Let's think :  By Dr.King, Swami Satyapriya

Let's think : By Dr.King, Swami Satyapriya

Download on the App Store

Let's think : By Dr.King, Swami Satyapriya episodes

  • [Spanish] Nunca montes un tigre!
    [Quick links]
    [Pause]
      Probablemente has visto a personas montando a caballo. Quizá también hayas oído hablar de personas montando camellos en los desiertos árabes. Pero, ¿montar un tigre? ¡De ninguna manera!

    Pero, extrañamente, muchos de nosotros seguimos haciéndolo. Aunque rara vez nos damos cuenta.
    No estoy hablando de la feroz criatura que gobierna la selva. Estoy hablando de un tipo de bestia completamente diferente. Estoy usando la palabra tigre de manera figurada.
    Hay muchos tipos de tigres sobre los que la gente suele montar.

    Algunos montan el tigre de la supremacía. Quieren decirle al mundo que ellos son las superpotencias, y que todos deben inclinarse ante ellos. Deciden qué es correcto y qué es incorrecto para los demás. Dictan cómo deben comportarse los otros.

    Hay otros que montan el tigre del poder. Quieren controlarlo todo. Siempre sostienen un látigo para castigar a quienes se equivocan. Asumen el papel de policías morales. Acumulan montones de armas de destrucción masiva. Pero hacen un gran alboroto cuando alguien más hace lo mismo. Amenazan a otros con destruir a quienes no se alineen con ellos.

    La historia ha demostrado que tales personas que montan tigres de supremacía y poder, siempre han vivido una vida de miedo, sospecha y traición.

    Algunos se conforman con montar los tigres de la riqueza. Siguen acumulando riqueza con un afán interminable. Cuanta más riqueza acumulan, mayor es su sed de riqueza. Eso no les deja tiempo para bajarse del tigre.
    Pero los tigres son tigres, después de todo. Puedes lograr montarlos. Pero no hay forma de bajarse de su lomo. En el momento en que te bajas, o incluso lo intentas, se abalanzan sobre ti, y estás acabado. Incluso si logras escapar, hay otros tigres esperando a un débil.
    Así que montar un tigre nunca es una opción segura.

    Desafortunadamente, tenemos Gurús que incitan a sus discípulos a montar tigres de riqueza, tigres de nombre y fama. Dicen que no hay nada malo en acumular riqueza. La austeridad es una virtud pasada de moda según ellos, del tipo que predicaban figuras como Jesús o Buda.
    La gente acude en masa a esos Gurús. Eso les ayuda a justificar sus propios paseos en tigre.

    Pero, ¿qué les ocurrió a esos Gurús que emprendieron tales caminos? Fueron traicionados por sus propios colaboradores cercanos. Vivieron una vida de miedo y sospecha, y finalmente fueron eliminados por sus propios seguidores de confianza.
    Eso es lo que haría cualquier tigre si no puedes mantener el control sobre él.

    Observa el escenario actual. Aquellos que montan el tigre de la supremacía están dando lecciones morales a los demás. Y quienes montan los tigres del poder absoluto, predican a otros sobre la paz. Aquellos que montan tigres de destrucción masiva, quieren que otros abandonen las armas y acepten sus dictados.
    Incluso a nivel individual, muchos de nosotros cometemos el error de montar tigres de una obsesión incesante por la riqueza y los lujos.
    ¿Por qué alguien comete este error de montar tigres?

    Esta es exactamente la pregunta que el guerrero indio Arjuna le hizo a Krishna en el Bhagavad Gita.
    Él preguntó:
    "¿Por qué las personas hacen cosas incorrectas, como si estuvieran obligadas a hacerlo?"

    La sencilla respuesta de Krishna fue:
    "Es el deseo excesivo y el odio los que motivan a uno a cometer tales errores. Son los mayores enemigos de uno"

    Krishna compara estos dos con el humo que oculta el fuego. El fuego por sí mismo es brillante y luminoso. Pero cuando está cubierto de humo, pierde su resplandor.
    De manera similar, cuando una persona cae bajo la influencia de estos dos, su naturaleza benigna innata se distorsiona.
    Dice que son como la suciedad que se acumula en un espejo limpio. Un espejo limpio refleja lo que tiene delante. Muestra las cosas tal como son.
    Pero cuando ese mismo espejo está cubierto de suciedad, es incapaz de mostrar la verdadera naturaleza de la persona que está frente a él.

    Patanjali llama a lo mismo raaga y dwesha. Dice que estos dos están preprogramados en la mente de las personas. Las personas a menudo actúan mal bajo su influencia.

    Buda también advierte contra estos dos enemigos y aconseja mantenerlos bajo control. Un tigre descontrolado siempre es peligroso.

    Así también lo hizo Jesús. Él siempre predicó una vida sencilla y ser compasivo y comprensivo.

    Eso es una de las causas fundamentales de las guerras y los conflictos que vemos a nuestro alrededor. Pero, ¿cuál es la solución?

    Como dice Krishna:
    "Uno debe controlar estas tendencias con una voluntad firme"

    Eso es más fácil decirlo que hacerlo. Muchos de nosotros hemos crecido con una estructura mental profundamente arraigada.

    Como se dice —- "Un perro viejo no puede aprender nuevos trucos." Es muy difícil para los adultos cambiar sus tendencias mentales. Tienden a cometer errores, a veces sin darse cuenta y a veces conscientemente.
    Entonces, ¿cuál es la solución?

    Nuestra única esperanza es educar a nuestros hijos de tal manera que no caigan en estas trampas.
    ¿Al menos estamos haciendo eso?

    Ese es el momento adecuado para moldear sus mentes. Es el momento de plantar buenas semillas para que florezcan en seres maravillosos.

    Ahora, volviendo a la solución de guerras y conflictos, no sirve de nada apagar incendios cuando el daño ya está hecho. La historia no puede borrarse, ni el presente puede cambiarse en gran medida. Solo podemos esperar un futuro mejor.
    Para eso, necesitamos hacer al menos dos cosas.

    • Eliminar el odio mutuo y la incomprensión que surge del fanatismo religioso. Esto se puede lograr mediante una comprensión adecuada de la propia religión así como de la de los demás. Eso es lo que discutí en un episodio anterior. En segundo lugar,
    • Evitar ser esclavos de la codicia y el odio descontrolados; manteniéndonos alejados de las tentadoras montas de tigres.

    Necesitamos inculcar esto en la educación temprana de nuestros hijos. Debemos criarlos como seres responsables y no solo como máquinas de hacer dinero.

    Pero, ¿lo estamos haciendo?
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    9 min
  • [Hindi] कभी बाघ पर सवारी मत करो!
    [Quick links]
    [Pause]
       आपने शायद लोगों को घोड़े पर सवारी करते देखा होगा। शायद आपने यह भी सुना होगा कि लोग अरब के रेगिस्तानों में ऊँट पर सवारी करते हैं। लेकिन बाघ पर सवारी? बिलकुल नहीं!

    लेकिन, अजीब बात है कि हममें से बहुत से लोग यही करते रहते हैं। हालांकि हमें इसका एहसास बहुत कम होता है।
    मैं उस भयंकर जीव की बात नहीं कर रहा हूँ जो जंगल पर राज करता है। मैं एक बिल्कुल अलग तरह के जीव की बात कर रहा हूँ। मैं "बाघ" शब्द का उपयोग रूपक के रूप में कर रहा हूँ।
    ऐसे कई तरह के बाघ हैं, जिन पर लोग अक्सर सवारी करते हैं।

    कुछ लोग श्रेष्ठता के बाघ पर सवारी करते हैं। वे दुनिया को बताना चाहते हैं कि वही महाशक्ति हैं, और सभी को उनके सामने झुकना चाहिए। वे तय करते हैं कि दूसरों के लिए क्या सही है और क्या गलत। वे यह भी तय करते हैं कि दूसरों को कैसे व्यवहार करना चाहिए।

    कुछ और लोग शक्ति के बाघ पर सवारी करते हैं। वे सब कुछ नियंत्रित करना चाहते हैं। वे हमेशा एक कोड़ा लिए रहते हैं ताकि गलती करने वालों को दंड दे सकें। वे नैतिक पुलिस की भूमिका निभाते हैं। वे बड़े पैमाने पर विनाश करने वाले हथियारों का ढेर इकट्ठा करते हैं। लेकिन जब कोई और ऐसा करता है तो वे हंगामा खड़ा कर देते हैं। वे दूसरों को धमकाते हैं कि जो उनकी बात नहीं मानेगा, उसे वे नष्ट कर देंगे।

    इतिहास ने दिखाया है कि ऐसे लोग, जो श्रेष्ठता और शक्ति के बाघ पर सवारी करते हैं, हमेशा डर, संदेह और विश्वासघात से भरी ज़िंदगी जीते हैं।

    कुछ लोग धन के बाघ पर सवारी करके ही संतुष्ट हो जाते हैं। वे लगातार धन इकट्ठा करते रहते हैं, मानो यह कभी खत्म न होने वाला जुनून हो। जितना अधिक धन वे इकट्ठा करते हैं, उतनी ही उनकी लालसा बढ़ती जाती है। इससे उन्हें बाघ से उतरने का कोई समय नहीं मिलता।
    लेकिन बाघ आखिर बाघ ही होते हैं। आप किसी तरह उन पर सवारी तो कर सकते हैं, लेकिन उनसे उतरना संभव नहीं होता। जैसे ही आप उतरते हैं, या उतरने की कोशिश करते हैं, वे आप पर झपट पड़ते हैं, और आप खत्म हो जाते हैं। अगर किसी तरह बच भी गए, तो दूसरे बाघ किसी कमजोर का इंतजार कर रहे होते हैं।
    इसलिए, बाघ पर सवारी करना कभी भी सुरक्षित विकल्प नहीं है।

    दुर्भाग्य से, हमारे पास ऐसे गुरू हैं जो अपने शिष्यों को धन के बाघ, नाम और प्रसिद्धि के बाघ पर सवारी करने के लिए उकसाते हैं। वे कहते हैं कि धन इकट्ठा करने में कुछ भी गलत नहीं है। उनके अनुसार सादगी एक पुरानी और बेकार हो चुकी सद्गुण है — वही जो यीशु या बुद्ध जैसे लोगों ने सिखाई थी।
    लोग ऐसे गुरुओं के पास उमड़ पड़ते हैं। इससे उन्हें अपनी ही बाघ सवारी को सही ठहराने का मौका मिल जाता है।

    लेकिन उन गुरुओं का क्या हुआ जिन्होंने ऐसी सवारी की? उन्हें उनके अपने करीबी लोगों ने ही धोखा दिया। उन्होंने डर और संदेह से भरी ज़िंदगी जी, और अंत में अपने ही भरोसेमंद अनुयायियों द्वारा समाप्त कर दिए गए।
    अगर आप बाघ को काबू में नहीं रख पाएँ, तो वह यही करेगा।

    आज की स्थिति को देखिए। जो लोग श्रेष्ठता के बाघ पर सवारी कर रहे हैं, वे दूसरों को नैतिक उपदेश दे रहे हैं। और जो लोग पूर्ण शक्ति के बाघ पर सवारी कर रहे हैं, वे दूसरों को शांति का पाठ पढ़ा रहे हैं। जो लोग विनाश के बाघ पर सवारी कर रहे हैं, वे दूसरों से हथियार छोड़ने और उनकी बात मानने को कह रहे हैं।
    व्यक्तिगत स्तर पर भी, हममें से बहुत से लोग धन और विलासिता के प्रति असीम लालसा के बाघ पर सवारी करने की गलती करते हैं।
    आखिर कोई ऐसा क्यों करता है?

    यही प्रश्न भारतीय योद्धा अर्जुन ने भगवद्गीता में कृष्ण से पूछा था।
    उन्होंने पूछा:
    "लोग गलत काम क्यों करते हैं, मानो उन्हें इसके लिए मजबूर किया जा रहा हो?"

    कृष्ण का सरल उत्तर था:
    "अत्यधिक इच्छा और घृणा ही मनुष्य को ऐसे कार्य करने के लिए प्रेरित करती हैं। यही उसके सबसे बड़े शत्रु हैं"

    कृष्ण इन दोनों की तुलना उस धुएँ से करते हैं जो आग को ढक लेता है। आग अपने आप में उज्ज्वल और प्रकाशमान होती है। लेकिन जब वह धुएँ से ढक जाती है, तो उसकी चमक खो जाती है।
    इसी तरह, जब कोई व्यक्ति इन दोनों के प्रभाव में आ जाता है, तो उसकी स्वाभाविक सरल और शांत प्रकृति विकृत हो जाती है।
    वे कहते हैं कि ये दोनों उस धूल की तरह हैं जो एक साफ दर्पण पर जम जाती है। एक साफ दर्पण सामने की चीज़ों को वैसा ही दिखाता है जैसा वे हैं।
    लेकिन जब वही दर्पण धूल से ढक जाता है, तो वह सामने वाले व्यक्ति का वास्तविक स्वरूप दिखाने में असमर्थ हो जाता है।

    पतंजलि इन्हें राग और द्वेष कहते हैं। वे कहते हैं कि ये दोनों मनुष्य के मन में पहले से ही मौजूद होते हैं। लोग अक्सर इनके प्रभाव में आकर गलत कार्य करते हैं।

    बुद्ध भी इन दोनों शत्रुओं के प्रति चेतावनी देते हैं और इन्हें नियंत्रण में रखने की सलाह देते हैं। एक अनियंत्रित बाघ हमेशा खतरनाक होता है।

    यीशु ने भी यही कहा। उन्होंने हमेशा सादा जीवन और करुणा तथा समझ का उपदेश दिया।

    यही हमारे आसपास दिखाई देने वाले युद्धों और संघर्षों के मूल कारणों में से एक है। लेकिन इसका समाधान क्या है?

    जैसा कि कृष्ण कहते हैं:
    "इन प्रवृत्तियों को दृढ़ इच्छाशक्ति से नियंत्रित करना चाहिए"

    यह कहना आसान है, करना कठिन। हममें से कई लोग गहरे जमे हुए मानसिक ढाँचे के साथ बड़े हुए हैं।

    जैसा कि कहा जाता है —- "पुराना कुत्ता नए करतब नहीं सीख सकता।" बड़ों के लिए अपनी मानसिक प्रवृत्तियों को बदलना बहुत कठिन होता है। वे गलतियाँ करते हैं, कभी अनजाने में और कभी जानबूझकर।
    तो समाधान क्या है?

    हमारी एकमात्र आशा है कि हम अपने बच्चों को इस तरह से पालें कि वे इन जालों में न फँसें।
    क्या हम कम से कम ऐसा कर रहे हैं?

    यही सही समय है उनके मन को आकार देने का। यही समय है अच्छे बीज बोने का, ताकि वे अद्भुत इंसान बन सकें।

    अब, युद्धों और संघर्षों के समाधान पर वापस आते हैं, तो जब नुकसान हो चुका हो, तब आग बुझाने से कोई लाभ नहीं होता। इतिहास को मिटाया नहीं जा सकता, और वर्तमान को भी बहुत अधिक नहीं बदला जा सकता। हम केवल बेहतर भविष्य की आशा कर सकते हैं।
    इसके लिए हमें कम से कम दो काम करने होंगे।

    • धार्मिक कट्टरता से उत्पन्न आपसी घृणा और गलतफहमी को समाप्त करना। यह अपने धर्म और दूसरों के धर्म की सही समझ के माध्यम से किया जा सकता है। इस पर मैंने एक पिछले एपिसोड में चर्चा की थी। दूसरा,
    • अनियंत्रित लालच और घृणा के गुलाम बनने से बचना; ऐसे लुभावने बाघ की सवारी से दूर रहकर।

    हमें इन बातों को अपने बच्चों की प्रारंभिक शिक्षा में शामिल करना होगा। हमें उन्हें जिम्मेदार इंसान बनाना होगा, न कि केवल पैसा कमाने वाली मशीनें।

    लेकिन, क्या हम ऐसा कर रहे हैं?
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    11 min
  • [Telugu] ఎప్పుడూ పులిపై స్వారీ చేయకండి!
    [Quick links]
    [Pause]
       మీరు ప్రజలు గుర్రంపై స్వారీ చేయడం చూసి ఉండవచ్చు. అరబ్ దేశాల ఎడారుల్లో ప్రజలు ఒంటెపై స్వారీ చేయడం గురించి కూడా విని ఉండవచ్చు. కానీ పులిపై స్వారీ? బహుశా, మీరు దాన్ని ఎప్పుడూ చూసి ఉండరు.

    కానీ ఆశ్చర్యకరంగా, మనలో చాలామంది అదే చేస్తూ ఉంటారు. అయితే చాలా అరుదుగా మాత్రమే మనకు అది తెలుసు.
    నేను, అడవిని పాలించే ఆ భయంకరమైన జంతువు గురించి మాట్లాడటం లేదు. నేను పూర్తిగా వేరే రకమైన ఒక జంతువు గురించి మాట్లాడుతున్నాను. నేను "పులి" అనే పదాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా ఉపయోగిస్తున్నాను.
    ప్రజలు సాధారణంగా స్వారీ చేసే పులుల రకాలూ చాలా ఉన్నాయి.

    కొంతమంది ఆధిపత్యం అనే పులిపై స్వారీ చేస్తారు. తాము మహాశక్తులమని ప్రపంచానికి చెప్పాలని వారు కోరుకుంటారు, మరియు అందరూ వారి ముందు తలవంచాలని కూడా ఆశిస్తారు. ఇతరులకు ఏది మంచిది, ఏది చెడ్డది అనేది వారు నిర్ణయిస్తారు. ఇతరులు ఎలా ప్రవర్తించాలి అనేది కూడా వారు చెబుతారు.

    ఇంకొంతమంది అధికార అనే పులిపై స్వారీ చేస్తారు. వారు అన్నింటినీ నియంత్రించాలని కోరుకుంటారు. తప్పు చేసిన వారిని శిక్షించడానికి వారు ఎప్పుడూ కొరడా పట్టుకుని ఉంటారు. వారు నైతిక పోలీసుల పాత్ర పోషిస్తారు. వారు మహావినాశక ఆయుధాలను సమీకరిస్తారు. కానీ అదే పనిని ఇతరులు చేస్తే వారు ఆగ్రహిస్తారు. తమ మాట వినని వారిని నాశనం చేస్తామని బెదిరిస్తారు.

    చరిత్ర చూపించింది, ఆధిపత్యం మరియు అధికార పులులపై స్వారీ చేసినవారు ఎప్పుడూ భయం, అనుమానం మరియు ద్రోహంతో నిండిన జీవితాన్ని గడిపారు.

    మనలో కొంతమంది సంపద అనే పులిపై స్వారీ చేయడంలో సంతృప్తి చెందుతారు. వారు ఎప్పటికీ తీరని ఆశతో సంపదను కూడబెట్టుకుంటూనే ఉంటారు. ఎంత ఎక్కువ సంపద కూడబెట్టుకుంటారో, అంత ఎక్కువ వారి ఆశ పెరుగుతుంది. దాంతో వారికి పులి నుండి దిగేందుకు సమయమే దొరకదు.
    కానీ పులి అంటే పులే. దాని మీద స్వారీ చేయవచ్చు. కానీ దాని మీద నుండి దిగడం సాధ్యం కాదు. మీరు దిగిన క్షణంలో, లేదా దిగేందుకు ప్రయత్నించినా, అది మీపై దాడి చేస్తుంది, మరియు మీ కథ అక్కడే ముగుస్తుంది. మీరు ఎలాగైనా తప్పించుకున్నా, ఇంకా అనేక పులులు బలహీనుల కోసం ఎదురు చూస్తుంటాయి.
    కాబట్టి, పులిపై స్వారీ చేయడం ఎప్పుడూ సురక్షితమైన ఎంపిక కాదు.

    దురదృష్టవశాత్తు, మనలో కొన్ని గురువులు ఉన్నారు, వారు తమ శిష్యులను సంపద, పేరు మరియు ఖ్యాతి అనే పులులపై స్వారీ చేయడానికి ప్రోత్సహిస్తారు. సంపదను కూడబెట్టడంలో తప్పు లేదని వారు చెబుతారు. వారి ప్రకారం, సరళమైన జీవితం అనేది పాతకాలపు విలువ — యేసు లేదా బుద్ధుడు బోధించిన విధంగా.
    ప్రజలు ఇలాంటి గురువుల వద్దకు గుంపులుగా వెళ్తారు. దీంతో వారు తమ పులి స్వారిని సమర్థించుకోగలుగుతారు.

    కానీ ఇలాంటి మార్గంలో నడిచిన గురువులకు ఏమైంది? వారిని వారి సొంత సన్నిహితులు మోసం చేశారు. వారు భయం మరియు అనుమానంతో నిండిన జీవితం గడిపి, చివరికి తమ విశ్వసనీయ అనుచరుల చేతనే హతమయ్యారు.
    పులిని నియంత్రించలేకపోతే, అది ఇదే చేస్తుంది.

    ఇప్పుడు ప్రస్తుత పరిస్థితిని చూడండి. ఆధిపత్యం అనే పులిపై స్వారీ చేసే వారు ఇతరులకు నైతిక పాఠాలు చెబుతున్నారు. సర్వాధికారం అనే పులిపై స్వారీ చేసే వారు ఇతరులకు శాంతి గురించి ఉపదేశిస్తున్నారు. మహావినాశక పులులపై స్వారీ చేసే వారు, ఇతరులు ఆయుధాలను వదిలి తమ మాట వినాలని కోరుకుంటున్నారు.
    వ్యక్తిగత స్థాయిలో కూడా, మనలో చాలామంది సంపద మరియు వైభవం పట్ల అతిగా ఆసక్తి అనే పులులపై స్వారీ చేసే తప్పు చేస్తున్నారు.
    మనిషి ఎందుకు ఇలాంటి తప్పు చేస్తాడు?

    ఇదే ప్రశ్నను భారతీయ యోధుడు అర్జునుడు భగవద్గీతలో కృష్ణుడిని అడిగాడు.
    అతను అడిగాడు:
    "మనుషులు తప్పు పనులు ఎందుకు చేస్తారు, వారు బలవంతంగా చేస్తున్నట్లుగా?"

    కృష్ణుడి సరళమైన సమాధానం ఇలా ఉంది:
    "అతిగా ఆశ మరియు ద్వేషమే మనిషిని ఇలాంటి తప్పులు చేయడానికి ప్రేరేపిస్తాయి. అవే అతని పెద్ద శత్రువులు"

    కృష్ణుడు ఈ రెండింటిని అగ్నిని కప్పే పొగతో పోలుస్తాడు. అగ్ని స్వయంగా ప్రకాశవంతంగా ఉంటుంది. కానీ అది పొగతో కప్పబడినప్పుడు తన కాంతిని కోల్పోతుంది.
    అలాగే, మనిషి ఈ రెండింటి ప్రభావానికి లోనైనప్పుడు, అతని సహజ స్వభావం వక్రీభవిస్తుంది.
    అతను చెబుతాడు, అవి స్వచ్ఛమైన అద్దంపై చేరే ధూళిలాంటివి. స్వచ్ఛమైన అద్దం తన ముందు ఉన్నదాన్ని ఉన్నట్టుగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
    కానీ అదే అద్దం ధూళితో కప్పబడినప్పుడు, అది నిజ స్వరూపాన్ని చూపలేకపోతుంది.

    పతంజలి దీనినే రాగ మరియు ద్వేషం అని అంటాడు. ఈ రెండూ మనిషి మనసులో లోతుగా నాటుకుపోయి ఉన్నాయని అతను చెబుతాడు. ప్రజలు వాటి ప్రభావం వల్ల తప్పుగా ప్రవర్తిస్తారు.

    బుద్ధుడు కూడా ఈ రెండూ శత్రువుల గురించి హెచ్చరిస్తాడు మరియు వాటిని నియంత్రణలో ఉంచాలని సూచిస్తాడు. నియంత్రణలో లేని పులి ఎప్పుడూ ప్రమాదకరమే.

    యేసు కూడా ఇదే విషయాన్ని చెప్పాడు. అతను ఎప్పుడూ సరళమైన జీవితం, కరుణ మరియు అనుకంప గురించి బోధించాడు.

    ఇదే మనం చూస్తున్న యుద్ధాలు మరియు ఘర్షణలకు ప్రధాన కారణాలలో ఒకటి. కానీ పరిష్కారం ఏమిటి?

    కృష్ణుడు చెప్పినట్లుగా:
    "ఈ ప్రవృత్తులను దృఢమైన సంకల్పంతో నియంత్రించాలి"

    ఇది చెప్పడం సులభం, చేయడం కష్టం. మనలో చాలామంది లోతుగా నాటుకుపోయిన మానసిక ధోరణులతో పెరిగాం.
    "పాత కుక్కకు కొత్త పాఠాలు నేర్పలేము" అనేలా — పెద్దవారికి తమ మానసిక ప్రవృత్తులను మార్చడం చాలా కష్టం. వారు తప్పులు చేస్తారు, కొన్నిసార్లు తెలియకుండా, కొన్నిసార్లు తెలిసే.
    అయితే పరిష్కారం ఏమిటి?

    మన ఒక్కటే మార్గం — మన పిల్లలను ఇలాంటి గోతుల్లో పడకుండా పెంచడం. కనీసం మనం అది చేస్తున్నామా?

    వారి మనస్సును రూపుదిద్దే సరైన సమయం ఇదే. వారు అద్భుతమైన వ్యక్తులుగా వికసించేందుకు సహాయపడే మంచి విత్తనాలను నాటే సమయం ఇదే.

    ఇప్పుడు, యుద్ధాలు మరియు ఘర్షణల పరిష్కారానికి వస్తే, నష్టం జరిగిన తర్వాత అగ్నిని ఆర్పడం ప్రయోజనం లేదు. చరిత్రను తుడిచివేయలేము, ప్రస్తుతాన్ని పూర్తిగా మార్చలేము. మనం మంచి భవిష్యత్తును మాత్రమే ఆశించగలం.
    దానికి కనీసం రెండు విషయాలు చేయాలి.

    • మత అంధవిశ్వాసాల వల్ల కలిగే పరస్పర ద్వేషం మరియు అపార్థాలను తొలగించాలి. ఇది తమ మతం మరియు ఇతర మతాల సరైన అవగాహనతో మాత్రమే సాధ్యం. దీనిని నేను ఒక గత ఎపిసోడ్లో చర్చించాను. రెండవది,
    • నియంత్రణలేని లోభం మరియు ద్వేషానికి బలి కాకుండా ఉండాలి; ఆకర్షణీయమైన పులి స్వారీలకు దూరంగా ఉండాలి.

    ఇవన్నీ మన పిల్లల ప్రాథమిక విద్యలోనే పెంచాలి. వారిని బాధ్యతగల వ్యక్తులుగా తీర్చిదిద్దాలి, కేవలం డబ్బు సంపాదించే యంత్రాలుగా కాదు.

    కానీ, మనం నిజంగా అది చేస్తున్నామా?
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    11 min
  • [Kannada] ಎಂದೂ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಬೇಡಿ!
    [Quick links]
    [Pause]
      ನೀವು, ಜನರು ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದು. ಅರಬ್ ದೇಶಗಳ ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜನರು ಒಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ? ಬಹುಶಃ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಎಂದೂ ನೋಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

    ಆದರೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಅದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.
    ನಾನು, ಕಾಡನ್ನು ಆಳುವ ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು, "ಹುಲಿ" ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
    ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯ ಹುಲಿಗಳಿವೆ.

    ಕೆಲವರು ಅಧಿಪತ್ಯದ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಾವೇ ಮಹಾಶಕ್ತಿಗಳು ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಲು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಬೇಕು ಎಂದೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇತರರಿಗೆ ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಯಾವುದು ಕೆಟ್ಟದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತರರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

    ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಧಿಕಾರದ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲು ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಾವಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನೈತಿಕ ಪೊಲೀಸ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮಹಾವಿನಾಶಕಾರಿ ಆಯುಧಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇತರರು ಮಾಡಿದರೆ ಅವರು ಗದ್ದಲ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳದವರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದಾಗಿ ಅವರು ಬೆದರಿಸುತ್ತಾರೆ.

    ಇತಿಹಾಸವು ತೋರಿಸಿದೆ, ಅಧಿಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದವರು ಸದಾ ಭಯ, ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ದ್ರೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.

    ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸಂಪತ್ತಿನ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು, ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪತ್ತು ಕೂಡಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅವರ ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹುಲಿಯಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಸಮಯವೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
    ಆದರೆ ಹುಲಿ ಎಂದರೆ ಹುಲಿಯೇ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಬೆನ್ನಿಂದ ಇಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀವು ಇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಇಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಅಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ನೀವು ಹೇಗಾದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಹುಲಿಗಳು ದುರ್ಬಲರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.
    ಹೀಗಾಗಿ, ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ.

    ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಗುರುಗಳು ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಸಂಪತ್ತಿನ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ, ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಖ್ಯಾತಿಯ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಸರಳ ಜೀವನವು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮೌಲ್ಯ — ಯೇಸು ಅಥವಾ ಬುದ್ಧನು ಬೋಧಿಸಿದ ರೀತಿಯದು.
    ಜನರು ಇಂತಹ ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಗುಂಪುಗೂಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಹುಲಿಸವಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

    ಆದರೆ ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಏನಾಯಿತು? ಅವರನ್ನು ಅವರದೇ ಆಪ್ತರು ವಂಚಿಸಿದರು. ಮತ್ತು ಅವರು ಭಯ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ತಮ್ಮದೇ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಂದಲೇ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು.
    ಹುಲಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋದರೆ, ಅದು ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದು ಖಚಿತ.

    ಸ್ವಲ್ಪ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ. ಅಧಿಪತ್ಯದ ಹುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವರು ಇತರರಿಗೆ ನೈತಿಕ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವರು, ಇತರರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಾವಿನಾಶದ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವರು, ಇತರರು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.
    ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ವೈಭವದ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯ ಹುಲಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.
    ಯಾಕೆ ಮನುಷ್ಯನು ಇಂತಹ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

    ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಯೋಧ, ಅರ್ಜುನನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
    ಅವನು ಕೇಳಿದನು:
    "ಮನುಷ್ಯರು ತಪ್ಪು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಬಲವಂತದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ?"

    ಕೃಷ್ಣನ ಸರಳ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು:
    "ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷವೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಇಂತಹ ತಪ್ಪುಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅವೇ ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುಗಳು"

    ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಎರಡನ್ನು, ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಹೊಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಗ್ನಿ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಹೊಗೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ತನ್ನ ಕಿರಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
    ಹಾಗೆಯೇ, ಮನುಷ್ಯನು ಈ ಎರಡರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ, ಅವನ ಸಹಜ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ವಿಕೃತವಾಗುತ್ತದೆ.
    ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅವು ಸ್ವಚ್ಛ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಜಮೆಯಾಗುವ ಧೂಳಿನಂತಿವೆ. ಸ್ವಚ್ಛ ಕನ್ನಡಿಯು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
    ಆದರೆ ಅದೇ ಕನ್ನಡಿಯು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅದು ಮುಂದೆ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

    ಪತಂಜಲಿ, ಇದನ್ನೇ ರಾಗ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಎರಡೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

    ಬುದ್ಧನು ಕೂಡ, ಈ ಎರಡೂ ಶತ್ರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡಲು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹುಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ.

    ಯೇಸು ಕೂಡ ಅದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಅವನು ಸದಾ, ಸರಳ ಜೀವನ ಮತ್ತು, ಕರುಣೆ ಹಾಗೂ ಅನುಕಂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು.

    ಇದೇ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಮೂಲ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಪರಿಹಾರ ಏನು?

    ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುವಂತೆ:
    "ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ದೃಢ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು"

    ಇದು ಹೇಳಲು ಸುಲಭ, ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿದ ಮಾನಸಿಕ ಧೋರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ.

    "ಮುದೀ ನಾಯಿಗೆ ಹೊಸ ಕಲಿಕೆಗಳು ಬರವು" ಎಂದು ಹೇಳುವಂತೆ —- ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಅವರು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಯದೇ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ.
    ಹಾಗಾದರೆ ಪರಿಹಾರ ಏನು?

    ನಮ್ಮ ಏಕೈಕ ಆಯ್ಕೆಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂತಹ ಹಳ್ಳಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳದಂತೆ ಬೆಳೆಸುವುದು. ನಾವು ಕನಿಷ್ಠ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?

    ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಇದೇ. ಅವರು ಅದ್ಭುತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಅರಳಲು ಸಹಾಯಕವಾಗುವ ಉತ್ತಮ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಸಮಯ ಇದೇ.

    ಈಗ, ಯುದ್ಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಪರಿಹಾರದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರೆ, ಹಾನಿ ಆಗಿಹೋದಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿ ನಂದಿಸುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು.
    ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

    • ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಂಧಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು. ಇದು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಹಾಗೂ ಇತರರ ಧರ್ಮದ ಸರಿಯಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಎಪಿಸೋಡ್ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ,
    • ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಲೋಭ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು; ಆಕರ್ಷಕ ಹುಲಿಸವಾರಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು.

    ಇವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು, ಕೇವಲ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

    ಆದರೆ, ನಾವು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    10 min
  • [English] Never ride a tiger!
    [Quick links]
    [Pause]
      You probably have seen people riding on a horse. May be, you have also heard of people riding a camel in the Arabian deserts. But riding a tiger? No way!

    But, strangely, many of us keep doing that. Though we rarely realize it.
    I am not talking about the fierce creature that rules the jungle. I am talking about an altogether different kind of a beast. I am using the word tiger, figuratively.

    There are many kinds of tigers, that people often ride on.

    Some ride on the tiger of supremacy. They want to tell the world that they are the super powers, and everyone has to bow down to them. They decide what is right and what is wrong for others. They dictate how others should behave.

    There are others, who ride on the tiger of power. They want to control everything. They always hold a whip to lash others who err. They take on the roles of moral policemen. They gather piles of weapons of mass destruction. But they make a hue and cry when someone else does that. They threaten others that they would decimate those who don't fall in line.

    History has seen that such people who ride on tigers of supremacy and power, always lived a life of fear, suspicion and betrayal.

    Some are content with riding the tigers of wealth. They go on amassing wealth with a never-ending zeal. More the wealth they accumulate, more their thirst for wealth. That allows them no time to dismount the tiger.

    But tigers are tigers, after all. You can manage to ride them. But there is no getting off their back. The moment you dismount, or even attempt to, they would pounce on you, and you are finished. Even if you manage to escape, there are other tigers, just waiting for a weakling.

    So, riding a tiger is never a safe option.

    Unfortunately, we have Gurus who coax their disciples to ride tigers of wealth, tigers of name and fame. They say that there is nothing wrong with amassing wealth. Austerity is an old fashioned virtue according to them – the kind that the he likes of Jesus or Buddha preached.

    People throng to such Gurus. That helps these people to justify their own tiger rides.

    But what happened to those Gurus who went on such rides? They were betrayed by their own close associates. They led a life of fear and suspicion, and finally got eliminated by their own trusted followers.

    That is what any tiger would do if you can't keep a hold on that.

    Look at the present scenario. The ones who ride the tiger of supremacy are giving moral lessons to others. And those who ride the tigers of absolute power, are giving sermons to others about peace. The ones who are riding tigers of mass destruction, want others to abandon arms and accept their dictate.

    Even at individual level, many of us make the mistake of riding tigers of relentless craze for wealth and luxuries.

    Why does one make this mistake of riding tigers?

    This is exactly the question that Indian warrior Arjuna asked Krishna in Bhagavad Gita.

    He asked :

    "Why do people indulge in wrong things, as if compelled to do so?"

    Krishna's simple answer was :

    "It is the excessive desire and hatred, that motivate one to make such mistakes. They are one's greatest enemies"

    Krishna compares these two, to smoke that masks the fire. Fire by itself is bright and luminous. But when covered with smoke, it loses its radiance.

    Similarly when a person comes under the influence of these two, their innate benign nature gets distorted.

    He says they are like the dirt that gets accumulated on a clean mirror. A clean mirror reflects whatever is in front of it. It shows things as they are.

    But when the same mirror is covered with dirt, it is incapable of displaying the same true nature of the person in front of it.

    Patanjali calls the same as raaga and dwesha. He says that these two are pre-wired in the minds of people. People often act wrongly, under their influence.

    Buddha also cautions against these two enemies and advises to keep them under control. An uncontrolled tiger is always dangerous.

    So did Jesus. He always preached simple living and being compassionate and understanding.

    That, is one of the root causes of wars, and conflicts that we see around. But what is the solution?

    As Krishna says:

    "One should control these tendencies with a strong will"

    That is easier said than done. Many of us have grown up with deeply ingrained mental makeup.

    As they say —- "An old dog cannot learn new tricks.". It is very difficult for grownups to change their mental tendencies. They tend to make mistakes, unknowingly, and sometimes knowingly.

    So, what is the solution?

    Our only hope is to bring up our children in such a way that they don't fall for such traps.

    Are we at least doing that ?

    That is the right time to mold their minds. That is time to plant good seeds so that they blossom into wonderful beings.

    Now, coming back to the solution to wars and conflicts, there is no use fire fighting when all the damage has already been done. History cannot be erased, nor the present can be changed to a large extent. We can only hope for a better future.

    For that, we need to do at least two things.

    - Eliminate mutual hatred and misunderstanding that arises from religious fanaticism. This can be done by proper understanding of one's own religion as well as that of others. That is what I discussed in a previous episode. Secondly,

    - Avoid being slaves of uncontrolled greed and hatred; by staying away from tempting tiger rides.

    We need to inculcate these in the early education of our children. We need to bring them up as responsible beings and not just money minting machines.

    But, are we doing that ? Haga clic para españolKlicken Sie hier für die deutsche Versionहिंदी के लिए क्लिक करेंతెలుగు కోసం క్లిక్ చేయండిಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ  
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    9 min
  • [Spanish] Cuatro Caminos hacia la Felicidad Suprema
    [Quick links]
    [Pause]
      
    Rindo mi reverencia al gran sabio Vyasa, autor del majestuoso poema épico Mahabharata. Ofrezco mis salutaciones a él, quien encendió la lámpara del conocimiento llamada Bhagavad Gita.

    Los Upanishads son como vacas; quien extrae su leche es Krishna.
    Arjuna es el ternero que hace posible que la leche fluya. Esa misma leche es la Bhagavad Gita. Bienaventurados son quienes beben ese divino néctar.
    Todos queremos ser felices. Pero el significado de la felicidad varía de persona a persona. Incluso para una misma persona, es posible experimentar la felicidad de manera diferente en distintos momentos.

    En las diversas etapas de nuestra vida, obtenemos felicidad de cosas distintas. Al comienzo de la vida, nuestra felicidad es en gran medida física. Un niño pequeño encuentra alegría al amamantar del pecho de su madre, al dormir en su abrazo, al jugar con sus juguetes. Pero a medida que crece física e intelectualmente, esa felicidad se va desplazando gradualmente hacia la satisfacción que proviene de actividades intelectuales.

    ¿Existe algo que esté por encima de la felicidad física e intelectual? Parece que sí. Al no encontrar una palabra más adecuada, yo la llamo "felicidad espiritual". Esta felicidad no proviene de medios físicos ni de intereses intelectuales. No depende de ningún objeto externo. Tampoco es simplemente un placer mental.

    A medida que avanzamos en la búsqueda de la felicidad espiritual, seguimos buscando niveles cada vez más elevados de felicidad.

    ¿Existe algo llamado "felicidad final"? Si realmente existe,
    • ¿esa felicidad es la misma para todos?
    • ¿o cambia de persona a persona?
    • si es la misma, ¿puede alcanzarla cualquier persona?
    • ¿cuál es el camino para experimentar esa felicidad final?
    • ¿cuáles son las condiciones previas necesarias para ello?
    • ¿cómo nos volvemos aptos para alcanzarla?

    Estas son algunas de las preguntas que nos proponemos analizar en este libro.

    La base sobre la cual apoyo estas reflexiones es la Bhagavad Gita, uno de los textos más célebres de la antigua tradición india.

    Sobre este tratado filosófico se han escrito cientos de libros en casi todos los idiomas del mundo. No solo como texto religioso, sino que muchos también consideran la Bhagavad Gita como un libro de psicología. Incluso si se deja de lado el trasfondo religioso, en este extraordinario texto encontramos numerosas ideas que siguen siendo útiles para nosotros hoy en día.

    ¿Cómo se comportan los seres humanos en distintas situaciones?

    ¿Por qué caen bajo la presión y el estrés?
    ¿Y cómo pueden liberarse de esa presión?
    Todas estas cuestiones son explicadas con claridad en este texto. Y, sobre todo, también nos muestra cómo alcanzar la felicidad final o el Paramananda.

    En la Bhagavad Gita, la palabra "Yoga" se utiliza en un sentido amplio. Aunque cada uno de los dieciocho capítulos de este libro lleva el título de algún tipo de Yoga, generalmente el término Yoga se emplea con el significado de "camino".

    La Bhagavad Gita comienza con la confusión mental del gran guerrero Arjuna, con su duda sobre si debe o no participar en la guerra.

    Krishna, amigo, filósofo y guía de Arjuna, le explica distintos caminos y opciones, y lo ayuda a salir de esa confusión mental. Todos esos caminos son, en esencia, vías para liberarse del estrés y la tensión. En este sentido, se trata en gran medida de un texto relacionado con el análisis psicológico.

    Mi intención es explicar este libro principalmente desde ese punto de vista. El trasfondo dramático y los aspectos religiosos de la Bhagavad Gita ocupan para mí un lugar secundario. Me propongo centrarme más en sus aspectos psicológicos y en los diversos caminos que señala para alcanzar la felicidad final. Qué es exactamente esa felicidad final lo iremos comprendiendo a medida que examinemos los diferentes caminos.

    Aunque los caminos sean distintos, al final veremos que la felicidad suprema es una sola.

    Ninguno de nosotros es exactamente igual a los demás, ni física ni mentalmente.
    Por eso, cada uno percibe un mismo problema de manera diferente.
    Del mismo modo, el camino para alcanzar la felicidad final también varía de persona a persona, aunque esa felicidad sea la misma para todos.


    El camino del intelecto o Jnana Yoga
    El camino del intelecto, también llamado Jnana Yoga, implica el análisis de ideas y conceptos. En esencia, es un proceso de reflexión profunda. Uno va formulando preguntas, y finalmente llega a comprender la verdad suprema del tema sobre el cual está reflexionando.

    Si se está pensando sobre algún objeto material o sobre algún asunto del mundo, este proceso continuo de reflexión ayuda, al final, a comprender mejor el tema de interés.

    Este es también el método que sigue un científico. Toma un problema, reflexiona sobre todos sus aspectos, piensa en él con gran profundidad y, finalmente, llega a entenderlo por completo.

    Antes de comenzar a reflexionar sobre cualquier tema, primero es necesario escucharlo de alguien que sepa más que nosotros. También se puede leer lo que algún experto haya escrito sobre ese asunto. Eso nos brinda una base inicial.

    Después de obtener suficiente información preliminar, debemos empezar a pensar sobre lo que hemos escuchado o leído. Este es el proceso de asimilar lo aprendido. Tal reflexión ayuda a comprender el tema con mayor profundidad.

    La etapa final consiste en pensar aún más profundamente sobre ese tema, es decir, meditar sobre él. A través de esta reflexión concentrada surgen nuevas comprensiones. El tema comienza a revelarnos aspectos nuevos que antes no habíamos leído ni imaginado.

    En términos tradicionales, esto se conoce como shravana, manana y nididhyasana.

    Shravana significa escuchar el tema de una persona conocedora, o leer un texto relacionado con él. Manana es reflexionar repetidamente sobre lo que se ha escuchado o leído para comprenderlo mejor. La etapa final, nididhyasana, consiste en meditar con mente concentrada sobre ese mismo tema.

    En este proceso pueden descubrirse aspectos completamente nuevos dentro de aquello que hemos leído y pensado. Para asimilar cualquier idea o principio profundo, estas tres etapas son necesarias.

    Este es el método habitual mediante el cual llegamos a "conocer" las cosas a través del intelecto.

    El mismo método puede aplicarse también a cuestiones altamente filosóficas o trascendentales. Siguiendo de manera sistemática las etapas de shravana, manana y nididhyasana, se busca la verdad suprema: primero escuchar, luego reflexionar y finalmente meditar.

    A esto es a lo que tradicionalmente se llama el camino del intelecto o jnana yoga.

    Cada camino tiene una meta, un resultado final. Si nuestras preguntas se refieren a las verdades últimas de la existencia, este camino nos conduce hacia esa verdad suprema. Según afirman la Bhagavad Gita y todos los Upanishads, al conocer esa verdad suprema se alcanza la felicidad eterna, o la bienaventuranza suprema llamada ananda.

    El primer paso de este proceso es acercarse a una persona sabia.
    Debemos aceptarla como nuestro maestro. Ser obedientes a él, servirle y ganarnos su confianza. Luego, debemos preguntarle sobre los temas que no comprendemos.

    Cuando hacemos esto, ese maestro nos imparte el conocimiento que estamos buscando.

    Se debe escuchar con atención lo que el maestro dice, reflexionar sobre ello y meditar profundamente en ese mismo tema. Si uno se acerca a un verdadero maestro, plenamente versado en la materia, con el tiempo recibirá de él el conocimiento auténtico.

    En la antigüedad, cuando la enseñanza se realizaba directamente entre el maestro y el discípulo, este era el método tradicional. Pero en los tiempos actuales no es fácil encontrar maestros establecidos en la sabiduría suprema. En tales circunstancias, se vuelve necesario leer textos como la Bhagavad Gita o los Upanishads, que están centrados principalmente en las verdades últimas.

    Sin embargo, solo leer no es suficiente. Es necesario reflexionar sobre lo que se ha leído y, finalmente, sumergirse por completo en esa reflexión. Debe convertirse en una especie de meditación sobre ese tema. El resultado final de este proceso es la experiencia suprema o la realización suprema.

    ¿Y qué beneficio se obtiene al alcanzar ese conocimiento supremo?

    Según la Bhagavad Gita, no hay nada comparable a este conocimiento supremo. Es lo más sagrado que existe.

    Un aspecto aún más interesante es que la Bhagavad Gita afirma que cualquier estado supremo al que llegue quien sigue el camino del yoga es, en esencia, este mismo. Es decir, incluso el yogui que se dedica a la meditación constante alcanza esa misma verdad suprema.

    Para escuchar el libro completo, puede tomarlo prestado de la biblioteca de préstamo del Dr. King o adquirirlo en cualquiera de las tiendas en línea, tales como Google, Kobo y otras.

     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    13 min
  • [Telugu] పరమానందానికి నాలుగు మార్గాలు
    [Quick links]
    [Pause]
     
    మహాకావ్యమైన మహాభారతానికి కర్త అయిన మహర్షి వ్యాసులకు నేను వందనం సమర్పిస్తున్నాను. భగవద్గీత అనే జ్ఞానప్రదీపాన్ని వెలిగించిన వారికి నా నమస్కారము.

    ఉపనిషత్తులు గోవులు; వాటి పాలను దోహించే వాడు శ్రీకృష్ణుడు. అర్జునుడు ఆ పాలు దిగడానికి కారణమైన దూడ. ఆ పాలే భగవద్గీత. ఆ దివ్య అమృతాన్ని పానంచేసేవారు ధన్యులు.
    మనమందరం సంతోషంగా ఉండాలని కోరుకుంటాము. కానీ సంతోషం అనే భావం వ్యక్తి నుండి వ్యక్తికి మారుతుంది. అదే వ్యక్తికే కూడా, వేరు-వేరు కాలంలో సంతోషాన్ని భిన్నంగా అనుభవించే అవకాశం ఉంటుంది.
    మన జీవితంలోని వివిధ దశల్లో, మనం భిన్న విషయాల ద్వారా సంతోషాన్ని పొందుతాము. జీవిత ప్రారంభంలో మన సంతోషం ఎక్కువగా శారీరకంగానే ఉంటుంది. చిన్న పిల్లవాడు తల్లి పాలును తాగడం ద్వారా, తల్లి ఆలింగనంలో నిద్రించడం ద్వారా, ఆటబొమ్మలతో ఆడుకోవడం ద్వారా సంతోషాన్ని పొందుతాడు. కానీ శారీరకంగా మరియు బౌద్ధికంగా పెరుగుతా పోయే కొద్దీ, ఆ సంతోషం క్రమంగా బౌద్ధిక కార్యకలాపాల ద్వారా లభించే సంతోషం వైపు మళ్లుతుంది.
    శారీరక మరియు బౌద్ధిక సంతోషానికి మించి ఇంకేదైనా ఉందా? ఉందనే అనిపిస్తుంది. సరైన పదం లేకపోవడం వల్ల నేను దానిని 'ఆధ్యాత్మిక సంతోషం' అని పిలుస్తాను. ఈ సంతోషం శారీరక సాధనాల వల్లగానీ, బౌద్ధిక ఆసక్తి వల్లగానీ లభించేది కాదు. ఇది ఎలాంటి బాహ్య వస్తువుపై ఆధారపడదు. అది కేవలం మానసిక సుఖమూ కాదు.
    మనము ఆధ్యాత్మిక సంతోషాన్ని అన్వేషిస్తూ ముందుకు సాగిన కొద్దీ, ఇంకా ఇంకా ఉన్నత స్థాయి సంతోషాన్ని వెతుకుతూనే ఉంటాము.

    'అంతిమ సంతోషం' అనే దాంట్లో ఏదైనా ఉందా? ఒకవేళ ఉంటే,

    • ఆ సంతోషం అందరికీ ఒకటేనా?
    • లేక వ్యక్తి నుండి వ్యక్తికి మారుతుందా?
    • అది ఒకటే అయితే, అందరూ దానిని పొందగలరా?
    • ఆ అంతిమ సంతోషాన్ని అనుభవించే మార్గం ఏది?
    • దానికి అవసరమైన ముందస్తు షరతులు ఏమిటి?
    • ఆ సంతోషాన్ని పొందడానికి మనం ఎలా అర్హులమవుతాము?
    ఇవన్నీ ఈ పుస్తకంలో మనం చర్చించబోయే కొన్ని ప్రశ్నలు.

    ఈ చర్చలకు నేను ఆధారంగా తీసుకుంటున్నది భారతీయ ప్రాచీన గ్రంథాలలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన భగవద్గీత.
    ఈ తత్త్వగ్రంథంపై ప్రపంచంలోని దాదాపు అన్ని భాషల్లో వందలాది పుస్తకాలు రచించబడ్డాయి. ధార్మిక గ్రంథంగా మాత్రమే కాకుండా, భగవద్గీతను మనోవిజ్ఞాన శాస్త్ర గ్రంథంగా కూడా అనేక మంది చూస్తారు. ధార్మిక నేపథ్యాన్ని తొలగించినా కూడా, ఈ అద్భుత గ్రంథంలో నేటికీ మనకు ఉపయోగపడే అనేక విషయాలు కనిపిస్తాయి.

    వేరు-వేరు పరిస్థితుల్లో మనుషులు ఎలా ప్రవర్తిస్తారు? వారు ఎందుకు ఒత్తిడికి లోనవుతారు? మరియు ఆ ఒత్తిడినుంచి ఎలా బయటపడవచ్చు? అనే విషయాలన్నింటినీ ఈ గ్రంథం స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. అలాగే ముఖ్యంగా – అంతిమ సంతోషం లేదా పరమానందాన్ని ఎలా పొందవచ్చో కూడా తెలియజేస్తుంది.

    భగవద్గీతలో 'యోగ' అనే పదాన్ని విస్తృత అర్థంలో ఉపయోగించారు. ఈ పుస్తకంలోని పద్దెనిమిది అధ్యాయాలకూ ఏదో ఒక యోగం అనే శీర్షిక ఉన్నప్పటికీ, సాధారణంగా 'యోగ' అనే పదాన్ని ఒక మార్గం అనే అర్థంలో ఉపయోగించారు.

    భగవద్గీత ప్రారంభమవుతుంది మహావీరుడైన అర్జునుని మనస్సులో ఏర్పడిన గందరగోళంతో – యుద్ధం చేయాలా వద్దా అనే సందేహంతో.
    అర్జునుని స్నేహితుడు, తత్త్వజ్ఞాని మరియు మార్గదర్శకుడైన కృష్ణుడు, వేరు-వేరు మార్గాలు మరియు ఎంపికలను వివరించి, అతనికి ఈ మానసిక గందరగోళం నుంచి బయటపడేందుకు సహాయపడతాడు. ఆ మార్గాలన్నీ ఒత్తిడినుంచి విముక్తి పొందే దారులే. ఈ అర్థంలో ఇది చాలా వరకు మనోవిశ్లేషణకు సంబంధించిన గ్రంథమే.

    నేను ఈ పుస్తకాన్ని ప్రధానంగా ఇదే దృష్టికోణంతో వివరించబోతున్నాను. భగవద్గీత యొక్క నాటకీయ నేపథ్యం మరియు ధార్మిక అంశాలు నాకు రెండవ స్థానంలో ఉంటాయి. దీని మనోవిశ్లేషణాత్మక అంశాలు మరియు అంతిమ సంతోషాన్ని పొందేందుకు ఇది సూచించే వివిధ మార్గాల గురించి నేను ఎక్కువగా చర్చించాలనుకుంటున్నాను. ఆ అంతిమ సంతోషం ఏమిటో మనం వేరు-వేరు మార్గాలను పరిశీలిస్తూ తెలుసుకుంటాము.

    మార్గాలు వేరు-వేరు అయినప్పటికీ, అంతిమ సంతోషం ఒక్కటే అని చివరికి మనం గ్రహిస్తాము.

    మనలో ఎవ్వరూ పూర్తిగా ఒకే విధంగా ఉండము – శారీరకంగానూ కాదు, మానసికంగానూ కాదు. అందువల్ల ఒకే సమస్యను మనం వేరు-వేరు విధాలుగా చూస్తాము. అలాగే, అంతిమ సంతోషాన్ని పొందే మార్గం కూడా వ్యక్తి నుండి వ్యక్తికి మారుతుంది, ఆ సంతోషం ఒక్కటే అయినప్పటికీ.


    చింతనామార్గం లేదా జ్ఞానయోగం
    చింతనామార్గం, లేదా జ్ఞానయోగం అని పిలవబడే ఈ మార్గం విషయాల విశ్లేషణను కలిగి ఉంటుంది. మౌలికంగా ఇది లోతైన ఆలోచనా ప్రక్రియనే. మీరు ప్రశ్నలు అడుగుతూ ముందుకు సాగుతారు, చివరికి మీరు ఆలోచిస్తున్న విషయానికి సంబంధించిన పరమసత్యాన్ని గ్రహిస్తారు.

    మీరు ఏదైనా భౌతిక వస్తువు గురించి లేదా ప్రాపంచిక విషయాల గురించి ఆలోచిస్తున్నట్లయితే, ఈ నిరంతర చింతనా ప్రక్రియ చివరికి మీ ఆసక్తి ఉన్న అంశాన్ని మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడానికి సహాయపడుతుంది.

    ఒక శాస్త్రవేత్త ముందుకు సాగే విధానమూ ఇదే. అతను ఒక సమస్యను తీసుకుంటాడు, దాని అన్ని అంశాల గురించి ఆలోచిస్తాడు, ఎంతో లోతుగా పరిశీలిస్తూ, చివరికి దానిని పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంటాడు.

    ఏ విషయంపై ఆలోచన ప్రారంభించేముందు, దానిని మీకన్నా ఎక్కువగా తెలిసిన ఎవరో ఒకరి నుండి ముందుగా వినాలి. లేక ఆ విషయంపై ఏదైనా నిపుణుడు రాసిన గ్రంథాన్ని చదవవచ్చు. అది మీకు ప్రారంభిక ఆధారాన్ని అందిస్తుంది.

    సరిపడిన ప్రారంభ సమాచారాన్ని పొందిన తరువాత, మీరు విన్నది లేదా చదివిన విషయంపై ఆలోచిస్తూ ముందుకు సాగాలి. విన్నదాన్ని లేదా చదివినదాన్ని లోపలికి గ్రహించే ప్రక్రియ ఇదే. ఈ చింతన, ఆ విషయాన్ని మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకోవడానికి సహాయపడుతుంది.

    మళ్లీ చివరి దశ ఏమిటంటే, ఆ విషయంపై ఇంకా లోతుగా ఆలోచించడం, అంటే అదే విషయంపై ధ్యానం చేయడం. ఇలాంటి ఏకాగ్ర చింతన ద్వారా, ఆ విషయానికి సంబంధించిన కొత్త అవగాహనలు ఏర్పడతాయి. మీరు ముందుగా చదవని, ఆలోచించని కొత్త కోణాలను అది మీ ముందుకు తెరచి చూపిస్తుంది.

    పారంపరిక పదాలలో దీనిని శ్రవణ, మనన మరియు నిధిధ్యాసన అని పిలుస్తారు.
    శ్రవణ అంటే, విషయాన్ని తెలిసిన వ్యక్తి నుండి వినడం, లేదా ఆ విషయానికి సంబంధించిన గ్రంథాన్ని చదవడం. మనన అంటే, మీరు విన్నది లేదా చదివిన విషయాన్ని మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచించి, దానిని మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడం. చివరి దశ అయిన నిధిధ్యాసన అంటే, ఆ విషయంపై ఏకాగ్ర మనస్సుతో ధ్యానం చేయడం.

    ఈ ప్రక్రియలో మీరు చదివిన మరియు ఆలోచించిన విషయాలలో పూర్తిగా కొత్త అంశాలను కూడా కనుగొనవచ్చు. ఏదైనా గంభీరమైన భావనను లేదా తత్త్వాన్ని లోపలికి గ్రహించడానికి ఈ మూడు దశలూ అవసరం.

    ఇదే బుద్ధి ద్వారా విషయాలను "తెలుసుకునే" సాధారణ విధానం.
    ఈ విధానాన్నే అత్యంత తత్త్వశాస్త్రీయ లేదా లోకాతీత విషయాలకు కూడా వర్తింపజేయవచ్చు. శ్రవణ, మనన మరియు నిధిధ్యాసన అనే దశలను క్రమబద్ధంగా అనుసరించడం ద్వారా మీరు పరమసత్యాన్ని అన్వేషిస్తారు – వినడం, ఆలోచించడం, మరియు చివరికి ధ్యానం చేయడం.

    దీనినే సంప్రదాయంగా చింతనామార్గం లేదా జ్ఞానయోగం అని పిలుస్తారు.

    ప్రతి మార్గానికీ ఒక లక్ష్యం, ఒక అంతిమ ఫలం ఉంటుంది. మీ ప్రశ్నలు అస్తిత్వపు పరమసత్యాల గురించి అయితే, ఇలాంటి మార్గం మిమ్మల్ని ఆ పరమసత్యం వైపు తీసుకువెళ్తుంది. భగవద్గీత మరియు అన్ని ఉపనిషత్తుల ఉపదేశాల ప్రకారం, ఈ పరమసత్యాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు మీకు శాశ్వత సంతోషం, లేదా ఆనందం అని పిలవబడే పరమసుఖం లభిస్తుంది.

    ఈ ప్రక్రియ యొక్క మొదటి దశ ఒక జ్ఞానివద్దకు వెళ్లడం.
    ఆ వ్యక్తిని మీ గురువుగా స్వీకరించాలి. ఆయనకు విధేయుడిగా ఉండాలి. ఆయనకు సేవ చేసి, ఆయన విశ్వాసాన్ని సంపాదించాలి. తరువాత, మీకు అర్థం కాని విషయాల గురించి ఆయనను ప్రశ్నించాలి.

    మీరు ఈ విధంగా చేసినప్పుడు, ఆ గురువు మీరు అన్వేషిస్తున్న జ్ఞానాన్ని మీకు ఉపదేశిస్తాడు.

    గురు ఏమి చెబుతారో దానిని జాగ్రత్తగా వినాలి, దానిపై మననం చేయాలి, అలాగే అదే విషయంపై లోతుగా ధ్యానం చేయాలి. మీరు విషయంపై సంపూర్ణ ప్రావీణ్యం కలిగిన సరైన గురువును ఆశ్రయించి ఉంటే, కాలక్రమేణా వారి ద్వారా మీకు యథార్థమైన జ్ఞానం లభిస్తుంది.

    ప్రాచీన కాలంలో, బోధన పూర్తిగా గురువు మరియు శిష్యుల మధ్య నేరుగా జరిగే రోజుల్లో, ఇదే సంప్రదాయ పద్ధతిగా ఉండేది. కానీ నేటి కాలంలో పరమజ్ఞానంలో స్థిరపడిన గురువులను కనుగొనడం సులభం కాదు. ఇలాంటి పరిస్థితిలో భగవద్గీత లేదా ఉపనిషత్తుల వంటి గ్రంథాలను చదవడం అవసరం. ఇవి ప్రధానంగా పరమ తత్త్వవిచారాలపై కేంద్రీకృతమై ఉంటాయి.

    కానీ కేవలం చదవడం మాత్రమే సరిపోదు. మీరు చదివిన విషయంపై మననం చేయాలి, చివరికి ఆ ఆలోచనలోనే పూర్తిగా లీనమైపోవాలి. అది ఆ విషయంపై జరిగే ధ్యానంలా మారాలి. ఇలాంటి ప్రక్రియకు తుది ఫలమే పరమ అనుభూతి, లేదా పరమ సాక్షాత్కారం.

    ఇలాంటి పరమ జ్ఞానాన్ని పొందడం వల్ల ఏమి లాభం?
    భగవద్గీత చెప్పినట్లుగా, ఈ పరమ జ్ఞానానికి సమానమైనది ఇంకేమీ లేదు. ఇది అత్యంత పవిత్రమైనది.

    ఇంకా ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, యోగమార్గాన్ని అనుసరించే వ్యక్తి చేరుకునే ఏ పరమస్థితియైనా ఇదే అని భగవద్గీత చెబుతుంది. అంటే నిరంతర ధ్యానంలో నిమగ్నమైన యోగి కూడా ఇదే పరమసత్యాన్ని పొందుతాడు.

    ఈ పుస్తకాన్ని పూర్తిగా వినడానికి, మీరు దీనిని డాక్టర్ కింగ్ గ్రంథాలయం నుండి అరువు తీసుకోవచ్చు. లేదా Google, Kobo వంటి ఆన్లైన్ స్టోర్ల నుండి కొనుగోలు చేయవచ్చు.
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    14 min
  • [German] Vier Wege zur höchsten Seligkeit
    [Quick links]
    [Pause]
      
    Dem großen Weisen Vyasa, dem Verfasser des großen Epos Mahabharata, erweise ich meine Verehrung. Ihm, der die Wissenslampe namens Bhagavadgita entzündet hat, bringe ich meinen ehrerbietigen Gruß dar.

    Die Upanishaden sind die Kühe; Krishna ist derjenige, der sie melkt. Arjuna ist das Kalb, durch das die Milch fließt. Diese Milch ist die Bhagavadgita. Gesegnet sind jene, die diesen göttlichen Nektar trinken.

    Wir alle möchten glücklich sein. Aber die Bedeutung von Glück unterscheidet sich von Mensch zu Mensch. Und selbst für dieselbe Person kann Glück zu verschiedenen Zeiten unterschiedlich erlebt werden.

    In den verschiedenen Phasen unseres Lebens gewinnen wir Glück aus unterschiedlichen Dingen. Am Anfang unseres Lebens ist unser Glück überwiegend körperlicher Natur. Ein kleines Kind findet Freude daran, an der Brust der Mutter zu trinken, in der Umarmung der Mutter zu schlafen und mit Spielzeug zu spielen. Doch je mehr wir körperlich und geistig heranwachsen, desto mehr verlagert sich dieses Glück allmählich hin zu dem Glück, das aus geistigen Tätigkeiten entsteht.

    Gibt es etwas, das noch über körperliches und geistiges Glück hinausgeht? Es scheint, dass es das gibt. Da es kein passendes Wort dafür gibt, nenne ich es „spirituelles Glück". Dieses Glück entsteht weder durch körperliche Mittel noch durch geistige Interessen. Es hängt von keinem äußeren Objekt ab. Es ist auch nicht bloß seelisches Wohlbefinden.

    Wenn wir in der Suche nach spirituellem Glück weiter voranschreiten, suchen wir nach immer höheren Stufen des Glücks.

    Gibt es so etwas wie ein „endgültiges Glück"? Wenn es existiert,
    • ist dieses Glück für alle gleich?
    • oder unterscheidet es sich von Mensch zu Mensch?
    • wenn es gleich ist, können es dann alle erlangen?
    • welcher Weg führt dazu, dieses endgültige Glück zu erfahren?
    • welche Voraussetzungen sind dafür nötig?
    • wie werden wir würdig, dieses Glück zu erlangen?

    Dies sind einige der Fragen, die wir in diesem Buch zu erörtern beabsichtigen.

    Als Grundlage für diese Überlegungen dient mir die Bhagavadgita, die berühmteste unter den alten indischen Schriften.
    Über dieses philosophische Werk sind in fast allen Sprachen der Welt Hunderte von Büchern geschrieben worden. Viele betrachten die Bhagavadgita nicht nur als religiöse Schrift, sondern auch als ein Werk der Psychologie. Selbst wenn man den religiösen Hintergrund weglässt, findet man in diesem wunderbaren Buch auch heute noch viele Gedanken, die für uns nützlich sind.

    Wie verhalten sich Menschen in unterschiedlichen Situationen? Warum geraten sie unter Stress? Und wie können sie sich aus diesem Stress befreien? All diese Fragen stellt dieses Werk klar dar. Und vor allem zeigt es, wie man das endgültige Glück oder Paramananda erlangen kann.

    In der Bhagavadgita wird das Wort „Yoga" in einem weiten Sinn verwendet. Obwohl jedes der achtzehn Kapitel dieses Buches den Titel eines bestimmten Yoga trägt, wird das Wort Yoga im Allgemeinen im Sinne eines Weges gebraucht.

    Die Bhagavadgita beginnt mit der inneren Verwirrung des großen Helden Arjuna – mit seinem Zweifel, ob er kämpfen soll oder nicht.

    Krishna, Arjunas Freund, Philosoph und Wegweiser, erklärt ihm verschiedene Wege und Möglichkeiten und hilft ihm, aus dieser seelischen Verwirrung herauszufinden. All diese Wege sind Wege zur Befreiung vom Stress. In diesem Sinne ist dieses Werk in hohem Maße ein Buch der psychologischen Selbstanalyse.

    Ich beabsichtige, dieses Buch vor allem aus genau dieser Perspektive zu erläutern. Der dramatische Hintergrund der Bhagavadgita und ihre religiösen Aspekte stehen für mich an zweiter Stelle. Ich möchte vor allem über ihre psychologischen Gesichtspunkte und über die verschiedenen Wege sprechen, die sie zum Erlangen des endgültigen Glücks aufzeigt. Was dieses endgültige Glück ist, werden wir erkennen, indem wir die unterschiedlichen Wege betrachten.

    Auch wenn die Wege verschieden sind, werden wir am Ende sehen, dass das endgültige Glück ein und dasselbe ist.

    Keiner von uns ist völlig gleich – weder körperlich noch geistig. Deshalb betrachten wir ein und dasselbe Problem auf unterschiedliche Weise. Ebenso unterscheidet sich der Weg zum endgültigen Glück von Mensch zu Mensch, auch wenn dieses Glück für alle dasselbe ist.


    Der Weg des Denkens oder der Jnana-Yoga

    Der Weg des Denkens, auch Jnana-Yoga genannt, besteht in der Analyse von Gedanken und Vorstellungen. Im Grunde ist er ein Prozess tiefen Nachdenkens. Man stellt sich immer wieder Fragen, und am Ende erkennt man die höchste Wahrheit dessen, worüber man nachdenkt.

    Wenn man über irgendeinen materiellen Gegenstand oder über ein weltliches Thema nachdenkt, hilft dieser fortwährende Denkprozess schließlich dabei, den Gegenstand des eigenen Interesses immer besser zu verstehen.

    So geht auch ein Wissenschaftler vor. Er nimmt sich ein Problem vor, denkt über alle seine Aspekte nach, denkt sehr tief darüber nach und gelangt schließlich zu einem vollständigen Verständnis.

    Bevor man beginnt, über ein Thema nachzudenken, sollte man es zunächst von jemandem hören, der mehr darüber weiß, oder etwas lesen, das ein Fachkundiger darüber geschrieben hat. Das verschafft einem eine erste Grundlage.

    Nachdem man genügend Anfangsinformationen erhalten hat, sollte man über das Gehörte oder Gelesene weiter nachdenken. Dies ist der Prozess des inneren Verarbeitens dessen, was man gehört oder gelesen hat. Dieses Nachdenken hilft dabei, das Thema immer tiefer zu verstehen.

    Die letzte Stufe besteht dann darin, über dieses Thema noch tiefer nachzudenken, das heißt, darüber zu meditieren. Durch eine solche konzentrierte Betrachtung entstehen neue Einsichten über das Thema. Es eröffnet Ihnen neue Seiten, die Sie zuvor weder gelesen noch bedacht haben.

    In der traditionellen Terminologie nennt man dies Shravana, Manana und Nididhyāsana.
    Shravana bedeutet, von einer kundigen Person über das Thema zu hören oder ein entsprechendes Werk zu lesen. Manana bedeutet, das Gehörte oder Gelesene immer wieder zu bedenken und es noch besser zu verstehen. Die letzte Stufe, Nididhyāsana, bedeutet, mit konzentriertem Geist über dieses Thema zu meditieren.

    In diesem Prozess können Sie auch völlig neue Aspekte dessen entdecken, was Sie gelesen und bedacht haben. Um irgendeine ernsthafte Idee oder ein philosophisches Prinzip wirklich zu verinnerlichen, sind alle diese drei Stufen notwendig.

    Dies ist die gewöhnliche Methode, mit deren Hilfe der Verstand die Dinge „erkennt".
    Dieselbe Methode kann auch auf äußerst philosophische oder transzendente Themen angewandt werden. Indem man die Stufen Shravana, Manana und Nididhyāsana der Reihe nach durchläuft, sucht man nach der höchsten Wahrheit – man hört, denkt nach und meditiert schließlich.

    Genau dies nennt man in der Tradition den Weg des Denkens oder den Jnana-Yoga.

    Jeder Weg hat ein Ziel, ein endgültiges Ergebnis. Wenn sich Ihre Fragen auf die höchsten Wahrheiten der Existenz richten, dann führt Sie ein solcher Weg zu eben dieser höchsten Wahrheit. Nach der Lehre der Bhagavadgita und aller Upanishaden erlangt man, wenn man diese höchste Wahrheit erkennt, das ewige Glück, das man auch Ananda, die höchste Freude, nennt.

    Der erste Schritt in diesem Prozess besteht darin, sich an einen Weisen zu wenden.
    Man soll diese Person als seinen Lehrer annehmen, ihm mit Achtung begegnen, ihm dienen und sein Vertrauen gewinnen. Danach soll man ihn über die Dinge befragen, die man nicht versteht.

    Wenn man so vorgeht, wird dieser Lehrer einem die Erkenntnis vermitteln, nach der man sucht.

    Man soll aufmerksam zuhören, was der Lehrer sagt, darüber nachdenken und über eben dieses Thema tief meditieren. Wenn man sich an den richtigen Lehrer wendet, der in diesem Gebiet vollkommene Erfahrung besitzt, erhält man mit der Zeit von ihm wahre Erkenntnis.

    In alten Zeiten, als der Unterricht ausschließlich unmittelbar zwischen Lehrer und Schüler stattfand, war dies die traditionelle Methode. In der heutigen Zeit jedoch ist es nicht leicht, Lehrer zu finden, die in der höchsten Erkenntnis verankert sind. In einer solchen Situation ist es notwendig, Schriften wie die Bhagavadgita oder die Upanishaden zu lesen. Diese sind vor allem auf die höchsten philosophischen Wahrheiten ausgerichtet.

    Aber bloßes Lesen genügt nicht. Man muss über das Gelesene nachdenken und schließlich ganz in diesem Nachdenken aufgehen. Es soll gleichsam zu einer Meditation über dieses Thema werden. Das endgültige Ergebnis eines solchen Prozesses ist die höchste Erfahrung oder die höchste Verwirklichung.

    Welchen Nutzen hat es, eine solche höchste Erkenntnis zu erlangen?
    Nach der Bhagavadgita gibt es nichts, was dieser höchsten Erkenntnis gleichkommt. Sie ist das Heiligste von allem.

    Noch bemerkenswerter ist, dass die Bhagavadgita sagt, jede höchste Stufe, die ein Mensch auf irgendeinem Yoga-Weg erreicht, sei genau diese. Das heißt, auch der Yogi, der sich unablässig der Meditation widmet, erlangt eben diese höchste Wahrheit.

    Um das gesamte Buch anzuhören, können Sie es entweder in Dr. Kings Leihbibliothek ausleihen oder bei einem der Online-Shops – wie Google, Kobo und anderen – erwerben.

     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    11 min
  • [Hindi] परमानंद के चार मार्ग
    [Quick links]
    [Pause]
     
    महाकाव्य महाभारत के रचयिता महर्षि व्यास को मैं प्रणाम करता हूँ। भगवद्गीता रूपी ज्ञानदीप को प्रज्वलित करने वाले उन्हें मेरा नमस्कार।

    उपनिषदें गायें हैं; उनका दूध दुहने वाले श्रीकृष्ण हैं। अर्जुन वह बछड़ा है जिसके कारण दूध प्राप्त होता है।
    वही दूध भगवद्गीता है। उस दिव्य अमृत को पीने वाले धन्य हैं।
    हम सब खुश रहना चाहते हैं। लेकिन खुशी का अर्थ व्यक्ति-व्यक्ति के अनुसार बदलता रहता है। एक ही व्यक्ति के लिए भी, अलग-अलग समयों पर खुशी का अनुभव अलग-अलग होसकता है।

    अपने जीवन के विभिन्न चरणों में हम अलग-अलग बातों से आनंद प्राप्त करते हैं। जीवन के आरंभ में हमारी खुशी, अधिकांशतः शारीरिक होती है। छोटा बच्चा माँ का दूध पीने से, माँ की गोद में सोने से, और खिलौनों से खेलने से आनंद पाता है। परंतु जैसे-जैसे वह शारीरिक और बौद्धिक रूप से बढ़ता जाता है, वह आनंद धीरे-धीरे बौद्धिक गतिविधियों से मिलने वाली खुशी की ओर मुड़ने लगता है।

    क्या शारीरिक और बौद्धिक खुशी से भी ऊपर कुछ और है? ऐसा प्रतीत होता है कि, है। उचित शब्द न मिलने के कारण मैं उसे 'आध्यात्मिक आनंद' कहता हूँ। यह आनंद न तो शारीरिक साधनों से मिलता है और न ही बौद्धिक रुचियों से। यह किसी बाहरी वस्तु पर निर्भर नहीं करता। यह केवल मानसिक सुख भी नहीं है।

    जैसे-जैसे हम आध्यात्मिक आनंद की खोज में आगे बढ़ते जाते हैं, वैसे-वैसे हम और भी ऊँचे स्तर के आनंद की तलाश करने लगते हैं।

    'अंतिम आनंद' जैसा कुछ वास्तव में, होता-है-क्या? यदि होता है, तो
    • क्या वह आनंद सभी के लिए एक ही होता है?
    • या व्यक्ति-व्यक्ति के अनुसार बदलता है?
    • यदि वह एक ही है, तो क्या हर कोई उसे प्राप्त कर सकता है?
    • उस अंतिम आनंद को अनुभव करने का मार्ग क्या है?
    • उसके लिए आवश्यक पूर्वशर्तें कौन-सी हैं?
    • उस आनंद को पाने के लिए हम किस प्रकार योग्य बनते हैं?
    ये कुछ ऐसे प्रश्न हैं जिन पर हम इस पुस्तक में चर्चा करने जा रहे हैं।

    इन चर्चाओं का आधार, मैं भारतीय प्राचीन ग्रंथों में सबसे प्रसिद्ध ग्रंथ, भगवद्गीता को बना रहा हूँ।
    इस तत्त्वग्रंथ पर संसार की लगभग सभी भाषाओं में सैकड़ों पुस्तकें लिखी जा चुकी हैं। केवल धार्मिक ग्रंथ के रूप में ही नहीं, भगवद्गीता को अनेक लोग, मनोविज्ञान के ग्रंथ के रूप में भी देखते हैं। धार्मिक पृष्ठभूमि को अलग कर देने पर भी, इस अद्भुत ग्रंथ में आज के समय के लिए उपयोगी अनेक विचार दिखाई देते हैं।

    विभिन्न परिस्थितियों में मनुष्य कैसे व्यवहार करता है? वह तनाव में क्यों आता है? और उस तनाव से कैसे बाहर निकला जा सकता है? – इन सभी विषयों को यह ग्रंथ स्पष्ट रूप से दिखाता है। और सबसे महत्त्वपूर्ण बात यह कि यह यह भी बताता है कि अंतिम आनंद या परमानंद को कैसे प्राप्त किया जा सकता है।

    भगवद्गीता में 'योग' शब्द का प्रयोग व्यापक अर्थ में किया गया है। इस पुस्तक के अठारह अध्यायों में से प्रत्येक का शीर्षक किसी न किसी योग के नाम पर होने पर भी, सामान्य रूप से योग शब्द का अर्थ एक मार्ग के रूप में लिया गया है।

    भगवद्गीता का आरंभ, महावीर अर्जुन के मन के द्वंद्व से होता है – यह संदेह कि युद्ध करना चाहिए या नहीं।
    अर्जुन के मित्र, तत्त्वज्ञानी और मार्गदर्शक कृष्ण, विभिन्न मार्गों और विकल्पों को समझाकर उसे इस मानसिक उलझन से बाहर निकलने में सहायता करते हैं। वे सभी मार्ग वस्तुतः तनाव से मुक्ति के ही उपाय हैं। इस अर्थ में यह ग्रंथ, काफी हद तक मनोविश्लेषण से संबंधित ग्रंथ ही है।

    मैं इस पुस्तक की व्याख्या मुख्यतः इसी दृष्टिकोण से करने जा रहा हूँ। भगवद्गीता की नाटकीय पृष्ठभूमि और धार्मिक पक्ष मेरे लिए द्वितीय स्थान पर हैं। इसके मनोविश्लेषणात्मक पक्षों तथा अंतिम आनंद को प्राप्त करने के लिए बताए गए विभिन्न मार्गों पर मैं अधिक चर्चा करना चाहता हूँ। वह अंतिम आनंद वास्तव में क्या है, इसे हम विभिन्न मार्गों को समझते हुए जानेंगे।

    मार्ग भले ही अलग-अलग हों, अंत में हम देखेंगे कि अंतिम आनंद एक ही है।

    हममें से कोई भी पूरी तरह एकजैसा नहीं होता – न शारीरिक रूप से और न ही मानसिक रूप से। इसलिए हम एक ही समस्या को अलग-अलग ढंग से देखते हैं। उसी प्रकार, अंतिम आनंद को प्राप्त करने का मार्ग भी व्यक्ति-व्यक्ति के अनुसार भिन्न होता है, भले ही वह आनंद एक ही क्यों न हो।


    चिंतन का मार्ग, अथवा, ज्ञानयोग

    चिंतन का मार्ग, जिसे ज्ञानयोग भी कहा जाता है, विचारों के विश्लेषण पर आधारित है। मूल रूप से यह गहन चिंतन की ही प्रक्रिया है। आप प्रश्न पूछते हुए आगे बढ़ते जाते हैं, और अंत में जिस विषय पर आप विचार कर रहे होते हैं, उसके परम सत्य को समझ लेते हैं।

    यदि आप किसी भौतिक वस्तु या सांसारिक विषय के बारे में चिंतन कर रहे हों, तो यह निरंतर विचार-प्रक्रिया अंततः आपको अपनी रुचि के विषय को, औरअधिक गहराई से समझने में सहायता करती है।

    एक वैज्ञानिक के आगे बढ़ने की विधि भी यही होती है। वह किसी समस्या को लेता है, उसके सभी पहलुओं पर विचार करता है, बहुत गहराई से चिंतन करता है, और अंत में उसे पूरी तरह समझ लेता है।

    किसी भी विषय पर चिंतन आरंभ करने से पहले, उसके बारे में किसी ऐसे व्यक्ति से सुनना चाहिए जो आपसे अधिक जानकार हो। अथवा उस विषय पर किसी विशेषज्ञ द्वारा लिखा गया ग्रंथ पढ़ा जा सकता है। यह आपको एक प्रारंभिक आधार प्रदान करता है।

    पर्याप्त प्रारंभिक जानकारी प्राप्त करने के बाद, आपने जो सुना या पढ़ा है उस पर विचार करते रहना चाहिए। सुनी या पढ़ी हुई बातों को आत्मसात करने की प्रक्रिया ही यही है। यह चिंतन विषय को औरअधिक गहराई से समझने में सहायता करता है।

    इसके बाद अंतिम चरण आता है – उस विषय पर और भी गहराई से विचार करना, अर्थात उसी विषय पर ध्यान लगाना। ऐसी एकाग्र चिंतन–प्रक्रिया से उस विषय के बारे में नए-नए बोध उत्पन्न होते हैं। वह आपके सामने ऐसे नए पहलू खोल देती है जिनके बारे में आपने पहले न तो पढ़ा होता है और न ही सोचा होता है।

    परंपरागत शब्दों में इसे श्रवण, मनन और निदिध्यासन कहा जाता है।
    श्रवण का अर्थ है – विषय को जानने वाले व्यक्ति से सुनना, या उस विषय से संबंधित ग्रंथ पढ़ना।
    मनन का अर्थ है – सुनी या पढ़ी हुई बातों पर बार-बार विचार करना और उन्हें गहराई से समझना।
    और अंतिम चरण, निदिध्यासन का अर्थ है – उस विषय पर एकाग्र मन से ध्यान करना।

    इस प्रक्रिया के दौरान आप, पढ़े-और-सोचे हुए विषयों में बिल्कुल नए पहलुओं की भी खोज कर सकते हैं। किसी भी गंभीर विचार या तत्त्व को आत्मसात करने के लिए ये तीनों चरण आवश्यक होते हैं।

    यही बुद्धि के माध्यम से किसी विषय को "जानने" की सामान्य विधि है।
    इसी विधि को अत्यंत दार्शनिक या आध्यात्मिक विषयों पर भी लागू किया जा सकता है। श्रवण, मनन और निदिध्यासन – इन चरणों का क्रमबद्ध पालन करते हुए आप परम सत्य की खोज करते हैं: पहले सुनना, फिर सोचना और अंत में ध्यान करना।

    परंपरा में इसी को चिंतन का मार्ग या ज्ञानयोग कहा जाता है।

    प्रत्येक मार्ग का एक लक्ष्य और एक अंतिम परिणाम होता है। यदि आपके प्रश्न अस्तित्व के परम सत्य से संबंधित हों, तो यह मार्ग आपको उसी परम सत्य की ओर ले जाता है। भगवद्गीता और सभी उपनिषदों के अनुसार, इस परम सत्य को जान लेने पर मनुष्य को शाश्वत सुख, अर्थात परमानंद की प्राप्ति होती है।

    इस प्रक्रिया का पहला चरण है किसी ज्ञानी व्यक्ति के पास जाना।
    उसे अपना गुरु स्वीकार करना चाहिए, उसके प्रति विनम्र और आज्ञाकारी रहना चाहिए। उसकी सेवा करके उसका विश्वास प्राप्त करना चाहिए। उसके बाद, जिन विषयों को आप नहीं समझते, उनके बारे में उससे प्रश्न पूछने चाहिए।

    जब आप ऐसा करते हैं, तब वह गुरु आपको वह ज्ञान प्रदान करता है जिसकी आप खोज कर रहे होते हैं।

    गुरु, जोकुछ कहते हैं, उसे ध्यानपूर्वक सुनना चाहिए, उस पर मनन करना चाहिए और उसी विषय पर गहराई से ध्यान करना चाहिए। यदि आप विषय में पूर्ण दक्षता रखने वाले सही गुरु के पास गए हों, तो समय के साथ उनसे आपको यथार्थ ज्ञान प्राप्त होता है।

    प्राचीन काल में, जब शिक्षा पूरी तरह गुरु और शिष्य के बीच प्रत्यक्ष रूप से होती थी, तब यही परंपरागत पद्धति थी। परंतु आज के समय में परम ज्ञान में स्थित, सच्चे गुरु को खोजना सरल नहीं है। ऐसी परिस्थिति में भगवद्गीता या उपनिषदों जैसे ग्रंथों का अध्ययन करना आवश्यक होजाता है, क्योंकि ये मुख्यतः परम तत्त्व के विचारों पर केंद्रित होते हैं।

    लेकिन केवल पढ़ लेना ही पर्याप्त नहीं है। आपने जो पढ़ा है उस पर गहराई से मनन करना चाहिए, और अंततः उसी चिंतन में पूर्ण रूप से तल्लीन हो जाना चाहिए। वह प्रक्रिया उस विषय पर किए जाने वाले ध्यान के समान होनी चाहिए। ऐसी साधना का अंतिम परिणाम ही परम अनुभव, अर्थात परम साक्षात्कार होता है।

    ऐसा परम ज्ञान प्राप्त करने से क्या लाभ होता है?

    भगवद्गीता के अनुसार, इस परम ज्ञान के समान और कुछ भी नहीं है। यह ज्ञान सबसे अधिक पवित्र माना गया है।

    और भी रोचक बात यह है कि भगवद्गीता कहती है कि योगमार्ग का अनुसरण करने वाला व्यक्ति जिस भी परम अवस्था को प्राप्त करता है, वह यही है। अर्थात निरंतर ध्यान में लीन रहने वाला योगी भी अंततः इसी परम सत्य को प्राप्त करता है।

    पूरी किताब सुनने के लिए, आप इसे या तो डॉ. किंग की लाइब्रेरी से उधार ले सकते हैं, या फिर Google, Kobo और अन्य जैसे किसी भी ऑनलाइन स्टोर से खरीद सकते हैं।
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    14 min
  • [Kannada] ಪರಮಾನಂದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳು
    [Quick links]
    [Pause]
      
    ಮಹಾಕಾವ್ಯವಾದ ಮಹಾಭಾರತದ ಕರ್ತೃ, ಮಹರ್ಷಿ ವ್ಯಾಸರಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಪ್ರದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿದವರಾದ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರ.

    ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಹಸುಗಳು; ಅವುಗಳ ಹಾಲನ್ನು ಕರೆಯುವವನು ಕೃಷ್ಣ. ಅರ್ಜುನನು, ಹಾಲು ಇಳಿಯಲು ಕಾರಣವಾದ ಕರು. ಆ ಹಾಲೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆ. ಆ ದಿವ್ಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರು ಧನ್ಯರು.
    ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸಂತೋಷದ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ, ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

    ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ವಿಭಿನ್ನ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪುಟ್ಟ ಮಗು, ತಾಯಿಯ ಮೊಲೆಯುಣ್ಣುವುದರಿಂದ, ತಾಯಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುವುದರಿಂದ, ಆಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವುದರಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಆ ಸಂತೋಷ, ಕ್ರಮೇಣ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಸಂತೋಷದ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ.

    ದೈಹಿಕ, ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಇದೆ, ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾದ ಪದ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅದನ್ನು 'ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂತೋಷ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸಂತೋಷ, ದೈಹಿಕ ಸಾಧನಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕ ಸುಖವೂ ಅಲ್ಲ.

    ನಾವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂತೋಷದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ, ಇನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.

    'ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷ' ಎಂಬುದು ಯಾವುದಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದ್ದರೆ,

    ಆ ಸಂತೋಷ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದೆಯೇ?

    ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

    ಅದು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದೇ?

    ಆ ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ದಾರಿ ಯಾವುದು?

    ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರ್ವಶರತ್ತುಗಳು ಯಾವುವು?

    ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಾವು ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗುತ್ತೇವೆ?

    ಇವು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚರ್ಚಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.

    ಈ ಚರ್ಚೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು, ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ.

    ಈ ತತ್ತ್ವಗ್ರಂಥದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಮನಶ್ಯಾಸ್ತ್ರದ ಗ್ರಂಥವಾಗಿಯೂ ಕೂಡಾ ಹಲವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರೂ ಸಹ, ಈ ಅದ್ಭುತ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ, ನಮಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

    ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ಏಕೆ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ? ಮತ್ತು ಆ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೊರಬರಬಹುದು? ಎಂಬೆಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ, ಈ ಗ್ರಂಥ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ – ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು, ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

    ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ 'ಯೋಗ' ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ವಿಶಾಲ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಹದಿನೆಂಟು ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿಗೂ, ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಯೋಗ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇದ್ದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯೋಗ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಒಂದು ದಾರಿ, ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ.

    ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು, ಮಹಾವೀರನಾದ ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲದಿಂದ, – ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹದಿಂದ.

    ಅರ್ಜುನನ ಸ್ನೇಹಿತ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳು, ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಾನಸಿಕ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಾರ್ಗಗಳೆಲ್ಲವೂ, ಒತ್ತಡದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವ ದಾರಿಗಳೇ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಇದು ಬಹಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನೋವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಗ್ರಂಥವೇ.

    ನಾನು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇದೇ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ವಿವರಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ನಾಟಕೀಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಂಶಗಳು, ನನಗೆ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ. ಇದರ ಮನೋವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅದು ಸೂಚಿಸುವ ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

    ಮಾರ್ಗಗಳು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಆದರೂ, ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷ ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

    ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದೇ ತರಹ ಇರುವುದಿಲ್ಲ – ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಂತಿಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ದಾರಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಸಂತೋಷ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.


    ಚಿಂತನೆಯ ದಾರಿ ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನಯೋಗ

    ಚಿಂತನೆಯ ದಾರಿ, ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನಯೋಗ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಈ ಮಾರ್ಗವು ವಿಚಾರಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಮೂಲತಃ ಇದು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ. ನೀವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ, ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.

    ನೀವು ಯಾವುದಾದರೂ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ, ಈ ನಿರಂತರ ಚಿಂತನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಕೊನೆಗೆ,, ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

    ಓರ್ವ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಮುಂದುವರಿಯುವ ವಿಧಾನವೂ ಇದೇ. ಅವನು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಅದರ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ, ತುಂಬ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

    ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಆರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು, ಅದನ್ನು, ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದಿರುವ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಮೊದಲು ಕೇಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೇ ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ತಜ್ಞನು ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಅದು ನಿಮಗೆ ಆರಂಭಿಕ ಆಧಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

    ಸಾಕಷ್ಟು ಆರಂಭಿಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ನೀವು ಕೇಳಿದ, ಅಥವಾ ಓದಿದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕು. ಕೇಳಿದುದನ್ನು ಅಥವಾ ಓದಿದುದನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಇದು. ಈ ಚಿಂತನೆ, ವಿಷಯವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

    ಮತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಹಂತವೆಂದರೆ, ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದು, ಅಂದರೆ, ಅದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು. ಇಂತಹ ಏಕಾಗ್ರ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ, ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಅರಿವುಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ನೀವು ಮೊದಲು ಓದಿಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಯೋಚಿಸಿಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಹೊಸ ಮುಖಗಳನ್ನು ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

    ಪಾರಂಪರಿಕ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ, ಮನನ, ಮತ್ತು ನಿಧಿಧ್ಯಾಸನ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

    ಶ್ರವಣ ಎಂದರೆ, ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವುದು. ಅಥವಾ ಆ ವಿಷಯದ ಕುರಿತಾದ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಓದುವುದು. ಮನನ ಎಂದರೆ, ನೀವು ಕೇಳಿದ ಅಥವಾ ಓದಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಕೊನೆಯ ಹಂತವಾದ ನಿಧಿಧ್ಯಾಸನ ಎಂದರೆ, ಆ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು.

    ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಓದಿದ ಮತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಸ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರವಾದ ಕಲ್ಪನೆ, ಅಥವಾ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಲು ಈ ಮೂರು ಹಂತಗಳೂ ಅಗತ್ಯ.

    ಇದೇ ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು 'ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ' ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನ.

    ಈದೇ ವಿಧಾನವನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಥವಾ ಲೋಕಾತೀತ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಶ್ರವಣ, ಮನನ ಮತ್ತು ನಿಧಿಧ್ಯಾಸನ ಎಂಬ ಹಂತಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೀರಿ, – ಕೇಳುವುದು, ಯೋಚಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು.

    ಇದನ್ನೇ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಚಿಂತನೆಯ ದಾರಿ ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನಯೋಗ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

    ಪ್ರತಿ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೂ ಒಂದು ಗುರಿಯಿದೆ, ಒಂದು ಅಂತಿಮ ಫಲವಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪರಮ ಸತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದರೆ, ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆ ಪರಮ ಸತ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಹೇಳಿಕೆಯಂತೆ, ಈ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ ನಿಮಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸಂತೋಷ, ಅಥವಾ ಆನಂದವೆಂದು ಕರೆಯುವ ಪರಮ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

    ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮೊದಲ ಹಂತವೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು.

    ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಗುರುವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಅವನಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿರಬೇಕು. ಅವನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಅವನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು.

    ನೀವು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ಗುರು, ನೀವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

    ಗುರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ ಅದನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ, ಅದನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತು ಅದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಆಳವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ನೀವು, ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಸರಿಯಾದ ಗುರುನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಅವರಿಂದ ನಿಮಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾದ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

    ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬೋಧನೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ನಡುವೆ ನೇರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇದು ಪಾರಂಪರಿಕ ವಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಗುರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಅಥವಾ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಂತಹ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಇವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವಿಚಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

    ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಓದುವುದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಓದಿದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮನನ ಮಾಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಆ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಬೇಕು. ಅದು ಆ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಧ್ಯಾನದಂತೆಯೇ ಆಗಬೇಕು. ಇಂತಹ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂತಿಮ ಫಲವೇ, ಪರಮ ಅನುಭವ, ಅಥವಾ ಪರಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ.

    ಇಂತಹ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭ?

    ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುವಂತೆ, ಈ ಪರಮ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದದ್ದು.

    ಇನ್ನೂ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಯೋಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನು ತಲುಪುವ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೇ, ಎಂದು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಯೋಗಿಯೂ ಸಹ, ಇದೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

    ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೇಳಲು, ನೀವು ಅದನ್ನು ಡಾ. ಕಿಂಗ್ಸ್ ಲೆಂಡಿಂಗ್ ಲೈಬ್ರರಿಯಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆಯಬಹುದು, ಅಥವಾ ಗೂಗಲ್, ಕೋಬೊ ಮತ್ತು ಇತರ ಯಾವುದೇ ಆನ್ಲೈನ್ ಸ್ಟೋರ್ಗಳಿಂದ ಖರೀದಿಸಬಹುದು.
     
    © Dr. King, Swami Satyapriya 2026
    You can borrow audio books directly from the author at https://tinyurl.com/mylibrary1234 at highly affordable prices.
    13 min

About Let's think : By Dr.King, Swami Satyapriya

From the publisher's feed

Explore science, philosophy, and spirituality for a deeper life. Get motivational insights and healthy thoughts for purposeful, better living.