once said jokingly, having a powerful radio station means nothing if the receiver is not even switched on—let alone tuned in. To receive, the other must be receptive.

So, reducing aggression through mental power alone is wishful thinking.

It may influence a curious Sam, but not an aggressor whose mind is closed.

So, I am not offering meditation as a solution for an ongoing war. But it can be a tool to prevent future war-like situations.

Meditation has the ability to calm a turbulent mind. A calm mind does not easily fall prey to divisive triggers. It can regulate emotional outbursts and give space for reason.

So yes, I strongly recommend meditation as a preventive measure to avoid wars—as a form of prophylaxis, and not as a futile firefighting exercise.

We need to train our children in meditative practices as part of their upbringing. That may not result in a conflict-free world, nor transform an aggressor. But it will definitely reduce the chances of aggressive behavior.

But which meditation method should we teach them?

Nowadays, there are many gurus, each with their own meditation technique.

• One recommends fast-paced breathing.
• Another suggests passively observing the breath.
• One asks you to focus on the tip of the nose or the space between the eyebrows.
• Another talks about focusing on an imagined "energy" moving up and down the spine.
• One asks you to focus on a monosyllabic sound.
• Another asks you to chant a mantra.

As many gurus, so many techniques.

Which one is the best?

It is like asking what the best way to eat is.
A Japanese or Chinese person uses chopsticks. A European uses a knife and fork. An Indian prefers to use bare hands.

• Neither way is superior, and none is inferior.
• As long as the objective is to satisfy hunger, any method works.
• Whatever suits your conditions is the right one for you.
• As long as no one asks you to eat in an upside-down headstand, it is fine.

Similarly, as long as the meditation leads you to a calm mind, it is fine. Anything that leads you into a hallucinatory path should be avoided.

Do any of these methods take you to the universalized state of mind that I mentioned in earlier episodes? Or to a mind that can influence others?

That is a separate topic. Perhaps I will talk about that some other time.

But any meditative practice will certainly reduce the chances of conflict—which is our main topic of discussion.

So let us remember—

• Improving analytical skills,
• Right understanding of religions,
• Restraint over uncontrolled desires,
• And regular meditative practices.

These are not quick solutions.
They will not eliminate conflict overnight.
But they can shape a different kind of mind—
a mind that pauses, reflects, and does not react blindly.

And if such minds become more common, the world they create will also be different.

At the very least, we can offer this possibility to our children—
for their future, and for the world they will inherit.  Haga clic para españolKlicken Sie hier für die deutsche Versionहिंदी के लिए क्लिक करेंతెలుగు కోసం క్లిక్ చేయండిಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ  

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

  ఒక సంభాషణలో, Sam Harris భారతీయ గురువు Poonjajiను కలిసినప్పుడు తనకు జరిగిన ఒక ఆసక్తికరమైన అనుభవాన్ని వివరిస్తారు. ఆయన చెప్పిన ప్రకారం, ఆ అనుభవం ఆయన నెలల పాటు పాల్గొన్న అనేక ధ్యాన శిబిరాలలో పొందిన అనుభవాల కంటే చాలా లోతైనది.

Sam Harris ఒక అమెరికన్ న్యూరోసైంటిస్ట్, తరువాత ధ్యాన ఉపాధ్యాయుడిగా మారారు. ఆయన భారతదేశంలో అనేక సంవత్సరాలు ధ్యానాన్ని అధ్యయనం చేశారు. ఆయన చాలా తార్కికంగా ఆలోచించే వ్యక్తి. ధ్యానం MDMA వంటి మత్తు పదార్థాల వల్ల కలిగే అనుభవాల వంటి స్థితులను ఎలా సృష్టిస్తుంది అన్నది ఆయన ప్రధాన ఆసక్తి.

Poonjaji బోధనలు Samను పెద్దగా ప్రభావితం చేయలేదు. కానీ ఒక విషయం ఆయనను ఆశ్చర్యపరిచింది. కేవలం కొద్దిసేపు Poonjaji యొక్క సాన్నిధ్యం ఆయనను ఇంత లోతైన అనుభవానికి ఎలా తీసుకెళ్లింది?

Poonjaji చాలా తక్కువగా మాట్లాడే వ్యక్తిగా ప్రసిద్ధి పొందారు—అంటే దాదాపు ఏమీ బోధించనట్టే ఉండేవారు. అయితే ఎటువంటి శారీరక లేదా వాచిక మార్గం లేకుండా ఇంత లోతైన అనుభవం ఎలా కలిగింది?

ఇదే విషయం Samకు అర్థం కాలేదు. ఆయన తార్కిక మనసుకు దీనికి సమాధానం దొరకలేదు.

మనసు ఎటువంటి నేరుగా ఉన్న మాధ్యమం లేకుండా సంభాషించగలదా? మరియు అలాంటి సంభాషణ అంత లోతైనది, అంత మార్పును కలిగించేది, అయినప్పటికీ స్పష్టంగా అనుభవించదగినదా?

Samకు ఇది ఆయనకు ఉన్న న్యూరోసైన్స్ జ్ఞానం ఉన్నప్పటికీ పరిష్కరించలేని ఒక రహస్యంగా మిగిలిపోయింది.

అయితే, కొన్ని స్థితుల్లో మనసుకు అలాంటి సామర్థ్యాలు ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. అది మాటలేకుండా కూడా సంభాషించగలదు—మానవులతో మాత్రమే కాకుండా, జంతువులు మరియు ఇతర జీవులతో కూడా.

ఒక నిర్దిష్ట మనస్థితిలో దగ్గరికి వెళ్లినప్పుడు, కుక్కలు మరియు విషపూరిత పాములు కూడా పూర్తిగా శాంతంగా మారడం నేను చూసాను.

ఇది నిజమైతే, కేవలం మనస్సు శక్తితోనే ఒక ఆగ్రహభరిత వ్యక్తిని పూర్తిగా మార్చడం సాధ్యమా? అలా అయితే అన్ని సంఘర్షణలు మరియు యుద్ధాలు ముగిసిపోతాయి.

1970 మరియు 80ల కాలంలో, ప్రసిద్ధ భారతీయ గురువు Mahesh Yogi ఇదే వాదించారు. ఆయన ధ్యానుల ఒక గుంపును యుద్ధభూమికి పంపి తీవ్రమైన యుద్ధాలను ఆపగలనని చెప్పారు. వారు నిశ్శబ్దంగా ధ్యానం చేస్తారు—అంతే, శత్రువు తన ఆగ్రహాన్ని వదిలేస్తాడు!

అది నిజంగా జరిగితే ఎంత మంచిది! ఎన్నో ప్రాణాలు మరియు బాధలు తప్పించేవి.

కానీ నిజంగా అలా జరుగుతుందా? మనస్సు ఏ స్థితిలో ఉన్నా, అది మరొక మనస్సును ప్రభావితం చేసి దాని ఆగ్రహ స్వభావాన్ని వదిలేలా చేయగలదా?

Maharshi మరియు ఆయన అనుచరులు ఇది సాధ్యమని చెప్పేందుకు 'దృఢమైన' సిద్ధాంతాలను సూచించారు. ఈ విషయంపై కొన్ని పరిశోధనా పత్రాలు కూడా ప్రచురించారు. కానీ చాలా మంది దీనిని కేవలం ప్రచారంగా మాత్రమే తీసుకున్నారు.

వ్యక్తిగతంగా, మనస్సుకు అలాంటి సామర్థ్యం ఉండవచ్చని నేను నమ్ముతున్నాను. కానీ అది ఎప్పుడూ పనిచేస్తుందా?

చరిత్రను చూస్తే—లేదు.

తన శక్తివంతమైన మనస్సుతో Buddha, Ajathashatru అనే క్రూరుడిని ఒకే సందర్భంలో మార్చగలిగారు. కానీ తన అనుచరుల మధ్య జరిగిన అంతులేని విభేదాలను ఆపలేకపోయారు.

అంత దయగల మరియు ప్రేమగల Jesus Christ కూడా హింసకు గురై శిలువ వేయబడ్డారు. ఆయన మనోబలం ఆయనను బాధించిన వారిపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు.

సర్వశక్తిమంతుడైన Krishna కూడా Mahabharata యుద్ధంలో జరిగిన భయంకరమైన రక్తపాతం ఆపలేకపోయారు.

నా ఒక స్నేహితుడు సరదాగా చెప్పినట్లుగా—రేడియో ఆన్లో లేకపోతే, సరైన తరంగానికి ట్యూన్ చేయకపోతే, ఎంత శక్తివంతమైన రేడియో స్టేషన్ ఉన్నా ప్రయోజనం లేదు. స్వీకరించాలంటే ఎదుటివాడు సిద్ధంగా ఉండాలి.

కాబట్టి, కేవలం మనస్సు శక్తితో ఆగ్రహాన్ని తగ్గించడం ఒక కల్పన మాత్రమే.

అది ఒక ఆసక్తిగల Samను ప్రభావితం చేయవచ్చు, కానీ మూసుకుపోయిన మనస్సు కలిగిన ఆగ్రహ వ్యక్తిని కాదు.

అందువల్ల, జరుగుతున్న యుద్ధాన్ని ఆపడానికి ధ్యానాన్ని నేను పరిష్కారంగా సూచించడం లేదు. కానీ ఇది భవిష్యత్తులో అలాంటి పరిస్థితులను నివారించడానికి ఒక సాధనంగా ఉపయోగపడుతుంది.

ధ్యానం అశాంత మనస్సును శాంతపరచగలదు. శాంతమైన మనస్సు విభేదాలను రెచ్చగొట్టే విషయాలకు సులభంగా లోనుకాదు. అది భావోద్వేగ ప్రతిస్పందనలను నియంత్రించి తార్కికతకు అవకాశం ఇస్తుంది.

అందువల్ల, యుద్ధాలను నివారించడానికి ధ్యానాన్ని ఒక ముందస్తు జాగ్రత్తగా నేను సూచిస్తున్నాను—ఇది ముందుగానే తీసుకునే రక్షణ, తర్వాత వ్యర్థంగా అగ్ని ఆర్పే ప్రయత్నం కాదు.

మన పిల్లల పెంపకంలో భాగంగా వారికి ధ్యానాన్ని నేర్పాలి. ఇది పూర్తిగా సంఘర్షణలేని ప్రపంచాన్ని సృష్టించకపోవచ్చు, లేదా ఒక ఆగ్రహ వ్యక్తిని మార్చకపోవచ్చు. కానీ ఇది ఆగ్రహ ప్రవర్తన అవకాశాలను ఖచ్చితంగా తగ్గిస్తుంది.

అయితే వారికి ఏ ధ్యాన విధానాన్ని నేర్పాలి?

ఈ రోజుల్లో అనేక గురువులు ఉన్నారు, ప్రతి ఒక్కరికి తమ స్వంత ధ్యాన విధానం ఉంది.

• కొందరు వేగంగా శ్వాస తీసుకోవాలని సూచిస్తారు.
• కొందరు శ్వాసను నిశ్శబ్దంగా గమనించమంటారు.
• కొందరు ముక్కు కొన లేదా కనుబొమ్మల మధ్య చూడమంటారు.
• కొందరు వెన్నెముకలో పైకి కిందికి కదిలే 'శక్తి'పై దృష్టి పెట్టమంటారు.
• కొందరు ఒక అక్షర ధ్వనిపై దృష్టి పెట్టమంటారు.
• మరికొందరు మంత్రాన్ని జపించమంటారు.

ఎన్ని గురువులు, అంతే విధానాలు.

ఇవాటిలో ఏది ఉత్తమం?

ఇది తినే విధానం ఏది ఉత్తమమో అడిగినట్లే.
ఒక జపాన్ లేదా చైనా వ్యక్తి చాప్స్టిక్స్ ఉపయోగిస్తాడు. ఒక యూరోపియన్ కత్తి మరియు ఫోర్క్ ఉపయోగిస్తాడు. ఒక భారతీయుడు చేతులతో తినడాన్ని ఇష్టపడతాడు.

• ఏ విధానమూ శ్రేష్ఠం కాదు, ఏదీ తక్కువ కాదు.
• ఆకలి తీర్చడం లక్ష్యమైతే, ఏ విధానం అయినా సరిపోతుంది.
• మీ పరిస్థితులకు అనుకూలమైనదే మీకు సరైనది.
• ఎవరూ మీకు తలకిందులుగా నిలబడి తినమని చెప్పకపోతే, అంతా సరిగానే ఉంటుంది.

అలాగే, ధ్యానం మీకు శాంతమైన మనస్సును ఇస్తే, అది సరిపోతుంది. మిమ్మల్ని భ్రమల దారిలోకి తీసుకెళ్లే ఏ విధానమైనా నివారించాలి.

ఈ విధానాలలో ఏదైనా నేను ముందు చెప్పిన విశ్వవ్యాప్త మనస్థితికి తీసుకెళ్తుందా? లేదా ఇతరులను ప్రభావితం చేయగల మనస్సుకు?

అది వేరే విషయం. దాని గురించి నేను మరొకసారి మాట్లాడవచ్చు.

కానీ ఏ ధ్యాన సాధన అయినా సంఘర్షణల అవకాశాన్ని ఖచ్చితంగా తగ్గిస్తుంది—అదే మన ప్రధాన చర్చ.

కాబట్టి మనం గుర్తుంచుకోవాల్సింది—

• విశ్లేషణాత్మక నైపుణ్యాలను అభివృద్ధి చేయడం,
• మతాల సరైన అవగాహన కలిగి ఉండడం,
• అదుపు లేని కోరికలను నియంత్రించడం,
• మరియు క్రమంగా ధ్యానం చేయడం.

ఇవి తక్షణ పరిష్కారాలు కావు.
ఇవి ఒక రాత్రిలోనే సంఘర్షణలను తొలగించవు.
కానీ ఇవి ఒక భిన్నమైన మనస్సును రూపొందించగలవు—
ఆగి ఆలోచించే, అజాగ్రత్తగా స్పందించని మనస్సును.

ఇలాంటి మనస్సులు ఎక్కువైతే, అవి సృష్టించే ప్రపంచం కూడా భిన్నంగా ఉంటుంది.

కనీసం, మన పిల్లలకు ఈ అవకాశాన్ని ఇవ్వవచ్చు—
వారి భవిష్యత్తు కోసం, వారు పొందబోయే ప్రపంచం కోసం.

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   Sam Harris ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಗುರು Poonjaji ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಸಂಭವಿಸಿದ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಅನುಭವವನ್ನು ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಆ ಅನುಭವವು ಅವರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಅನೇಕ ಧ್ಯಾನ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಅನುಭವಗಳಿಗಿಂತ ತುಂಬಾ ಆಳವಾಗಿತ್ತು.

Sam Harris ಅವರು ಒಬ್ಬ ಅಮೇರಿಕನ್ ನ್ಯೂರೋಸೈಂಟಿಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದು, ನಂತರ ಧ್ಯಾನ ಶಿಕ್ಷಕರಾದವರು. ಅವರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತುಂಬಾ ತಾರ್ಕಿಕ ಮನಸ್ಸಿನವರು. ಧ್ಯಾನವು MDMA ಎಂಬ ಮಾದಕ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವಗಳಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು.

Poonjaji ಅವರ ಬೋಧನೆಗಳು Sam ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿತು. ಕೇವಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಮಟ್ಟಿಗಿನ Poonjaji ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಅವರನ್ನು ಅಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು?

Poonjaji ಅವರು ಮಿತಭಾಷಿಯೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು—ಅವರು ಬಹುತೇಕ ಏನನ್ನೂ ಬೋಧಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೇ ಶಾರೀರಿಕ ಅಥವಾ ವಾಚಿಕ ವಿಧಾನಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಅನುಭವವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು?

ಇದೇ ವಿಷಯ Sam ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ತಾರ್ಕಿಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಳಿ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದೇ ನೇರ ಮಾಧ್ಯಮವಿಲ್ಲದೆ ಸಂವಹನ ಮಾಡಬಲ್ಲುದೇ? ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಸಂವಹನವು ಆಷ್ಟು ಆಳವಾದ, ಪರಿವರ್ತನಾತ್ಮಕವಾದ, ಹಾಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗುವಂತಿರಬಹುದೇ?

ಸಂಪೂರ್ಣ ನ್ಯೂರೋಸೈನ್ಸ್ ಜ್ಞಾನದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ Sam ಅವರಿಗಿದು ಪರಿಹರಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಆದರೆ ಹೌದು, ಕೆಲವು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಂತಹ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಸಂವಹನ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು—ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ.

ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ, ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷಕಾರಿ ಹಾವುಗಳೂ ಕೂಡ,ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತವಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಇದು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಒಬ್ಬ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹೌದಾದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

1970 ಮತ್ತು 80ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾರತೀಯ ಗುರು Mahesh Yogi ಅವರು ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಧ್ಯಾನಿಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಧ್ಯಾನಿಗಳು ಮೌನವಾಗಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ—ಅಷ್ಟೇ, ಮತ್ತು ಶತ್ರು ತನ್ನ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ!

ಅದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು! ಅದು ಅನೇಕ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ನಡೆಯಬಲ್ಲುದೆ? ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂತೇ ಇರಲಿ, ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಅದರ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದೇ?

Maharshi ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಇದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲು 'ದೃಢವಾದ' ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರಚಾರವೆಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದರು.

ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಂತಹ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ?

ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ—ಇಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯುತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, Buddha ನಿಗೆ Ajathashatru ಎಂಬ ಕ್ರೂರನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಲಹಗಳನ್ನು ಅವರು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟು ದಯಾಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ Jesus Christ ಅವರನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಂಸಿಸಿ ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವರ ಮೇಲೆ ಅವರ ಮನಶ್ಶಕ್ತಿ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ Krishna ಕೂಡ Mahabharata ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭೀಕರ ರಕ್ತಪಾತವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆ—ರೇಡಿಯೋ ಆನ್ ಆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸರಿಯಾದ ತರಂಗಕ್ಕೆ ಟ್ಯೂನ್ ಆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶಕ್ತಿಯುತ ರೇಡಿಯೋ ಸ್ಟೇಷನ್ ಇದ್ದರೂ ಎನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಎದುರಾಳಿಯು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು.

ಹೀಗಾಗಿ, ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆ.

ಅದು ಕುತೂಹಲವುಳ್ಳ Sam ಅಂತಹವರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಬಹುದು.

ಧ್ಯಾನವು ಅಶಾಂತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು, ವಿಭಾಜಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ತಾರ್ಕಿಕತೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವ ಒಂದು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಾನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿದೆ, ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸುವ ನಂತರದ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಘರ್ಷರಹಿತ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗದೇ ಇರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಆಕ್ರಮಣಶೀಲ ವರ್ತನೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಧ್ಯಾನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು?

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಗುರುಗಳಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಧ್ಯಾನ ವಿಧಾನವಿದೆ.

• ಕೆಲವರು ವೇಗವಾದ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
• ಕೆಲವರು ಉಸಿರನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಗಮನಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
• ಕೆಲವರು ಮೂಗಿನ ತುದಿ ಅಥವಾ ಭ್ರೂಮಧ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
• ಕೆಲವರು ಬೆನ್ನುಹುರಿಯ ಮೂಲಕ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಚಲಿಸುವ 'ಶಕ್ತಿ'ಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಗಮನ ಕೊಡಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
• ಕೆಲವರು ಒಂದು ಅಕ್ಷರದ ಧ್ವನಿಯಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
• ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಎಷ್ಟು ಗುರುಗಳೋ, ಅಷ್ಟು ವಿಧಾನಗಳು.

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ?

ಇದು ತಿನ್ನುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಧಾನ ಯಾವುದು ಎಂದು ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ.
ಒಬ್ಬ ಜಪಾನಿ ಅಥವಾ ಚೀನೀಯ ಚಾಪ್ಸ್ಟಿಕ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಚಾಕು ಮತ್ತು ಫೋರ್ಕ್ ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನು ಬರಿ ಕೈಯಿಂದ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ.

• ಯಾವುದೇ ವಿಧಾನವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಲ್ಲ, ಯಾವುದೂ ಹೀನವಲ್ಲ.
• ಹೊಟ್ಟೆ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದು ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಯಾವ ವಿಧಾನವಾದರೂ ಸರಿಯೇ.
• ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದದ್ದೇ ನಿಮಗೆ ಸರಿಯಾದದ್ದು.
• ಯಾರಾದರೂ ನಿಮಗೆ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ನಿಂತು ತಿನ್ನಲು ಹೇಳದವರೆಗೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯೇ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಧ್ಯಾನವು ನಿಮಗೆ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದೆಯಾದರೆ ಅದು ಸಾಕು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭ್ರಮೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಯಾವುದೇ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಈ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಶ್ವೀಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಇತರರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ?

ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಧ್ಯಾನ ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಸಂಘರ್ಷದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ—ಇದೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನೆನಪಿಡೋಣ—

• ವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು,
• ಧರ್ಮಗಳ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವುದು,
• ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು,
• ಮತ್ತು ನಿಯಮಿತ ಧ್ಯಾನ ಅಭ್ಯಾಸ.

ಇವು ತಕ್ಷಣದ ಪರಿಹಾರಗಳಲ್ಲ.
ಇವು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಒಳಗೆ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಇವು ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು—
ಸ್ಥಿರವಾದ, ಆಲೋಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದ ಮನಸ್ಸು.
ಹಾಗೆಯೇ, ಇಂತಹ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಅವು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಜಗತ್ತೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಬಹುದು—
ಅವರ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ತಲಪುವ ಭಾವೀ ಜಗತ್ತಿಗಾಗಿ.

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   En una de sus conversaciones, Sam Harris describe una experiencia intrigante que tuvo cuando conoció al gurú indio Pundiayi. Dice que la experiencia fue mucho más profunda que lo que había vivido en muchos retiros de meditación que duraron meses.

Por cierto, Sam Harris es un neurocientífico estadounidense convertido en maestro de meditación, que pasó varios años estudiando meditación en la India. Es un ultrarracionalista, y su principal interés era entender cómo la meditación puede producir el mismo tipo de estados elevados que los inducidos por drogas como MDMA.

Las enseñanzas de Pundiayi no impresionaron mucho a Sam. Pero lo que le desconcertó fue otra cosa. ¿Cómo pudo la mera presencia de Pundiayi, incluso por un corto período, llevarlo a una experiencia tan profunda?

Pundiayi era conocido por ser muy parco en palabras, casi negándose a enseñar algo. Entonces, ¿cómo se produjo una experiencia tan profunda—sin ningún medio físico o verbal?

Eso fue lo que desconcertó a Sam. Su mente racional no tenía explicación.

¿Puede la mente comunicarse sin ningún medio directo? ¿Y puede esa comunicación ser tan profunda, tan transformadora y aun así tan perceptible?

Para Sam, esto siguió siendo un misterio que nunca pudo resolver, a pesar de todo su conocimiento en neurociencia.

Pero sí, aparentemente la mente, en ciertos estados, parece tener esas capacidades. Puede comunicarse de formas no verbales—no solo con humanos, sino incluso con seres no humanos como animales y otras criaturas.

He visto perros, e incluso serpientes venenosas, volverse completamente dóciles cuando se les acerca en cierto estado mental.

Si eso fuera cierto, ¿es posible transformar completamente a un agresor solo con el poder de la mente? Eso pondría fin a todos los conflictos y guerras.

A finales de los años 70 y 80, eso es lo que afirmaba el conocido gurú indio Mahesh Yogi. Ofreció detener guerras intensas enviando a un grupo de meditadores al campo de batalla. Los meditadores simplemente meditarían en silencio—y listo, el enemigo abandonaría su agresión.

Ojalá fuera realmente cierto. Eso habría salvado muchas vidas y sufrimiento.

Pero, ¿realmente ocurre de esa manera? ¿Puede una mente—en cualquier estado en que se encuentre—influir en otra mente de tal forma que se abandonen las tendencias agresivas?

Maharshi y sus seguidores ofrecieron teorías "sólidas" sobre cómo algo así es posible. Incluso tenían un par de trabajos de investigación sobre el tema. Pero la mayoría de la gente lo descartó como simples estrategias publicitarias.

Personalmente, sí creo que la mente tiene esa capacidad. Pero, ¿funciona siempre?

Si miras la historia, no ha sido así.

Buda, quien tenía una mente tan poderosa, pudo reformar incluso a un tirano como Ajathashatru en una sola ocasión. Sin embargo, no pudo evitar las interminables disputas entre sus propios seguidores.

Incluso un ser tan bondadoso y lleno de amor como Jesucristo fue torturado y crucificado. Su poder mental no tuvo efecto sobre sus verdugos.

El todopoderoso Krishna no pudo detener la sangrienta masacre que siguió a la terrible guerra del Mahabharata.

Como un amigo mío dijo en tono de broma, tener una estación de radio potente no sirve de nada si el receptor ni siquiera está encendido, mucho menos sintonizado. Para recibir, el otro debe ser receptivo.

Así que reducir la agresión mediante una mente poderosa es solo un deseo ilusorio.

Puede influir en un Sam curioso, pero no en un agresor cuya mente está cerrada.

Así que no estoy proponiendo la meditación como un remedio para una guerra en curso. Pero sí puede ser una herramienta para prevenir situaciones similares en el futuro.

La meditación tiene la capacidad de calmar una mente turbulenta. Una mente calmada no cae fácilmente en provocaciones divisivas. Puede modular los arrebatos emocionales y dar espacio a la razón.

Por lo tanto, sí recomiendo la meditación como una posible medida preventiva para evitar guerras—como una profilaxis, y no como un intento inútil de apagar incendios.

Necesitamos entrenar a nuestros niños en prácticas meditativas como parte de su formación. Puede que eso no genere un mundo libre de conflictos, ni transforme a un agresor. Pero definitivamente reducirá las probabilidades de comportamientos agresivos.

Pero, ¿qué método de meditación deberíamos enseñarles?

Hoy en día, hay tantos gurús, cada uno con su propia técnica de meditación.

• Uno recomienda respiración rápida.
• Otro sugiere observar la respiración pasivamente.
• Uno pide fijar la mirada en la punta de la nariz o en el espacio entre las cejas.
• Otro habla de enfocarse en una "energía" imaginada que sube y baja por la columna.
• Uno pide concentrarse en un sonido monosilábico.
• Otro pide repetir un mantra.

Tantos gurús, tantas técnicas.

¿Cuál es la mejor?

Es como preguntar cuál es la mejor manera de comer.
Un japonés o un chino usa palillos. Un europeo usa cuchillo y tenedor. Un indio prefiere usar los dedos.

• Ninguna forma es superior, y ninguna es inferior.
• Mientras el objetivo sea satisfacer el hambre, cualquier método sirve.
• Lo que sea cómodo para tus condiciones es lo adecuado para ti.
• Mientras nadie te pida comer haciendo el pino boca abajo, todo está bien.

De la misma manera, mientras la meditación te lleve a una mente calmada, está bien. Cualquier cosa que te lleve por un camino alucinatorio es algo que deberías evitar.

¿Alguno de estos métodos te lleva a ese estado mental universal del que hablé en algunos episodios anteriores? ¿O a una mente que pueda influir en otros?

Eso es un tema aparte. Tal vez hable de ello en otra ocasión.

Pero cualquier práctica meditativa ciertamente reducirá las probabilidades de conflicto, que es nuestro tema principal de discusión.

Así que recordemos—

• Mejorar las habilidades analíticas,
• Comprender correctamente las religiones,
• Mantener control sobre los deseos descontrolados,
• Y practicar la meditación de manera regular.

Estas no son soluciones rápidas.
No eliminarán los conflictos de la noche a la mañana.
Pero pueden formar un tipo diferente de mente—
una mente que se detiene, reflexiona y no reacciona ciegamente.
Y si ese tipo de mentes se vuelve más común, el mundo que crearán también será diferente.
Al menos, podemos ofrecer esta posibilidad a nuestros niños—
para su futuro y para el mundo que heredarán. 

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   In einem seiner Gespräche beschreibt Sam Harris eine faszinierende Erfahrung, die er machte, als er den indischen Guru Pun-dscha-dschi traf. Er sagt, dass diese Erfahrung weit über das hinausging, was er in vielen Meditationsretreats erlebt hatte, die Monate dauerten.

Übrigens ist Sam Harris ein amerikanischer Neurowissenschaftler, der zum Meditationslehrer wurde und mehrere Jahre in Indien Meditation studierte. Er ist ein ausgeprägter Rationalist, und sein Hauptinteresse bestand darin zu verstehen, wie Meditation ähnliche Zustände hervorrufen kann wie jene, die durch Drogen wie MDMA ausgelöst werden.

Pun-dscha-dschis Lehren beeindruckten Sam nicht besonders. Aber etwas anderes brachte ihn ins Grübeln. Wie konnte allein die bloße Anwesenheit von Pun-dscha-dschi, selbst für kurze Zeit, ihn in eine so tiefe Erfahrung führen?

Das war es, was Sam verwirrte. Sein rationaler Verstand hatte keine Erklärung dafür.

Kann der Geist ohne ein direktes Medium kommunizieren? Und kann eine solche Kommunikation so tief, so transformierend und dennoch so wahrnehmbar sein?

Für Sam blieb dies ein Rätsel, das er trotz seines gesamten neurowissenschaftlichen Hintergrunds nie lösen konnte.

Doch ja, offenbar scheint der Geist in bestimmten Zuständen über solche Fähigkeiten zu verfügen. Er kann auf nicht-verbale Weise kommunizieren—nicht nur mit Menschen, sondern sogar mit nicht-menschlichen Wesen wie Tieren und anderen Kreaturen.

Ich habe Hunde und sogar giftige Schlangen gesehen, die völlig zahm wurden, wenn man sich ihnen in einem bestimmten Geisteszustand näherte.

Wenn das wahr wäre, ist es dann möglich, einen Aggressor allein durch geistige Kräfte vollständig zu verändern? Das würde alle Konflikte und Kriege beenden.

In den späten 70er- und 80er-Jahren behauptete das der bekannte indische Guru Mahesh Yogi. Er bot an, heftige Kriege zu stoppen, indem er eine Gruppe von Meditierenden auf das Schlachtfeld schickte. Die Meditierenden würden still meditieren—und siehe da, der Gegner würde seine Aggression aufgeben.

Ich wünschte, es wäre wirklich wahr. Das hätte viele Leben und viel Leid erspart.

Aber geschieht es wirklich so? Kann ein Geist—egal in welchem Zustand er sich befindet—einen anderen Geist so beeinflussen, dass aggressive Tendenzen aufgegeben werden?

Maharshi und seine Anhänger lieferten „solide" Theorien darüber, wie so etwas möglich sein könnte. Sie hatten sogar einige Forschungsarbeiten zu diesem Thema. Doch die meisten Menschen taten es als bloßen Werbegag ab.

Persönlich glaube ich, dass der Geist eine solche Fähigkeit besitzt. Aber funktioniert sie immer?

Wenn man in die Geschichte blickt, offenbar nicht.

Buddha, der einen so kraftvollen Geist hatte, konnte sogar einen Tyrannen wie Ajathashatru in einer einzigen Begegnung verändern. Dennoch konnte er die endlosen Streitigkeiten unter seinen eigenen Anhängern nicht verhindern.

Selbst ein so liebevoller und gütiger Mensch wie Jesus Christus wurde gefoltert und gekreuzigt. Seine geistige Kraft hatte keine Wirkung auf seine Peiniger.

Der allmächtige Krishna konnte das blutige Gemetzel nach dem schrecklichen Mahabharata-Krieg nicht verhindern.

Wie ein Freund von mir einmal scherzhaft sagte: Eine leistungsstarke Radiostation nützt nichts, wenn das Radio nicht einmal eingeschaltet ist—geschweige denn richtig eingestellt. Um zu empfangen, muss der andere empfänglich sein.

Aggression allein durch einen kraftvollen Geist zu verringern, ist also Wunschdenken.

Es kann einen neugierigen Sam beeinflussen, aber nicht einen Aggressor, dessen Geist verschlossen ist.

Ich biete Meditation daher nicht als Mittel an, um einen laufenden Krieg zu beenden. Aber sie kann ein Werkzeug sein, um zukünftige kriegsähnliche Situationen zu verhindern.

Meditation hat die Fähigkeit, einen unruhigen Geist zu beruhigen. Ein ruhiger Geist fällt nicht so leicht auf spaltende Reize herein. Er kann emotionale Ausbrüche regulieren und der Vernunft Raum geben.

Daher empfehle ich Meditation als eine mögliche vorbeugende Maßnahme zur Vermeidung von Kriegen—als Prophylaxe und nicht als ein vergeblicher Versuch der Schadensbegrenzung.

Wir sollten unsere Kinder im Rahmen ihrer Erziehung an meditative Praktiken heranführen. Das wird vielleicht keine konfliktfreie Welt schaffen und keinen Aggressor verwandeln. Aber es wird die Wahrscheinlichkeit aggressiven Verhaltens deutlich verringern.

Aber welche Meditationsmethode sollten wir ihnen beibringen?

Heutzutage gibt es so viele Gurus, jeder mit seiner eigenen Meditationstechnik.

• Einer empfiehlt schnelles Atmen.
• Ein anderer schlägt vor, den Atem passiv zu beobachten.
• Einer fordert dazu auf, auf die Nasenspitze oder den Raum zwischen den Augenbrauen zu schauen.
• Ein anderer spricht davon, sich auf eine vorgestellte „Energie" zu konzentrieren, die die Wirbelsäule auf- und absteigt.
• Einer bittet darum, sich auf einen einsilbigen Laut zu konzentrieren.
• Ein anderer fordert dazu auf, ein Mantra zu wiederholen.

So viele Gurus, so viele Techniken.

Welche ist die beste?

Es ist, als würde man fragen, was die beste Art zu essen ist.
Ein Japaner oder Chinese benutzt Stäbchen. Ein Europäer benutzt Messer und Gabel. Ein Inder verwendet bevorzugt die Finger.

• Keine Methode ist überlegen, und keine ist minderwertig.
• Solange das Ziel ist, den Hunger zu stillen, ist jede Methode in Ordnung.
• Was für deine Bedingungen bequem ist, ist das Richtige für dich.
• Solange dich niemand bittet, im Kopfstand zu essen, ist alles in Ordnung.

Genauso ist es mit der Meditation: Solange sie dich zu einem ruhigen Geist führt, ist sie geeignet. Alles, was dich in eine halluzinatorische Richtung führt, solltest du vermeiden.

Führen diese Methoden zu dem verallgemeinerten Geisteszustand, von dem ich in früheren Episoden gesprochen habe? Oder zu einem Geist, der andere beeinflussen kann?

Das ist ein anderes Thema. Vielleicht spreche ich ein andermal darüber.

Aber jede meditative Praxis wird mit Sicherheit die Wahrscheinlichkeit von Konflikten verringern—und genau das ist unser Hauptthema.

Also lasst uns daran erinnern—

• Verbesserung analytischer Fähigkeiten,
• Richtiges Verständnis von Religionen,
• Kontrolle über ungezügelte Wünsche,
• Und regelmäßige meditative Praxis.

Das sind keine schnellen Lösungen.
Sie werden Konflikte nicht über Nacht beseitigen.
Aber sie können eine andere Art von Geist formen—
einen Geist, der innehält, reflektiert und nicht blind reagiert.
Und wenn solche Geister häufiger werden, wird auch die Welt, die sie erschaffen, eine andere sein.
Zumindest können wir unseren Kindern diese Möglichkeit geben—
für ihre Zukunft und für die Welt, die sie erben werden. 

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   अपने एक संवाद में, Sam Harris बताते हैं कि जब उनकी मुलाकात भारतीय गुरु Poonjaji से हुई, तो उन्हें एक बहुत ही रोचक अनुभव हुआ। वे कहते हैं कि यह अनुभव उन कई ध्यान शिविरों से भी कहीं गहरा था, जिनमें उन्होंने महीनों तक भाग लिया था।

वैसे, Sam Harris एक अमेरिकी न्यूरोसाइंटिस्ट हैं जो बाद में ध्यान शिक्षक बन गए। उन्होंने भारत में कई वर्षों तक ध्यान का अध्ययन किया। वे एक अत्यंत तर्कशील व्यक्ति हैं, और उनकी मुख्य रुचि यह समझने में थी कि ध्यान कैसे MDMA जैसी नशीलीदवाओं से मिलनेवाले अनुभवों जैसा प्रभाव पैदा करसकता है।

Poonjaji की शिक्षाओं ने Sam को ज्यादा प्रभावित नहीं किया। लेकिन एक और बात ने उन्हें उलझन में डाल दिया। केवल Poonjaji की उपस्थिति, वह भी थोड़े समय केलिए, उन्हें इतनी गहरी अनुभूतितक कैसे ले गई?

Poonjaji अपने कम बोलने केलिए जाने जातेथे, मानो वे कुछ सिखाने से लगभग इंकार ही करते हों। तो फिर इतनी गहरी अनुभूति कैसे हुई,—बिना किसी शारीरिक या मौखिक माध्यम के?

यही बात Sam को परेशान कररही थी। उनके तर्कसंगत मन के पास इसका कोई उत्तर नहीं था।

क्या मन बिना किसी सीधे माध्यम के संवाद करसकता है? और क्या ऐसा संवाद इतना गहरा, इतना परिवर्तित करने वाला, और फिर भी इतना स्पष्ट हो सकता है?

Sam केलिए यह एक ऐसा रहस्य बना रहा जिसे वे अपने पूरे न्यूरोसाइंस ज्ञान के बावजूद कभी सुलझा नहीं पाए।

लेकिन हाँ, ऐसा लगता है कि कुछ अवस्थाओं में मन में ऐसी क्षमताएँ होती हैं। यह बिना शब्दों के भी संवाद करसकता है—सिर्फ मनुष्यों के साथ ही नहीं, बल्कि जानवरों और अन्य जीवों के साथ भी।

मैंने कुत्तों को, और यहाँ तक कि ज़हरीले साँपों को भी, एक विशेष मानसिक अवस्था में पास जाने पर पूरी तरह शांत होते देखा है।

अगर यह सच है, तो क्या केवल मानसिक शक्ति से किसी आक्रामक व्यक्ति को पूरी तरह बदलना संभव है? ऐसा होसके तो सभी संघर्ष और युद्ध समाप्त हो जाएँ।

1970 और 80 के दशक में, प्रसिद्ध भारतीय गुरु Mahesh Yogi-ने ऐसा ही दावा किया था। उन्होंने कहा कि वे ध्यान करने वालों के एक समूह को युद्धक्षेत्र में भेजकर, भीषण युद्धों को रोक सकते हैं। वे लोग चुपचाप ध्यान करेंगे—और विरोधी अपनी आक्रामकता छोड़देगा।

काश यह सच होता। इससे बहुत सी जानें और पीड़ा बच सकती थी।

लेकिन क्या वास्तव में ऐसा होता है? क्या कोई मन,—चाहे वह किसी भी अवस्था में हो—दूसरे मन को इस तरह प्रभावित करसकता है कि वह अपनी आक्रामक प्रवृत्तियाँ छोड़दे?

Maharshi और उनके अनुयायियों ने इसकेलिए 'ठोस' सिद्धांत प्रस्तुत किए। इस विषय पर उनके पास कुछ शोध-पत्र भी थे। लेकिन अधिकांश लोगों ने इसे केवल प्रचार का तरीका मानकर खारिज करदिया।

व्यक्तिगत रूप से, मैं मानता हूँ कि मन में ऐसी क्षमता हो सकती है। लेकिन क्या यह हमेशा काम करती है?

इतिहास को देखें तो, नहीं।

Buddh, जिनका मन इतना शक्तिशाली था, उन्होंने Ajathashatru जैसे अत्याचारी को भी एक ही बैठक में बदल दिया। फिर भी, वे अपने ही अनुयायियों के बीच चल रहे अंतहीन विवादों को नहीं रोक सके।

इतने दयालु और प्रेमपूर्ण Jesus Christ को भी यातनाएँ दी गईं और सूली पर चढ़ाया गया। उनके मानसिक बल का उनके अत्याचारियों पर कोई प्रभाव नहीं पड़ा।

सर्वशक्तिमान Krishna भी Mahabharat युद्ध के बाद हुए भयानक नरसंहार को नहीं रोक सके।

जैसा कि मेरे एक मित्र ने मज़ाक में कहा था, एक शक्तिशाली रेडियो स्टेशन होने से कोई फायदा नहीं, अगर रेडियो चालू ही न हो, और सही तरंग पर ट्यून भी न हो। सुननेकेलिए सामने वाला ग्रहणशील होना चाहिए।

इसलिए, केवल मानसिक शक्ति से आक्रामकता को कम करना मात्र एक कल्पना है।

यह एक जिज्ञासु Sam को प्रभावित करसकता है, लेकिन उस आक्रामक व्यक्ति को नहीं, जिसकी सोच बंद है।

इसलिए मैं ध्यान को चल रहे युद्ध का समाधान नहीं बता रहा। लेकिन हाँ, यह भविष्य में ऐसे हालात बनने से रोकने का एक साधन हो सकता है।

ध्यान में अशांत मन को शांत करने की क्षमता होती है। एक शांत मन आसानी से भड़काने वाली बातों का शिकार नहीं होता। यह भावनात्मक प्रतिक्रियाओं को नियंत्रित करसकता है, और तर्क केलिए जगह देता है।

इसलिए, मैं ध्यान को युद्धों से बचने केलिए एक संभावित रोकथाम के उपाय के रूप में सुझाता हूँ—एक प्रकार की पूर्व-रक्षा के रूप में, न कि बाद में व्यर्थ आग बुझाने के प्रयास के रूप में।

हमें अपने बच्चोंको उनके पालन-पोषण का हिस्सा बनाकर ध्यान की शिक्षा देनी चाहिए। इससे पूरी तरह संघर्ष-रहित दुनिया तो नहीं बनेगी, और न ही यह किसी आक्रामक व्यक्ति को बदल देगा। लेकिन यह आक्रामक व्यवहार की संभावना को निश्चित रूप से कम करेगा।

लेकिन हमें उन्हें कौन-सी ध्यान विधि सिखानी चाहिए?

आजकल बहुतसे गुरु हैं, और हरएक की अपनी अलग ध्यान तकनीक है।

• कोई तेज़ श्वास लेनेकी सलाह देता है।
• कोई श्वास को शांतहोकर देखने की बात करता है।
• कोई नाक की नोक या भौंहों के बीच देखने को कहता है।
• कोई रीढ़ में ऊपर-नीचे चलने वाली 'ऊर्जा' पर ध्यान लगानेको कहता है।
• कोई, एक अक्षर के ध्वनि पर ध्यान केंद्रित करनेको कहता है।
• कोई मंत्र जपनेको कहता है।

जितने गुरु, उतनी विधियाँ।

कौन-सी सबसे अच्छी है?

यह पूछना, जैसा है कि, खाने का सबसे अच्छा तरीका कौन-सा है?
एक जापानी या चीनी व्यक्ति, चॉपस्टिक्स का उपयोग करता है। एक यूरोपीय, चाकू और कांटे का उपयोग करता है। एक भारतीय, अपने हाथोंसे खाना पसंद करता है।

• कोई भी तरीका श्रेष्ठ नहीं है, और कोई भी निम्न नहीं है।
• जब तक उद्देश्य भूख मिटाना है, कोई भी तरीका ठीक है।
• जो आपकेलिए सुविधाजनक हो, वही आपकेलिए सही है।
• बस, कोई आपसे उल्टाखड़ेहोकर खाने को न कहे, तो सब ठीक है।

इसी तरह, जब तक ध्यान, आपको एक शांत मन की ओर ले जाता है, वह ठीक है। जोभी आपको किसी भ्रमात्मक रास्ते पर लेजाए, उससे बचना चाहिए।

क्या इन में से कोई विधि, आपको उस सार्वभौमिक मन की अवस्था तक लेजाती है, जिसके बारे में मैंने कुछ पिछले एपिसोड में बात की थी? या ऐसे मन तक, जो दूसरोंको प्रभावित कर सके?

यह एक अलग विषय है। शायद, मैं इस पर किसीऔर समय बात करूँगा।

लेकिन कोई भी ध्यान अभ्यास, निश्चित रूप से संघर्ष की संभावना को कम करेगा,—और यही हमारी मुख्य चर्चा का विषय है।

तो आइए, याद रखें—

• विश्लेषणात्मक क्षमता का विकास,
• धर्मों की सही समझ,
• अनियंत्रित इच्छाओं पर संयम,
• और नियमित ध्यान अभ्यास।

ये त्वरित समाधान नहीं हैं।
ये रातों-रात संघर्ष खत्म नहीं करेंगे।
लेकिन ये एक अलग तरह का मन बना सकते हैं,—
ऐसा मन, जो रुकता है, सोचता है, और बिना सोचे-समझे प्रतिक्रिया नहीं करता।
और, अगर ऐसे मन अधिक सामान्य हो जाएँ, तो वे जो दुनिया बनाएँगे, वह भी अलग होगी।
कम से कम, हम यह संभावना अपने बच्चोंको देसकते हैं.—
उनके भविष्य केलिए, और उस दुनिया केलिए, जिसे वे विरासत में पाएँगे।

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.

[Quick links]

[Pause]

   Wahrscheinlich hast du schon Menschen gesehen, die auf einem Pferd reiten. Vielleicht hast du auch davon gehört, dass Menschen in den arabischen Wüsten auf Kamelen reiten. Aber auf einem Tiger reiten? Auf keinen Fall!

Doch seltsamerweise tun viele von uns genau das. Auch wenn wir es selten bemerken.

Ich spreche nicht von der wilden Kreatur, die den Dschungel beherrscht. Ich spreche von einer ganz anderen Art von Bestie. Ich benutze das Wort Tiger im übertragenen Sinne.
Es gibt viele Arten von Tigern, auf denen Menschen oft reiten.

Einige reiten auf dem Tiger der Vorherrschaft. Sie wollen der Welt zeigen, dass sie die Supermächte sind und dass sich alle vor ihnen beugen müssen. Sie entscheiden, was für andere richtig und falsch ist. Sie bestimmen, wie sich andere verhalten sollen.

Es gibt andere, die auf dem Tiger der Macht reiten. Sie wollen alles kontrollieren. Sie halten immer eine Peitsche bereit, um diejenigen zu bestrafen, die Fehler machen. Sie übernehmen die Rolle von Moralpolizisten. Sie häufen große Mengen an Massenvernichtungswaffen an. Aber sie machen ein großes Geschrei, wenn jemand anderes dasselbe tut. Sie drohen anderen, sie zu vernichten, wenn diese sich nicht fügen.

Die Geschichte hat gezeigt, dass solche Menschen, die auf Tigern der Vorherrschaft und Macht reiten, immer ein Leben voller Angst, Misstrauen und Verrat geführt haben.

Manche begnügen sich damit, auf den Tigern des Reichtums zu reiten. Sie häufen unermüdlich Reichtum an. Je mehr Reichtum sie ansammeln, desto größer wird ihr Verlangen danach. Das lässt ihnen keine Zeit, vom Tiger abzusteigen.
Aber Tiger bleiben nun einmal Tiger. Man kann es schaffen, auf ihnen zu reiten. Aber es gibt kein Herunterkommen von ihrem Rücken. In dem Moment, in dem man absteigt oder es auch nur versucht, stürzen sie sich auf einen, und man ist verloren. Selbst wenn man entkommt, gibt es andere Tiger, die nur auf einen Schwächeren warten.
Also ist es niemals eine sichere Option, auf einem Tiger zu reiten.

Leider gibt es Gurus, die ihre Schüler dazu verleiten, auf Tigern des Reichtums, des Ruhms und der Bekanntheit zu reiten. Sie sagen, dass es nichts Falsches daran gibt, Reichtum anzuhäufen. Askese ist für sie eine altmodische Tugend – die Art, die Gestalten wie Jesus oder Buddha gepredigt haben.
Die Menschen strömen zu solchen Gurus. Das hilft ihnen, ihre eigenen Tiger-Ritte zu rechtfertigen.

Aber was geschah mit jenen Gurus, die solche Wege gegangen sind? Sie wurden von ihren eigenen engen Vertrauten verraten. Sie lebten ein Leben voller Angst und Misstrauen und wurden schließlich von ihren eigenen vertrauenswürdigen Anhängern beseitigt.
Das ist genau das, was jeder Tiger tun würde, wenn man ihn nicht unter Kontrolle halten kann.

Betrachte die heutige Situation. Diejenigen, die auf dem Tiger der Vorherrschaft reiten, erteilen anderen moralische Lektionen. Und diejenigen, die auf den Tigern absoluter Macht reiten, predigen anderen Frieden. Diejenigen, die auf Tigern der Massenvernichtung reiten, wollen, dass andere ihre Waffen niederlegen und ihre Vorgaben akzeptieren.
Selbst auf individueller Ebene machen viele von uns den Fehler, auf Tigern einer unaufhörlichen Gier nach Reichtum und Luxus zu reiten.
Warum macht man diesen Fehler, auf Tigern zu reiten?

Genau diese Frage stellte der indische Krieger Arjuna Krishna in der Bhagavad Gita.
Er fragte:
„Warum tun Menschen falsche Dinge, als ob sie dazu gezwungen wären?"

Krishnas einfache Antwort war:
„Es sind übermäßiges Verlangen und Hass, die einen zu solchen Fehlern treiben. Sie sind die größten Feinde des Menschen"

Krishna vergleicht diese beiden mit Rauch, der das Feuer verdeckt. Das Feuer an sich ist hell und leuchtend. Doch wenn es von Rauch bedeckt ist, verliert es seinen Glanz.
Ebenso wird die angeborene, wohlwollende Natur eines Menschen verzerrt, wenn er unter den Einfluss dieser beiden gerät.
Er sagt, sie seien wie Schmutz, der sich auf einem sauberen Spiegel ansammelt. Ein sauberer Spiegel reflektiert alles, was vor ihm ist. Er zeigt die Dinge so, wie sie sind.
Doch wenn derselbe Spiegel mit Schmutz bedeckt ist, ist er nicht mehr in der Lage, die wahre Natur der Person vor ihm zu zeigen.

Patanjali bezeichnet dasselbe als Raga und Dvesha. Er sagt, dass diese beiden im Geist der Menschen vorprogrammiert sind. Menschen handeln oft falsch unter ihrem Einfluss.

Auch Buddha warnt vor diesen beiden Feinden und rät, sie unter Kontrolle zu halten. Ein unkontrollierter Tiger ist immer gefährlich.

So auch Jesus. Er predigte stets ein einfaches Leben und Mitgefühl sowie Verständnis.

Das ist eine der grundlegenden Ursachen für die Kriege und Konflikte, die wir um uns herum sehen. Aber was ist die Lösung?

Wie Krishna sagt:
„Man sollte diese Neigungen mit einem starken Willen kontrollieren"

Das ist leichter gesagt als getan. Viele von uns sind mit tief verwurzelten Denkmustern aufgewachsen.

Wie man sagt —- „Ein alter Hund lernt keine neuen Tricks." Für Erwachsene ist es sehr schwierig, ihre mentalen Gewohnheiten zu ändern. Sie machen Fehler, manchmal unbewusst und manchmal bewusst.
Also, was ist die Lösung?

Unsere einzige Hoffnung ist es, unsere Kinder so zu erziehen, dass sie nicht in solche Fallen geraten.
Tun wir das überhaupt?

Das ist die richtige Zeit, ihre Gedanken zu formen. Es ist die Zeit, gute Samen zu pflanzen, damit sie zu wunderbaren Menschen heranwachsen.

Nun, zurück zur Lösung für Kriege und Konflikte: Es hat keinen Sinn, Brände zu löschen, wenn der Schaden bereits angerichtet ist. Die Geschichte kann nicht ausgelöscht werden, und die Gegenwart lässt sich nur begrenzt verändern. Wir können nur auf eine bessere Zukunft hoffen.
Dafür müssen wir mindestens zwei Dinge tun.

• Gegenseitigen Hass und Missverständnisse beseitigen, die aus religiösem Fanatismus entstehen. Dies kann durch ein richtiges Verständnis der eigenen Religion sowie der der anderen erreicht werden. Das habe ich in einer früheren Folge besprochen. Zweitens,
• Vermeiden, Sklaven unkontrollierter Gier und Hass zu werden, indem wir uns von verlockenden Tiger-Ritten fernhalten.

Wir müssen dies in der frühen Bildung unserer Kinder verankern. Wir müssen sie zu verantwortungsbewussten Menschen erziehen und nicht nur zu Geldmaschinen.

Aber tun wir das?

 

© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.